Spirit van Earth, Wind & Fire is bepaald niet uitgegroeid tot een favoriet. Ik kan soul en funk doorgaans erg goed waarderen, maar ik ben tamelijk allergisch voor (irritante) hoge stemmetjes en daarvan zijn er op dit album net iets teveel. Daar komt nog bij dat ik de meeste liedjes op dit album gewoon niet zo sterk vind, de deuntjes en instrumentatie klinken vaak wat knullig (bij gebrek aan een beter woord). Vooral de liedjes waarop ze de handrem indrukken (de ballades) bevallen mij maar matig, en daar staat het album redelijk vol mee. Lichtpuntjes zijn er in de vorm van het opgewekte Getaway, Saturday Nite en het fraaie Biyo (indrukwekkende instrumentatie). Maar dat is niet overtuigend genoeg voor een voldoende.

Op zichzelf een slecht idee: de beeldbepalende zanger vervangen en onder dezelfde naam een nieuwe album opnemen. Ik heb Reverberation om die reden ook lange tijd links laten liggen. Toch is het resultaat boven verwachting goed: de liedjes zijn over het algemeen sterk, met het kenmerkende gitaargeluid van Will Sergeant, en Noel Burke zingt heel behoorlijk (gelukkig geen halfslachtige pogingen om Ian McCulloch na te doen). Uitschieters zijn wat mij betreft Enlighten me, King of your castle en Flaming red. Al met al geen slecht album, ook al is dit het zwarte schaap binnen het oeuvre van Echo & The Bunnymen.

Ach ja, ik sla de kritiek hier op Eefje alleen maar geamuseerd gade. Voor mij staat Eefje al jarenlang op eenzame hoogte in het Nederlandse poplandschap en hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. Onverstaanbare of zelfs valse zang? Niet als je het mij vraagt, voor mij is de zang onweerstaanbaar en zwoel en uitermate prettig om naar te luisteren. Muzikaal oninteressant of zelfs saai? Nee hoor, stuk voor stuk aanstekelijke nummers met fraaie melodieën en soms onverwachte wendingen. En de teksten? Ja, die zijn af en toe raadselachtig en van de hak op de tak, maar daarin schuilt voor mij juist de poëtische kracht. Ik heb Bitterzoet inmiddels een stuk of tien keer afgespeeld, maar ik zal deze plaat ongetwijfeld net zo grijs draaien als De Koek, Het Is en Nachtlicht. Ik kan niet wachten om hem weer (met koptelefoon op) te beluisteren!

Over zijn vorige album "Roll with you" schreef ik dat het klinkt als een album vol covers, terwijl het allemaal 'nieuwe' nummers zijn. Dat geldt voor deze opvolger in feite ook, want wederom valt er veel r&b en soul uit de jaren 60 te horen. Daar is op zich niks mis mee; Sharon Jones laat bijvoorbeeld horen dat dat prachtige platen kan opleveren. De muziek van Eli "Paperboy" Reed is kwalitatief echter aanmerkelijk minder dan het origineel. Met name de geforceerd klinkende schreeuwen en uithalen, die doen denken aan James Brown of Wilson Pickett, zijn storend en verraden Reeds gebrek aan originaliteit. Het is over het geheel genomen geen straf om naar dit album te luisteren, maar memorabel wordt het nergens. Al met al levert deze "krantenjongen" met "Come and get it!" wel een iets beter album af dan in 2008, maar een topalbum is het allerminst.

Het probleem met deze plaat is dat het klinkt als een album vol covers, terwijl het allemaal 'nieuwe' nummers zijn. Het is één grote pastiche van r&b en soul uit de jaren 60: dan weer denk je dat je naar Otis Redding luistert, vervolgens James Brown, misschien Wilson Pickett of Sam Cooke, maar nooit Eli Reed! Werkelijk geen noot op het album klinkt origineel. Tekenend is bijvoorbeeld het nummer I'll roll with you, dat met name in het refrein net een bewerking van Sam Cooke's Wonderful world lijkt. Al met al is het dus geen erg memorabele cd, ook al is het geen straf om ernaar te luisteren.

Na een aantal EP'tjes waar het talent werkelijk vanaf droop, bracht de Britse multi-instrumentaliste Emma-Jean Thackray in 2021 haar debuutplaat Yellow uit. Mijn verwachtingen waren van tevoren behoorlijk hoog, maar Emma-Jean lost de belofte gelukkig volledig in. Yellow is een uitbundige en opwindende jazzplaat, die geïnspireerd lijkt door zowel de Amerikaanse fusion jazz uit de jaren zeventig (denk Bitches Brew), als de wat ondergesneeuwde broken beat van rond de eeuwwisseling (met onder meer 4Hero en Afronaught als boegbeelden) én de huidige bruisende Londense jazzscene waar ze deel van uitmaakt. Thackray is daarbij duidelijk het stralende middelpunt: ze bespeelt de meeste instrumenten zelf (trompet, gitaar en toetsen), neemt alle vocalen voor haar rekening, en schrijft, arrangeert en (mede)produceert alle composities. Het mag dan ook geen verrassing heten dat dit album uitkwam op haar eigen label Movementt.

Over de composities kan ik kort zijn: die zijn in al hun diversiteit allemaal bijzonder raak, ook het schrijven van pakkende liedjes beheerst EJT tot in de puntjes. Of het nu de fraai improviserende albumopener Mercury, de waanzinnig aanstekelijke elektroknaller Say Something (Roísín Murphy is nooit ver weg), het fantastische souljazzpareltje Venus, het heerlijk voortstuwende Third Eye of het wat dromerige Spectre is, met zijn mooie opbouw en schitterende strijkers, het is allemaal even overtuigend en wervelend. Zeer dansbaar ook, je kunt wel horen dat de Britse muzikante veel ervaring heeft als techno- en house-DJ. Toen ik haar afgelopen november in Paradiso zag optreden, gingen de voetjes weliswaar niet van de vloer vanwege de beperkende maatregelen (de hele Grote Zaal stond vol met stoelen), maar het dak ging er wel degelijk af. Ook thuis of onderweg met de oordoppen in is het maar moeilijk stilzitten op dit album. Er was in 2021 denk ik geen plaat waar ik zo van genoten heb als Yellow, absoluut een feestje voor de oren waar ik maar geen genoeg van heb kunnen krijgen. En laten we eerlijk zijn, 2021 was bij uitstek een jaar dat wel wat positiviteit en vreugde kon gebruiken. Het juiste album op het juiste moment voor mij en daarmee ook mijn album van het jaar.

Sinds begin april staat Return of the Ankh steevast op 1 in mijn rotatielijst. Erykah's nieuwste fascineert me mateloos, ik kan hier maar geen genoeg van krijgen. Het eerste New Amerykah-deel was erg sterk georiënteerd op hiphop; op dit album is er weer veel ruimte voor soul en funk. Toch apart dat de liedjes van beide albums naar verluidt tijdens dezelfde sessies tot stand zijn gekomen. Het begin is met 20 feet tall nog wel wat aarzelend, maar daarna komen in sneltreinvaart briljante nummers voorbij als de pakkende single Window seat, de Steely Dan-referentie Agitation, het funky Turn me away (get MuNNY) en Umm hmm, om ten slotte af te sluiten met het fantastische, driedelige stuk Out my mind, just in time. Voor slechte nummers is op deze plaat in het geheel geen plaats. Wat mij betreft is Erykah Badu op Return of the Ankh in bloedvorm. Subliem meesterwerk!