Uit mijn tweewekelijkse muziekmail over de beste nieuwe albums en tracks:

Wat zonde toch: eind maart verscheen de perfecte soundtrack voor het zomerse weer van de afgelopen dagen en bijna niemand lijkt die ontdekt te hebben. Slechts een handjevol zeer positieve recensies, tot dusver nul aandacht van de Nederlandse muziekpers, weinig luisteraars op Spotify, weinig views op YouTube en slechts 85 volgers op Twitter. Waar gaat het mis?

Ik heb het over het debuutalbum van Orquesta Akokán. Ruim twintig jaar na het wereldwijde succes van de Buena Vista Social Club is dit eindelijk weer eens een plaat met Cubaanse muziek die een groot publiek kan aanspreken. Hierop wordt de mambo-muziek uit de jaren veertig en vijftig, met grootheden als Benny Moré en Pérez Prado, nieuw leven in geblazen.

Voor dit eerste Spaanstalige Latin-album op het Daptone-label uit Brooklyn (o.a. wijlen Sharon Jones en Charles Bradley) sloten zestien hoofdzakelijk Cubaanse muzikanten zich drie dagen op in de legendarische Estuios Areito in Havana, waar eerder artiesten als Moré, Prado en Buena Vista Social Club hun muziek opnamen.

Het resultaat is een album dat de pan uit swingt en waarop je vrijwel onmogelijk stil kunt blijven zitten. Net als bij dat overbekende album van Buena Vista Social Club ben je al snel geneigd om fonetisch mee te zingen met prachtnummers als La Cosa, Cuidado Con el Tumbador en Yo So para Tí. Met de stevige ritmesectie en tal van blaasinstrumenten (saxofoon, trompet, trombone) wordt het een groot feest. Door het transparante geluid krijg je het gevoel dat deze muzikanten in je woonkamer staan te spelen.

Wat zou het prachtig zijn als de big band met als aanvoerder zanger Jose “Pepito” Gomez eens op North Sea Jazz komt spelen. Er is hoop: een van de 85 volgers op Twitter is een programmeur van het festival.