Aanstekelijke mix van punk en hardcore, die qua stijl tegelijkertijd aan Pennywise, Shelter en Madball refereert. Niet alle liedjes zijn even memorabel, maar nummers als Everready, Go en I see it in us vervelen niet snel.

Haley Heynderickx was voor mij één van de grootste verrassingen van 2018. De zangeres uit Portland, Oregon met de Vlaamse achternaam en Filipijnse oorsprong, groeide op in een streng religieus gezin en ontwikkelde zich via het kerkkoor tot zangeres. Haar debuutalbum I Need To Start A Garden is een wonderschone plaat die past in de beste folktraditie. De begeleiding is vaak minimaal en uiterst subtiel: Haley op gitaar, af en toe aangevuld met bas, drums, piano of trombone. De liedjes zijn over het algemeen dan ook klein en breekbaar, al zijn er voor de variatie ook wat uitbundiger stukken, zoals in Worth It en het wat atypische Oom Sha La La, dat je voorzichtig een meezinger zou kunnen noemen. In dat laatste nummer bezingt ze ook de tuin uit de albumtitel: “I’m going to start a garden in my backyard, cause making this song up is just as hard.” Op de albumhoes zie je haar grappig genoeg ook daadwerkelijk in een tuin staan. De liedjes op deze donkere folkplaat zijn stuk voor stuk ontwapenend mooi; een zin als “I am humbled by breaking down” in Show You A Body geeft me elke keer weer kippenvel. Mijn favoriete nummer is The Bug Collector, al is het alleen maar omdat de trombone in dat liedje zo goed tot zijn recht komt.

Van Hank Mobley moet ik nog een hoop platen ontdekken, maar No Room for Squares bevalt mij alvast bijzonder goed. Vooral in de late uurtjes kan ik hier enorm van genieten. Niet alleen vanwege het sterke samenspel van Mobley en zijn getalenteerde kompanen (die bijna allemaal imposante carrières zouden krijgen), maar zeker ook omwille van de geslaagde, zeer melodieuze composities. Three Way Split, Carolyn en het titelnummer springen er voor mij uit.