Zo eens in de zoveel tijd loop je nietsvermoedend tegen een muzikaal pareltje aan. Dit was zeker ook het geval bij "Listen To Formation, Look For The Signs", het debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Nadia Reid. Ik had wel wat over haar gelezen en het nummer "Call The Days" beviel me erg goed, maar ik had niet durven dromen dat haar debuutalbum zo magnifiek zou zijn. Op het eerste gezicht is Nadia Reid gewoon een jonge vrouw met een gitaar, met een grote, niet al te modieuze bril op haar hoofd. Maar dan is het wel een vrouw met talent voor het schrijven van buitengewoon fraaie liedjes, liedjes die onder de huid kruipen en niet meer weggaan. Het helpt dat ze daarbij ook nog eens gezegend is met een prachtig stemgeluid, misschien wel een van de mooiste stemmen uit het genre. Vooralsnog zijn mijn favoriete nummers op het album "Seasons Change" en (nog altijd) "Call The Days", maar welbeschouwd staat er geen enkel matig nummer op de plaat. Het prima bonusnummer "Holy Loud", een 'luide' versie van "Holy Low", licht alvast een tipje van de sluier op van hoe Nadia's liedjes zouden klinken als ze begeleid wordt door een voltallige (rock)band.

Preservation is de opvolger van Nadia Reids droomdebuut Listen To Formation, Look For The Signs. Aangezien ik erg verslingerd ben geraakt aan dat debuutalbum​, keek ik reikhalzend uit naar de verschijning van dit tweede album. Zo'n anderhalve maand en ontelbaar veel luisterbeurten later kan ik tot mijn vreugde constateren dat de albums niet voor elkaar onder doen. Alle juiste ingrediënten zijn ook aanwezig op Preservation: sterk melodische liedjes, fraaie arrangementen en bovenal Nadia's prachtige stem. Zo warm, kalm en zalvend, dat ze al je zorgen lijkt weg te kunnen zingen. De Nieuw-Zeelandse heeft daarbij gekozen voor een vrij ingetogen productie met bijbehorende instrumentatie, wat uitstekend uitpakt. Het album is een aaneenschakeling van tien bloedmooie liedjes, waar ik eindeloos naar kan luisteren. Mijn favorieten zijn Richard, The way it goes en het licht experimentele Te Aro, maar er staat welbeschouwd geen slecht nummer op.

Nubya Garcia is één van de sleutelfiguren binnen de bloeiende Londense jazzscene. De saxofoniste timmerde de laatste jaren behoorlijk aan de weg, zowel met haar solowerk als met haar vele samenwerkingen met bevriende muzikanten. In 2017 bracht ze de fraaie (lange) EP Nubya's 5ive (2017) uit en in 2018 kwam daar de EP When We Are (2018) bij, met daarop twee briljante composities, When We Are en Source. Verder bracht ze in 2016 en 2019 materiaal uit als onderdeel van Nérija en in 2018 met het collectief Maisha. Ook haar bijdrage aan de compilatie We Out Here (2018) is erg interessant. Op het door Shabaka Hutchings gecureerde album speelt Nubya op 5 van de 9 nummers; van haar eigen hand is het nummer Once, dat ook magnifiek is. Verder heeft ze onder meer samengewerkt met Moses Boyd, Shabaka Hutchings, Makaya McCraven, Theon Cross en vele anderen. Kortom, Nubya heeft de afgelopen jaren bepaald niet stilgezeten.

Live is Nubya Garcia ook niet te versmaden. Nubya treedt al heel lang op met Daniel Casimir (bas) en Joe Armon-Jones (toetsen) en Sam Jones was tijdens haar laatste tours steeds present achter het drumstel. In deze goed op elkaar ingespeelde bezetting heeft het kwartet al op menig podium geëxcelleerd. Ongeveer een jaar geleden zag ik een optreden van het collectief tijdens het Brussels Jazz Festival in Flagey, in de tijd dat concertbezoek nog gemeengoed was. Een prachtig, wervelend optreden, met het gebruikelijke repertoire en één nieuw nummer, Pace, dat met een indrukwekkende bassolo aanving. Dat nummer is wat mij betreft ook de ideale opener van Source, Nubya’s eerste langspeelplaat, uitgebracht op Concord.

Pace is een prachtige, meanderende compositie met buitengewoon fraaie melodieën. Ook het bruisende The Message Continues en Source, een geslaagde dub/reggae-bewerking van het gelijknamige nummer uit 2018, zetten meteen de toon voor de rest van het album. Daarna neemt de groep wat gas terug: eerst in het de beurt aan het contemplatieve Together Is a Beautiful Place to Be en daarna volgt de mantra Stand with Each Other, met Sheila Maurice-Grey, Cassie Kinoshi en Richie Seivwright van Kokoroko in het koortje. Inner Game is vervolgens weer zo’n uitwaaierend nummer met de prachtigste melodieën, zonder meer één van mijn favorieten op het album. La Cumbia Me Está Llamando (“de cumbia roept me”), met vocale begeleiding van de groep La Perla, is dan weer een lofrede op de nationale muziek- en dansstijl van Colombia, het Zuid-Amerikaanse land waar Nubya voor langere tijd verbleef. Het energieke Before Us: In Demerara & Caura verwijst in woord en geluid naar Nubya’s Caribische wortels, die in Guyana (via haar moeder) en op Trinidad (vader) liggen. Het kalme Boundless Beings, met een bijdrage van de Amerikaanse zangeres Akenya, vormt het passende slotakkoord op deze waanzinnig gevarieerde plaat. Source is het album waar ik in 2020 het meeste naar uitgekeken heb en is tevens het album waar ik het meeste van genoten heb.

Nubya Garcia kan gerust één van de succesfactoren van de huidige bloeitijd van de Londense jazz genoemd worden. De saxofoniste speelde zichzelf de laatste jaren regelmatig in de kijker, zowel met haar solowerk als met haar vele samenwerkingen met bevriende muzikanten. In 2017 bracht ze het fraaie album Nubya's 5ive uit en in 2018 kwam daar deze EP When We Are bij. Die bestaat eigenlijk slechts uit twee composities, When We Are en Source, nog aangevuld met een remix van elk nummer. Die twee liedjes zijn echter niet minder dan briljant: Nubya tovert uit haar saxofoon echt de mooiste meanderende melodieën. Ik durf niet te zeggen hoe vaak ik beide nummers gedraaid heb het afgelopen jaar, maar talloos komt denk ik aardig in de buurt. Waanzinnige EP derhalve!

Voor wat betreft haar samenwerkingen is haar bijdrage aan de compilatie We Out Here ook erg interessant. Op het door Shabaka Hutchings gecureerde album speelt Nubya samen op 5 van de 9 nummers; van haar eigen hand is het nummer Once, dat ook weer magnifiek is. Verder heeft ze onder meer samengewerkt met Moses Boyd, Shabaka Hutchings, Makaya McCraven, bracht ze in 2016 een album uit als onderdeel van Nérija en in 2018 met het collectief Maisha. Dat laatste album van Maisha, getiteld There Is a Place, heb ik pas kortgeleden ontdekt, maar zou zomaar nog tot een favoriet kunnen uitgroeien. Nubya Garcia is aldus zonder meer een artiest om in de gaten te houden!