Deze laatste Bowie heeft wel aardig wat draaibeurten nodig gehad, voordat ik er pas vat op kreeg. Uiteindelijk heb ik er gemengde gevoelens over. Om met het grootste euvel te beginnen: ik kan het titelnummer, waar de plaat mee start, maar moeilijk verdragen. Ik denk dat het vooral ligt aan de drum 'n bass-achtige begeleiding van dit nummer. Want hoewel ik op zijn tijd erg ben te porren voor goede drum 'n bass, vind ik de flirts van Bowie met drum 'n bass over het algemeen weinig geslaagd (zowel nu als in de jaren '90). Bovendien gaat in het tweede deel van het nummer het stemmetje ("I'm a blackstar") me op den duur storen. Met het tweede nummer ('Tis a Pity She Was a Whore) heb ik lang niet zoveel moeite als met Blackstar, maar het weet me ook niet erg te pakken.

Vanaf Lazarus begint echter de sterke fase van het album. Het heeft ongetwijfeld met zijn overlijden te maken, maar alleen al de openingsregel van dit nummer geeft me elke keer weer kippenvel ("Look up here, I’m in heaven"). Het is een vrij ingetogen liedje, waarbij Bowies stem zeer indringend is. Daarbij is de instrumentatie om je vingers bij af te likken, zeker als de saxofoon de ruimte krijgt! Sue (Or in a Season of Crime) en Girl Loves Me zijn vervolgens twee aardige liedjes met een sterke groove. Sue heeft een zeer dwingend ritme, terwijl Girl Loves Me me af en toe doet denken aan het nummer Soldier Of Love van Sade. Dollar Days is naast Lazarus wat mij betreft het prijsnummer op dit album, een prachtige melodie met een wederom indringende Bowie en fantastische muzikale begeleiding (die saxofoon!). Fraai meanderend aan de hand van eerst die wederom geweldige saxofoon en daarna de elektrische gitaar, sluit het nummer I Can't Give Everything Away het album ten slotte op een waardige manier af.

Al met al is het album Blackstar voor mij niet het meesterwerk dat velen erin zien, maar heeft het wel een aantal zeer sterke momenten. Die momenten worden gedragen door de prachtige instrumentatie, mooie melodieën en de indringende stem van Bowie.

Erg leuk, vrolijk debuut van Dog Eat Dog. No fronts is natuurlijk het bekendst, maar van nummers als In the doghouse, Who's the king en If these are good times valt net zo goed te genieten. Ik heb hier goede herinneringen aan, maar gelukkig is de muziek anno 2010 nog steeds dik in orde. Opvallende rol voor de saxofoon, die elk nummer op dit album verrijkt. (Het is waarschijnlijk onnodig om te zeggen dat dit album hier gruwelijk ondergewaardeerd wordt.)

Aanzienlijk melodieuzer en daardoor beter verteerbaar album dan het rapmetaldebuut PAIN. Sterke nummers zijn bijvoorbeeld Armchair thriller, Bassball hat, Prisoner en absolute uitschieter Enemy maker (dat bij het uitkomen van dit album redelijk veel airplay kreeg op alternatieve radiozenders). 3,5*