Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (meld je hier aan):

Met Saint Cloud van Waxahchee is wat geks aan de hand. Bij de eerste luisterbeurt voelt dit Americana-album gelijk zó vertrouwd dat je heel even denkt dat het een verloren gewaand meesterwerk uit de tweede helft van de jaren ‘90 is. Het is een plaat die wat doet denken aan Car Wheels On A Gravel Road van Lucinda Williams uit die periode, maar dan met een wat minder brede instrumentatie.

De liedjes zijn stuk voor stuk zeer verzorgd, warm en toegankelijk. Dat laatste ligt zeker ook aan het prettige stemgeluid van zangeres Katie Crutchfield, die eerder bandlid was van punkband P.S. Eliot. Zo schittert haar stem op de uitmuntende singles Lilacs en Can’t Do Much, die in een ander tijdperk misschien wel hits waren geworden.

Deze vaak zonovergoten muziek staat in schril contrast met de duistere teksten, over onder meer haar strijd met alcoholverslaving. “I guess the dead just go on living / At the darkest edge of space”, zingt ze in de aangrijpende afsluitende titeltrack. St. Cloud is weliswaar nergens vernieuwend of grensverleggend, maar wel het beste nieuwe album dat ik in de eerste drie maanden van 2020 hoorde.