Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Waar de nieuwe plaat van Khruangbin vooral geschikt is om in de zon bij weg te dromen, schudt de zomerse derde plaat van HAIM je juist wakker. Het trio brengt op Women In Music Pt. III pakkende popsongs die op single The Steps na allemaal een keurige radiolengte van rond de drie minuten hebben.

Zo heeft opener Los Angeles, een heerlijke groove en feestelijke blaasinstrumenten aan het einde. “Give me a miracle, I just want out from this / I’ve done my share of helping with your defense / But now I can’t dismiss it’s killing me”, klinkt het in de eerste regels over de stad waar de drie zussen opgroeiden, die aantrekt en afstoot.

Muzikaal valt er genoeg te beleven op deze fris klinkende plaat. 3am is bijvoorbeeld lekker loom, I Know Alone wordt voortgestuwd door een breakbeat, er is het luchtige reggae-achtige Another Try en op All That Ever Mattered is zelfs een vleugje Prince hoorbaar aan het slot.

Zangeres Danielle Haim was vorig jaar op meerdere nummers van Vampire Weekends Father of the Bride te horen en het geluid van die band klinkt soms door in de productie van deze HAIM-plaat, die deels in dezelfde handen lag (Ariel Rechtshaid), maar waar ook ex-Vampire-lid Rostam zijn stempel op drukte. Dat is vooral het geval op Leaning On You, dat zeker niet had misstaan op het laatste Vampire-album.

Opvallend: waar veel bands singles aan het begin van een album zetten, zijn het vorig jaar uitgebrachte Now I’m In It, Hallelujah en Summer Girl hier slechts als bonus tracks toegevoegd. Het zegt vast iets over het zelfvertrouwen van het drietal. Het zal me niet verbazen als de wervelende popplaat Women In Music Pt. III net als Father of the Bride hoog in heel wat jaarlijstjes gaat belanden.

Recensie uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief, waarin ik schrijf over de beste nieuwe albums en tracks:

Hoewel losse tracks steeds belangrijker worden, verschijnen er gelukkig ook nog platen die je vooral in z'n geheel moet beluisteren. Het bejubelde Microshift van Hookworms uit Leeds, dat net als het nieuwe album van Franz Ferdinand bij het Domino-label verscheen, is daar een van.

De nummers met lekkere grooves en psychedelische orgeltjes stromen in elkaar over en hebben een vergelijkbare sfeer. Het album komt voort uit een hoop frustratie. In dit interview vertelt zanger Matthew “MJ” Johnson dat hun studio in 2015 compleet onder water kwam te staan en de band raakte vrijwel alles kwijt. “I looked around and there was nothing left.” En dan was de band ook nog eens niet goed verzekerd. Inmiddels is hun studio weer herbouwd. “We’d had such a terrible few years. So we wanted the music to be upbeat, uplifting.”

Daar is Hookworms op Microshift in geslaagd, zeker op het als een trein voortdenderende Static Resistance.