Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over beste nieuwe popmuziek:

Experimenteren? Een nieuw geluid? Gelukkig doet Paul McCartney op Egypt Station gewoon waar hij het beste in is: pakkende popliedjes brengen. Natuurlijk kende ik I Don't Know en Come On To Me al en toch voelen deze singles aan het begin van het album als een sensatie; ze kunnen zich meten met het beste McCartney-werk. Alleen al het bloedmooie piano-intro van het eerste nummer dat onmiddellijk vertrouwd klinkt. Wat is het geluid helder en wat klinkt Paul McCartney vitaal. En dan komt ook nog het fraaie Happy With You erachteraan.

Daarna kan het alleen maar minder worden en dat wordt het helaas ook. Fuh You noemde ik in mijn vorige nieuwsbrief al een niemendalletje, maar het is wel het nummer dat het meest in mijn hoofd blijft zitten. Wat volgt is een wisselvallige plaat die zich grofweg laat opdelen in:

Goed: Hand in Hand, Do It Now, Dominoes

Redelijk: Who Cares, Confidante, Despite Repeated Warnings, Hunt You Down/Naked/C-Link

Matig: People Want Peace, Back in Brazil, Ceasar Rock

Daarmee voegt Paul McCartney weer een handjevol prachtige popnummers toe aan zijn ongelooflijk indrukwekkende oeuvre, maar na het meesterlijke begin had ik op nog meer gehoopt.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Met dit zonovergoten weer krijg ik niet snel genoeg van On The Floor. Het is de uitstekende en vrolijke tweede single van Set My Heart On Fire Immediately, de fascinerende vijfde Perfume Genius-plaat met twee gezichten.

Zo poppy als op deze single word het nergens meer, maar de eerste helft is vrij lichtvoetig. Dat zou je niet zeggen op basis van de eerste zinsneden van Whole Life. “Half of my whole life is gone / Let it drift and wash away / It was just a dream I had / It was just a dream”, zingt de 38-jarige Mike Hadreas, die als homoseksueel vroeger gepest en geslagen werd en verslaafd raakte. Maar dan bloeit deze openingstrack open met weelderige violen en zijn stem schiet de hoogte in. Hier klinkt geen weemoed, maar hoop.

Dat optimistische geluid klinkt nog meer door in het sprankelende, licht swingende Without You. De lentekriebels zijn ook aanwezig in Jason, waarop Hadreas in falsetstem verhaalt over twee twintigers die elkaar kortstondig en onhandig seksueel verkennen. De muzikale rijkdom is met een heerlijke baslijn, klavecimbel en violen groot.

In de tweede helft verandert het album van kleur. We worden meegenomen in een vrij duistere droomwereld. Vanaf Moonbend zijn drums en percussie vrijwel afwezig en vocalen komen nog meer centraal te staan. Het is intieme, soms wat zwaarmoedige muziek. Slechts af en toe wordt kortstondig een storm aangewakkerd, zoals in het aanvankelijk verstilde Some Dream.

Na de toegankelijke, zonnige start van dit album geeft deze diep persoonlijke tweede helft aanzienlijk minder snel geheimen bloot. Zelf mis ik hier af en toe de lichtvoetigheid van single On The Floor, maar het vergroot het mysterie van dit rijke album.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Sigur Rós en Phoebe Bridgers hebben helemaal niks met elkaar te maken en toch moest ik bij het luisteren naar Punisher even aan de IJslandse band denken en dan vooral aan () uit 2002. Op dit epische album werd op subtiele wijze toegewerkt naar een grootse, overdonderende climax in het laatste nummer.

Daar lijkt in eerste instantie op de tweede plaat van het 25-jarige indiepop-talent niet echt sprake van. Zo is Kyoto gewoon een vrolijke single met een glansrol voor trompetten. Maar bij veel andere nummers lijkt er iets te borrelen onder de oppervlakte. Zo kun je bij een nummer als Halloween stevige gitaren voorstellen, maar de instrumentatie is juist subtiel en heel sober. Alsof het gaspedaal en de rem tegelijkertijd in worden gedrukt.

Ook in andere nummers vallen steeds weer de kalme zang van Bridgers en subtiele muzikale accenten op. Neem het ontroerende Saviour Complex waarop violen klinken en het bloedmooie Graceland Too met banjo.

Die ingehouden schoonheid blijft tot halverwege I Know The End in stand. Maar dan gaan alsnog alle remmen los en mondt dit slotnummer uit in een grote kakofonie waarin instrumenten aanzwellen en een ijzingwekkende schreeuw klinkt, waardoor al het voorgaande in een ander licht komt te staan. Het maakt Punisher tot een grootse en onvergetelijke plaat.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Voor artiesten is het pijnlijk dat ze wegens het coronavirus niet kunnen optreden en dat geldt zeker ook voor Pottery uit Montreal. Normaal gesproken zou deze vijfkoppige band met hun volwaardige debuutplaat Welcome to Bobby’s Hotel, die een zeldzaam opzwepende mix van post-punk en art-rock biedt, namelijk tal van festivals veroverd hebben.

De elf aan elkaar geregen nummers zijn doorspekt met spannende ritmes, hoekige gitaren, samenzang en handgeklap, waarbij je moeilijk stil kunt blijven zitten. Op singles Hot Heater en Take Your Time, maar ook het springerige NY Inn is de invloed van bands als Talking Heads, Parquet Courts en Franz Ferdinand hoorbaar, maar ik zag ook al B52’s als referentie langskomen.

Regelmatig neemt de muziek interessante wendingen, zoals op hoogtepunt Texas Drums Pt. I & II. Het eerste deel, dat eerder als single werd uitgebracht, is zeer aanstekelijk, maar de band besloot er een tweede deel aan vast te plakken, waarop vervormde stemmen, schurende gitaren en koebellen met elkaar de wei in worden gestuurd. Een beetje wonderlijk is het wel, net als de bijbehorende videoclip. En wie is die Bobby nou? In een kolkende festivalmenigte valt alles van deze prettig gestoorde plaat in de toekomst vast op z'n plek.