Na lange tijd weer eens in zijn geheel beluisterd. In 2020 schreef ik een korte recensie in het kader van MusicMeters Tip Van De Week en ik merk dat mijn mening niet enorm is veranderd. Wel ben ik de muziek van Ichiko in zijn algemeenheid meer gaan waarderen, zeker nadat ik haar live aan het werk zag. Ik schreef in 2020 het volgende: "Ik vind 0 van Ichiko Aoba zonder meer intrigerend, maar daardoor vind ik het ook wel lastig er een oordeel aan te hangen. Ichiko is geen indrukwekkende zangeres, maar de combinatie van haar gitaarspel en Japanse zangstem klinkt wel heel sereen. Soms is dat zelfs op het gezapige af, al weten de afwisselende songstructuren me ook regelmatig weer bij de les te houden. Het is op momenten alsof er meerdere liedjes in één verpakt zitten, met name bij de langere nummers. Als er dan ook nog omgevingsgeluiden om de hoek komen kijken, geeft dat de muziek zonder meer een uniek karakter. Enkele nummers hebben daarbij nog een wat Braziliaanse inslag, dan vind ik haar op haar sterkst. Toch gaat het album me na een tijdje een beetje tegenstaan, uiteindelijk is een bijna vol uur Ichiko wel wat teveel van het goede." Dat laatste heb ik nog steeds wel, maar inmiddels springen vier nummers er voor mij uit: Mars 2027, いきのこり●ぼくら en de twee lange composities (いりぐちでぐち en 機械仕掛乃宇)宙).