Bedankt voor je prachtige relaas boordenvol interessante achtergrondinformatie, Koenr. Deze plaat uit Japan vind ik ontzettend intrigerend, weerbarstige indierock uit de tijd dat dat nog geen indierock heette. Bij het openingsnummer moest ik meteen denken aan de Sugacubes (de IJslandse band waarin Björk furore maakte), maar ook Rip Rig + Panic (met een piepjonge Neneh Cherry) is nooit ver weg. Naarmate de plaat vordert, dringen zich nog weer andere referenties aan me op, van Roxy Music tot Sisters of Mercy, maar dat laat onverlet dat Yapoos hier een uiterst eigen geluid laat horen. Een beetje vreemd en raadselachtig is het allemaal wel, maar tegelijkertijd altijd boeiend en vaak ook nog zeer aanstekelijk. Het is duidelijk een product van de jaren '80, inclusief de kenmerkende blikkerige drums, maar dat heeft voor mij altijd wel een zekere charme. Verder is Jun Togawa de belangrijkste troef van de band, niet zozeer vanwege haar grote zangtalent, maar omdat zij het album draagt met haar veelzijdige voordracht. ロリータ108号 (Lolita No. 108) is uiteindelijk mijn favoriete nummer op het album, een waanzinnig lekker popnummer met zeer pakkende refreinen. Ik heb zo'n vermoeden dat Ariel Pink hier ook goed naar geluisterd heeft. Het is dat het album niet op Spotify staat, anders had ik deze Lolita meteen toegevoegd aan mijn favorieten.