Sympathieke soul-popplaat van de Rotterdamse Pam Feather, met een aantal aanstekelijke deuntjes (Phone call, Cannot change the weather) en een erg fraaie afsluiter (Grandma). In het voorprogramma van Erykah Badu viel ze bepaald niet tegen, al had ik ook liever bekendere namen als ?uestlove of Janelle Monáe gezien, zoals tijdens (delen van) de Amerikaanse tour.

Pearl Jam is al sinds jaar en dag mijn favoriete band, maar dat hebben ze vooral te danken aan hun uitstekende live-optredens (normaal gesproken zou ik ze dan ook afgelopen zomer hebben zien optreden). Dat ze anno 2020 weer zo in vorm zouden zijn als op Gigaton, had ik niet durven hopen na een wat tegenvallende reeks albums: avocado-album Pearl Jam (2006), Backspacer (2009) en Lightning Bolt (2013) konden me niet over de gehele lengte overtuigen. Het laatste album waar ik nog wel enthousiast over was, was Riot Act uit 2002. Jazeker, nog uit de tijd dat George Bush Junior met zijn eerste termijn bezig was. Op Gigaton klinken ze gelukkig weer urgent en hongerig en schuwen ze zelfs het experiment niet. Op nummers als Who Ever Said, Quick Escape, Take the Long Way en Buckle Up rocken de heren uit Seattle als vanouds en Dance of the Clairvoyants klinkt als een nieuw nummer van de Red Hot Chili Peppers, met Eddie Vedder op zang en een funky gitaar die zo lijkt weggelopen uit het oeuvre van Gang Of Four. Comes Then Goes is een krachtig in zijn eenvoud en kampvuurcharme. Het heeft even geduurd, maar Pearl Jam is weer terug in vorm en ik ben er maar wat blij mee!

Lost Dogs is een waardige verzameling van liedjes die beperkt of nog niet eerder zijn uitgebracht. Het niveau van de muziek is erg hoog, zeker als je in aanmerking neemt dat deze liedjes nooit op een regulier studio-album zijn verschenen. Maar met juweeltjes als Alone, Whale song, Other side, Hold on, Dead man en Brother zou je een topalbum van jewelste kunnen samenstellen. Dit is verplichte kost voor een ieder die gitaarrock kan appreciëren, in het bijzonder natuurlijk mensen die Pearl Jam hoog hebben zitten.

Dit album ken ik al sinds het uitkwam. Ik geloof niet dat ik vanaf de eerste luisterbeurt verkocht was, maar het kwartje viel toch vrij snel. Daarna ben ik hem zeer regelmatig blijven draaien. Wat mij betreft is het dan ook een meesterlijke plaat met prachtige nummers als Not for you, Corduroy, Nothingman en Better man. Ik kan me wel iets voorstellen bij de commentaren op de zogenoemde "niemendalletjes" op dit album, maar voor mijn gevoel passen die er perfect bij. (Hey Foxy is het laatste nummer, dus de haters kunnen de plaat gemakkelijk voortijdig afbreken.)

Interessant om hier terug te lezen hoe enorm de meningen verdeeld zijn over dit debuutalbum van Photek, dat inmiddels bijna 25 jaar geleden uitkwam. Opvallend ook om te zien dat het laatste bericht hier ruim tien jaar geleden is geplaatst. Ik ken Modus Operandi al zo'n beetje sinds het verscheen, maar ik draai dit album, of überhaupt werk van Photek, niet zo vaak. Vanavond heb ik de plaat weer eens opgezet en dat was als een aangename ontmoeting met een oude vriend. Ik ben eigenlijk altijd wel gefascineerd geweest door dit album. Ook eind jaren negentig, toen ik veel naar Roni Size/Reprazent, Goldie, 4hero, Breakbeat Era, Red Snapper en Portishead luisterde. Deze plaat was in mijn oren toch een wat vreemde eend in de bijt, bij tijd en wijle klonk het toch wat basaler, kaler en monotoner dan wat ik gewend was. Maar toch greep ik er destijds regelmatig weer naar terug. Anno 2022 vind ik het nog steeds een fascinerend album, al viel het me vanavond wel op dat een aantal nummers op het album muzikaal een stuk aangekleder en rijker klonken dan ik me kon herinneren. Modus Operandi en KJZ hadden, bij wijze van spreken, ook wel op een album van Red Snapper of Roni Size gepast. Geen idee wanneer ik deze oude vriend weer zal ontmoeten, maar ik kijk er reeds naar uit!