Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Na wat psychedelische omzwervingen keert Ray LaMontagne op Monovision terug naar de mooie, gevoelige popliedjes waarmee de singer-songwriter in de jaren nul furore maakte. Met niet veel meer dan een gitaar en mondharmonica dook hij in zijn eentje de studio in en nam daar zelf zijn achtste plaat op.

Vooral in de eerste helft pakt dat goed uit. Zo klinkt zijn uit duizenden herkenbare hese stem op ballad I Was Born To Love You onverwoestbaar en de mondharmonica op de rustig voortkabbelende single We’ll Make It Through brengt de broodnodige melancholie. Het tempo ligt een stukje hoger op de geslaagde country-rock van Strong Enough en Misty Morning Run.

Helaas wringt er gaandeweg wat. De laatste drie nummers zijn wel erg tandeloos. Het is muziek waarmee je niemand tegen de borst stuit tijdens een autorit naar een vakantiebestemming, maar je moet oppassen dat je niet in slaap sukkelt. Andere muzikanten en een producer hadden wellicht meer schuring en spanning opgeleverd, die hier toch wat wordt gemist.

Korte recensie uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over popmuziek, waarin ik schrijf over de beste nieuwe albums en tracks:

Is het echt een man die dit nummer zingt? De verwondering was groot toen ik dit eerste nummer van het album Blood van Rhye luisterde. Rhye is een project van de Canadese elektronisch muzikant en zanger Milosh. Met zijn vrouwelijke stem - hij is een countertenor - en subtiele, vaak organisch klinkende elektronica weet hij de luisteraar te verleiden met relaxte muziek voor op de late avond. Zo mooi als in opener Waste, met een warme deken van violen, wordt het de rest van het album helaas niet meer.

Uit Popcorn #20, mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

De afgelopen dagen luisterde ik vooral veel naar het verrassende nieuwe album van de Zweedse Robyn, haar eerste in acht jaar tijd. Waar veel dancemuziek uitbundig of extatisch is, is het bejubelde Honey opvallend ingetogen. Natuurlijk drijven het titelnummer en de eerste single Missing U voort op beats, maar dit is vrij so(m)ber getoonzette dancemuziek die niet per se gemaakt is om een grote massa op de dansvloer te behagen.

Dat geldt in nog sterkere mate voor een nummer als Human Being dat het niet moet hebben van beats, maar haast organische geluiden. Pas bij aandachtig luisteren met een goede hoofdtelefoon valt op hoe knap en subtiel nummers als Baby Forgive Me en Send To Robyn Immediately zijn opgebouwd en ontdek je steeds weer nieuwe lagen en geluiden.

Aan het einde van het album grijpt Robyn in Between The Lines en Beach2K20 terug naar het geluid van de housemuziek van eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Persoonlijk vind ik dit de minste tracks van de plaat. De geweldige afsluiter Ever Again, met heerlijke baslijn en uitwaaierende synths, maakt alles goed. Met Honey heeft Robyn een gewaagd en intrigerend album afgeleverd.

Recensie uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief, waarin ik schrijf over de beste nieuwe albums en tracks:

Hoewel het debuutalbum van Rosemary & Garlic pas onlangs uitkwam, is dit Nederlandse duo door Spotify in het buitenland al behoorlijk bekend. Zo verscheen hun nummer I’m here onlangs op de populaire playlist The Most Beautiful Songs In The World (bijna 2 miljoen keer beluisterd). Old Now, van hun EP uit The Kingfisher uit 2015, is al bijna 10 miljoen maal gedraaid; dat is bijna net zo vaak als Sorry van Kensington.

Dit succes is pas het begin, want hun wereldwijd uitgebrachte debuutalbum gaat een nog veel groter publiek aanspreken. Het staat vol met wonderschone, serene folknummers waarin de prachtige stem van Anne van den Hoogen begeleid wordt door pianist Dolf Smolenaers en spaarzame elektronica.

Hoewel er weinig dynamiek in de rustgevende, filmische muziek zit - slechts in Fireflies gaat het tempo iets omhoog - gebeurt er genoeg om de aandacht vast te houden. Dikke kans dat optredens van het tweetal hun gewone banen - Van den Hoogen werkt voor stichting CPNB en Smolenaers is fractievoorzitter van D66 in De Bilt - gaan verdrukken.

Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe albums en tracks:

Tot een paar weken geleden had ik volgens mij nog nooit een noot van een Ry Cooder-album gehoord. Opmerkelijk, want de inmiddels 71-jarige zanger, gitarist en producer maakt al bijna vijftig jaar muziek. Zelfs zijn twee top 2000-nummers - He’ll Have To Go en Little Sister - bleek ik niet te kennen. Ry Cooder associeerde ik eigenlijk alleen met zijn samenwerking met Cubaanse muzikanten, The Buena Vista Social Club.

Beter laat dan nooit leer ik nu via zijn nieuwe album The Prodigal Son zijn muziek kennen. Op deze plaat geeft hij vooral vertolkingen van nummers die veelal bijna een eeuw, oud zijn. het zijn vooral de ingetogen nummers die mij het meest aanspreken:

- You Must Unload. Een prachtig vertolking van een stokoud nummer van Blind Alfred Reed met prachtig vioolspel. Het nummer had niet misstaan op de The Seeger Sessions van Bruce Springsteen. Al snel zing je de tekst van deze traditional mee.

- Harbor of Love. Cooder zet een oude countrysong van Stanley Brothers compleet naar zijn hand. De banjo en viool uit het origineel gooit hij overboord en verruilt die voor rustgevend gitaarspel. De diep religieuze tekst valt bij mij als domineeszoon in goede aarde.
There is coming a time on the great judgement morning / When the Savior will welcome you home / Will you be prepared for the journey to heaven / On the great ship that carries God’s chosen ones home?

- Jesus And Woody over een ontmoeting tussen folkzanger Woody Guthrie (1912-1967) en Jezus. Net als bij Harbor of Love valt het fraaie gitaarspel op. De ultieme onthaastingsmuziek.