James Brandon Lewis (JBL) werd in 1983 geboren in Buffalo, een Amerikaanse stad in het westen van de staat New York, gelegen aan de oostzijde van het Eriemeer. Hij is een begenadigd saxofonist en componist, die al de nodige lofuitingen kreeg van pers, publiek en collegamuzikanten. JBL heeft diverse veelgeprezen albums uitgebracht, leidt verschillende ensembles en is medeoprichter van het met een American Book Award bekroonde poëzie- en muziekensemble Heroes Are Gang Leaders.

Na drie albums onder zijn eigen naam, bracht James Brandon Lewis eind 2016 als trio het album No Filter uit. Het drietal bestaat verder uit bassist Luke Stewart en drummer Warren G Crudup III, begaafde jonge muzikanten die inmiddels al hun sporen verdiend hebben. Zo maakt Luke Stewart de laatste jaren deel uit van heel wat andere gezelschappen, waaronder Irreversible Entanglements, het free jazz-kwartet onder leiding van dichter en geluidskunstenaar Camae Ayewa, beter bekend als Moor Mother.

Op het album No Filter vermengt het James Brandon Lewis Trio onder meer elementen uit jazz, funk, R&B, (vroege jaren '90) hiphop en rock. Het album vliegt als een komeet uit de startblokken met het vlammende Say What. Op dit openingsnummer vormen een swingende groove, funky baslijnen en solide percussie de ideale ondergrond voor de schitterende tenorsax van JBL. Op het titelnummer neemt het trio vervolgens niet al te veel gas terug: de pittige baslijn, knallende drums en de waanzinnige tenorsaxofoon laten je werkelijk alle hoeken van de kamer zien. In Y'all Sleep wordt het volle geluid van het drietal nog verder aangevuld met gitaarlijnen van gastartiest Anthony Pirog en woorden van de Brooklynse rapper P.SO the Earth Tone King. Ook Raise Up Off Me verraadt een voorliefde voor hiphop, want horen we daar niet een moddervette knipoog naar Butter van A Tribe Called Quest? Of is het stiekem toch een verwijzing naar de bekende saxofonist Gary Bartz, bij wie de heren van ATCQ leentjebuur hebben gespeeld? Na het wederom sterk groovende Zen, sluit het dromerige, introspectieve Bittersweet het album af. Op dit nummer komen de gitaarlijnen van opnieuw Anthony Pirog samen met de falsetto jazz-scatting van zanger Nicholas Ryan Gant, ook wel bekend als Ghetto Falsetto. Het nummer vormt een mooi slotakkoord op een erg gevarieerde en vurige plaat, waar de urgentie vanaf spat. Daardoor blijft het album boeien van de eerste tot de laatste minuut.

Jana Kirschner is zeker één van mijn tofste ontdekkingen van 2024. Ik stuitte op haar op een heel ouderwetse manier, namelijk in een platenzaak. Dit album, haar meest recente werk Obyčajnosti, stond nota bene in de uitverkooprekken, binnen de sectie wereldmuziek. De albumhoes intrigeerde me voldoende om de CD gelijk aan te schaffen.

Wereldmuziek, zo zou ik de muziek van deze 46-jarige Slowaakse zangeres zeker niet omschrijven: het is muziek die het midden houdt tussen pop, folk en indie, waarbij ze het experiment bepaald niet schuwt. Anderstalig is het ook, want Jana zingt in het Slowaaks. Jana heeft alle liedjes en teksten op het album geschreven en nam de plaat op in Londen met de band Mad Mad Mad, die ook heeft gespeeld met Róisín Murphy. Het album is, net zoals eerdere albums, geproduceerd door Jana's levenspartner Eddie Stevens, met wie ze twee dochters heeft.

Binnen Slowakije heeft ze al de nodige bekendheid en populariteit opgebouwd, daarbuiten nog niet of nauwelijks. Ook op MusicMeter is ze nog geen gevestigde naam: op het moment van schrijven slechts drie stemmen op haar in totaal 12 albums. Maar ik kan me niet voorstellen dat nummers als Nepokoj, Struny, Delia Nás en Malá Zem niet een wat breder publiek aanspreken. Voor nu krijgt dit album van mij een ruime 3,5*, maar het zou zomaar kunnen doorgroeien naar 4 sterren.

Dit album heeft wel een erg laag gemiddelde, zeg! Het lijkt erop dat een band die na een lange pauze een reüniealbum opneemt, al bij voorbaat met 2-0 achterstaat. Wat mij betreft onterecht, want na weinig overtuigende platen met Porno For Pyros en een ronduit teleurstellend solo-album, leveren Perry Farrell en zijn mannen met Strays een boeiend, zomers rockalbum af. Mijn favorieten: Just because (met stip), Strays, Price I pay en Wrong girl.

Misschien wel de grootste verrassing van dit jaar was Pale Moon Kid, het tweede album van de Canadese Jenny Berkel. Ik had nog nooit van haar gehoord toen ik haar naam afgelopen september zag staan als voorprogramma van Amanda Bergman in Rotown. Jammer genoeg heb ik haar optreden gemist, ik kwam Rotown pas binnen toen ze al klaar was met spelen (het optreden van Amanda Bergman was gelukkig zeer de moeite waard). Mijn interesse was toen wel gewekt en ik heb ter plekke Jenny's vorige album Here On A Wire van haar gekocht (Pale Moon Kid was toen nog niet uitgebracht in Nederland).

Here On A Wire bevalt me nog steeds erg goed, maar pas toen ik Pale Moon Kid luisterde werd ik echt omver geblazen. Allereerst is er die waanzinnige warme stem, één van de mooiste stemmen die ik dit jaar gehoord heb. Daarnaast zijn de liedjes prachtig gecomponeerd en gearrangeerd, zonder al te veel toeters en bellen. Het album is geproduceerd door Daniel Romano, die ook diverse instrumenten voor zijn rekening neemt, zoals bas, drums en synthesizers. Verder nemen alleen Jenny en haar zus Kay de honneurs waar; Jenny met haar schitterende stem, gitaar en piano en Kay met onder andere trompet, klarinet en piano. Het album klokt amper 35 minuten, maar in die tijd komen wel elf bloedmooie nummers voorbij in de beste folktraditie. Dit pareltje is zonder meer één van de beste singer-songwriterplaten van het jaar!

Ik kijk zeker niet op van het scepticisme dat dit album ten deel valt, zo'n beetje elke stuiptrekking van deze gitaargod is na zijn dood wel op de een of andere manier uitgebracht. En toch, en toch... Wat klinkt het allemaal weer ontzettend lekker, al meteen vanaf de eerste moddervette tonen van Mannish Boy! Naar deze plaat luisteren is puur genieten geblazen en dat laat al het scepticisme, ook mijn eigen, naar de achtergrond verdwijnen. Hier ben ik nog wel even zoet mee!

Het is natuurlijk verdacht: een makkelijk in het gehoor liggend album dat het goed doet in de albumlijsten en dat vol liedjes staan die zo op Sky Radio kunnen. Toch is het zo beroerd nog niet, dit album van Jonathan Jeremiah. Zijn soulvolle stem, die me af en toe aan die van Paul Weller doet denken, klinkt aangenaam en past goed bij de muziek. Niet alle liedjes zijn even briljant, maar met name Happiness en See (it doesn't bother me) draai ik graag.

Dit album is absoluut getekend door de tijd waarin het is opgenomen. Bijna alle instrumenten, of het nu de drums, de synthesizers, de bas of de gitaar zijn, geven meteen weg dat het in de jaren '80 gemaakt is. De stem van Joni is daar de uitzondering op, hoewel deze mettertijd wel wat doorleefder is gaan klinken. Niettemin luister ik graag naar dit album, omdat de liedjes gewoon goed in elkaar zitten, met name Tax free, Dog eat dog en het ijzersterke Impossible dreamer.

Het album Woman Blue van Judy Roderick is een erg mooie ontdekking, nog bedankt voor de tip, AOVV. Ik had nog nooit van deze artieste gehoord en ik heb haar debuut ook nooit beluisterd, maar Woman Blue is echt een ijzersterke folkplaat met heerlijke vleugjes blues, soul en jazz. Naast de fraaie muzikale aankleding, bevallen de veelzijdige vocalen van Judy me ook zeer. Al met al zeker de moeite waard, dit tweede en (helaas ook) laatste solo-album van Judy Roderick. Binnenkort ook maar eens haar debuutalbum proberen!

De kracht van dit album is wat mij betreft juist dat het tempo laag ligt, waardoor het als een mooi geheel klinkt. Up-temponummers hadden de plaat mijns inziens ruw verstoord. Het helpt daarbij wel dat het album niet veel langer dan een half uur klokt, negen nummers verstilde pracht, precies genoeg. Zelden een plaat gehoord met zoveel pure schoonheid.

Overigens ben ik ook een grote bewonderaar van Nadia Reid, die haar platen inderdaad anders opbouwt (op een manier die goed bij haar past, met up-temponummers).