Karen Elson is een Engels, roodharig topmodel en is getrouwd met Jack White, die dit album ook produceerde en op de meeste nummers achter het drumstel plaatsnam. Die 'verdachte omstandigheden' zouden je kunnen verleiden om dit album links te laten liggen, onder de veronderstelling dat het dan wel niets zal voorstellen. Wat mij betreft is dat echter onterecht: Elson heeft met THE GHOST WHO WALKS een prachtig debuut uitgebracht. Luister bijvoorbeeld maar naar het dromerige titelnummer, Garden en A thief at my door. Liedjes op het snijvlak van country, folk en rock, die sterk in elkaar zitten en door Elsons prettige stem en prima begeleidingsband goed tot hun recht komen. Andere hoogtepunten zijn Pretty babies en de fijne afsluiter Mouths to feed. Slechts op een paar nummers schiet de zangeres uit de bocht: het ouwelijke 100 years from now en het kermisnummer Cruel summer spreken aanzienlijk minder aan. Maar al met al is dit een zeer geslaagd debuut, dat absoluut naar meer smaakt!

Mijn eerste kennismaking met Kikagaku Moyo was het betoverende Dripping Sun, dat was al een goed begin. Maar pas na hun sublieme optreden op Le Guess Who? ben ik verslingerd geraakt aan deze band en dit album. Kikagaku Moyo is een Japanse band die psychedelische rock maakt met fantastisch gitaarwerk en bezwerende Japanse teksten. Referenties zijn Motorpsycho of bijvoorbeeld Tame Impala ten tijde van hun debuut, maar dan verrijkt met oriëntaalse invloeden. Hierdoor heeft de band ook echt een eigen smoel. Dripping Sun en Gatherings springen er voor mij uit, maar dit album is genieten geblazen van begin tot eind. Ik kan niet wachten om dit nog eens live te zien!

Declaration of Dependence past uitstekend binnen de discografie van Kings of Convenience. Mooie liedjes, prima samenzang en met Boat behind zelfs een bescheiden hitpotentie. De liedjes komen echter pas echt tot leven tijdens een optreden van de mannen.

Dit is zonder twijfel het meest waanzinnige stonerrockalbum dat ik ooit gehoord heb! Punt uit! Veel beter gaat het niet worden. De moddervette gitaren, de ijzersterke ritmesectie, de eindeloos boeiende composities, briljant! Sky Valley is inmiddels al bijna vijfentwintig jaar jong en er zit nog altijd geen sleet op. Ik kan het album maar blijven draaien en draaien, net zoals toen het net uit was. Hier past natuurlijk maar één cijfer bij. Hoppatee! =)