Over de gehele linie geen geweldig album, maar met Shut your mouth, Cherry Lips en Androgyny staan er toch weer een paar pakkende liedjes op. Het beste nummer is wat mij betreft echter het langzame, stemmige So like a rose.

(Bij dat laatste nummer staat overigens dat het niet op alle versies van het album staat, maar voor zover ik weet is het geen bonustrack. Iemand die dit album heeft zonder So like a rose?)

Dit is nog eens een gouden combinatie! Het klinkt alsof Gil Scott-Heron, de overleden zanger en dichter, en Makaya McCraven, een eigentijdse jazzdrummer, deze plaat live hebben opgenomen ergens in de jaren '70. Ook al weet je dat de twee elkaar nooit hebben gezien (in elk geval niet recent) en dat het album dus in de studio in elkaar gezet is. McCraven werkt met een stel uitstekende muzikanten (inclusief een harpist) en gebruikt naar verluidt ook oude opnames van zijn moeder op fluit en zijn vader op kalimba, bijvoorbeeld op de momenten dat Scott-Heron zijn gedicht Broken Home voordraagt.

Muzikaal doet dit me denken aan de topplaten die Scott-Heron begin jaren '70 uitbracht. Dit geluid past hem wat mij betreft een stuk beter dan de productie uit 2010 (I'm New Here) of wat Jamie xx ermee gedaan heeft in 2011. De "nieuwe" liedjes zijn wellicht nog niet zo iconisch als Home Is Where the Hatred Is, The Revolution Will Not Be Televised en Lady Day and John Coltrane, maar de Robert Johnson-cover Me and the Devil klinkt echt als een klok. Andere favorieten zijn I'll Take Care of You, New York Is Killing Me, The Crutch en This Can't Be Real.

Goat Girl is een vrouwelijk post-punkviertal uit Zuid-Londen, dat in 2016 tekende bij Rough Trade. De naam is een verwijzing naar het Bill Hicks-typetje Goat Boy. Het eerste album van deze band is destijds eerlijk gezegd aan mij voorbij gegaan, maar sinds de eerste single Sad Cowboy ben ik helemaal aan boord. Al vanaf de eerste klanken kreeg dat nummer mij te pakken en ik ben het in de loop der tijd alleen maar meer gaan waarderen. Het heeft voor mij qua opbouw en intensiteit wel wat weg van Priestess van Pumarosa, wat ik ook nog altijd betoverend mooi vind. Naast Sad Cowboy staat er nog twaalf heerlijke liedjes op het begin vorig jaar verschenen tweede album On All Fours, met opvallende namen als Badibaba, Jazz (In the Supermarket) en P.T.S.TEA. Speciale vermelding nog voor het nummer The Crack, dat voortkwam uit een denkbeeldige post-apocalyptische wereld waarbij mensen de ruimte zijn ingevlucht voor een nieuw leven op een ongerepte planeet, als gevolg van de volledige plundering van Planeet Aarde. Juist ja! In de over het algemeen lovende kritieken van dit album kwam ik termen als sci-fi synthesizers, onverwachte akkoordenwisselingen, verschillende zangstijlen en gruizig gitaarspel tegen en daar kan ik me goed in vinden. De muziek doet me regelmatig denken aan Warpaint en Chastity Belt, twee artiesten die ik ook hoog heb zitten. Ik heb dit album afgelopen jaar ontzettend veel gedraaid, maar er zit nog altijd geen sleet op. Meest aanstekelijke rockplaat van 2021, wat mij betreft!

Opmerkelijk onopgemerkt gebleven debuutalbum van het Britse Good Weather Girl. Broer Shem en zus Dion October vormen de kern van deze band en genieten enige faam als kinderen van het (naar verluidt legendarische) punkicoon Soo Catwoman. Muzikaal tappen ze evenwel uit een heel ander vaatje: rustige folkpop met bescheiden muzikale begeleiding en Dions kinderlijke stem als voornaamste kenmerken. Het album is alweer afgelopen voordat je er erg in hebt (gemiddeld beslaan de nummers nog geen tweeëneenhalve minuut) en verveelt (mede daardoor) eigenlijk geen moment. Hoogtepunten zijn wat mij betreft Summer's here again, Black coffee days en I haven't seen Paris. Liefhebbers van XX en Angus & Julia Stone moeten hier beslist eens naar luisteren.