Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Dit is de beste danceplaat van het jaar tot dusver, hoewel je het eigenlijk niet zo kunt noemen. Want de Canadese Dan Snaith is er niet de man naar om er gelijk een simpele beat in te knallen, om de dansvloer gevuld te krijgen. “Sister, I promise you, I’m changing/ You’ve heard broken promises, I know”, zingt hij met zijn hoge, wat fragiele stem op opener Sister met subtiele elektronica. Het is niet de laatste keer dat hij zo kwetsbaar klinkt op Suddenly. Het lijkt alsof Snaith deze plaat om drie uur ’s nachts in elkaar heeft geknutseld op zijn zolderkamer, waarbij hij gretig samples uit de kast heeft getrokken - van stemmen (Home, Never Come Back, New Jade), analoog klinkende geluiden tot pianoriedeltjes (Sunny’s Time). Veel liedjes klinken bewust een beetje onaf. Neem het warmbloedige Magpie, dat aanvankelijk wat dof klinkt en waarbij de elektronica langzaam omhoog komt borrelen. Het levert een intieme plaat op die bij iedere luisterbeurt beter wordt. En die dansvloer? Die krijgt hij alsnog gevuld met Ravi - een knaller vanjewelste.

Uit Popcorn, mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier)

Pas bij de tweede keer kijken naar de video van single 5 Dollars viel het me op. We zien Héloïse Letissier aan het begin opdrukken en dan focust de camera na vijftien seconden op een moedervlek op haar onderrug. Geen kleintje, maar een forse. Een uitstulping.

Flauw om hier op in te zoomen? Misschien, maar ik doe het niet voor niks. Veel andere artiesten zouden oneffenheden op het lichaam (er komen nog veel meer in beeld) - in een videoclip laten retoucheren. Chris(tine) niet. Ze is wars van schoonheidsidealen en wil volkomen zichzelf zijn: sterk, stoer én soms sensueel. Mannelijk én vrouwelijk. De drie thema’s van album Chris - seksualiteit, empowerment, queerness - zien we allemaal terug in die ene clip.

Op het tweede album van Christine and the Queens staat erg goede electropop. Naast de eerdere sterke singles ben ik vooral fan van Comme Si, The Walker en Goya! Soda!. Met minimale middelen - synthesizer, drumcomputer, (bas)gitaar en haar stem met dik Frans accent - creëert ze een stevige sound. Helaas zakt het album op de tweede helft wat in. Slecht zijn nummers als What’s-her-face en Make some sense niet, maar opeens klinkt haar muziek wat gewoontjes. Het is een kleine smet op een verder uitstekend popalbum, waarmee Christine and the Queens tot een nog grotere, eigenzinnige ster gaat uitgroeien.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier)

Net als het nieuwe album van Kanye West is de tweede plaat van Cigarettes After Sex vrij kritisch ontvangen. Begrijpelijk, want Cry is een grote herhalingsoefening. Het staat vol met vergelijkbare dromerige, langzaam voortslepende liedjes als op het debuutalbum, met gitaren die verdrinken in galm en de androgyne fluisterzang van voorman Greg Gonzalez.

Zijn erotische teksten hebben op dit album nog minder om het lijf en Pitchfork (4.0) maakte ze vakkundig met de grond gelijk:

“It presents a vision of sex that comes from surfing Pornhub after school before your parents get home from work, and from looking at pictures of minimally clad Instagram influencers while waiting in line to get a flu shot.”

Toch krijg ik nog geen genoeg van deze dromerige, rustgevende muziek en stoor ik me niet aan de teksten. Met Don’t Let Me Go, Heavenly, Touch, Cry en Falling in Love biedt deze plaat genoeg nummers van grote schoonheid, die je vooral moet draaien voor het slapengaan of als achtergrondmuziek.

Na deze plaat is vernieuwing nodig, want anders wordt deze band als een sigarettenpeuk onder een schoenzool verpletterd.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Hoge bomen vangen veel wind. En dus leidde het nieuws dat Coldplay niet op tournee gaat wegens de impact op het klimaat tot voorspelbare cynische grappen, van ‘Ik zeg: win-win’, 'Het beste dat ik ooit van Coldplay heb gehoord’ tot 'Er is een God’. Het is en blijft een van de populairste én meest gehate popbands op aarde.

Ondertussen is Everyday Life de beste Coldplay-plaat in ruim tien jaar tijd. Singles Orphans (met aanstekelijke Sympathy for the Devil-achtige woo woo’s), Arabesque (met trompet die alle kanten op vliegt) en de titeltrack (had niet misstaan op X&Y) waren al positieve voorbodes en het dubbelalbum bevat genoeg andere sterke liedjes. Zo zijn Daddy en Èkó mooie ingetogen pianoballads en horen we Chris Martin ook uitstekend zingen op Guns (over wapenbezit) en Old Friends, met niet veel meer dan gitaar.

Muzikaal schiet het alle kanten op, met wisselend resultaat. Zo zijn gospelsong BrokEn en When I Need A Friend met flinke koorpartij kerkdienstmateriaal, horen we Arabisch in Church, is Cry Cry Cry een minder geslaagd soul-uitstapje, kan U2 best jaloers zijn op Champion Of The World en is er een wat wonderlijke demo.

De grootste winst is dat Coldplay veel minder irritatie oproept dan voorheen en nergens te bombastisch wordt. Zo geëngageerd als op Trouble in Town hoorden we de band zelfs nog niet eerder. Dit nummer over politiegeweld en etnisch profileren werkt geraffineerd toe naar een climax: terwijl een audiofragment van een arrestatie in Philadelphia 2013 klinkt, zwelt de muziek aan. Indrukwekkend.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

De Amerikaanse singer-songwriter Courtney Marie Andrews maakte twee jaar geleden indruk met album May Your Kindness Remain. Haar belangrijkste wapen was haar dijk van een stem, maar haar flinke countrysnik viel bij mij niet altijd in goede aarde. Die snik heeft op opvolger Old Flowers plaatsgemaakt voor tranen wegens het stranden van haar relatie. Het resultaat is een hartverscheurend album, waarop Andrews mooier en aangrijpender zingt dan ooit.

“In some other lifetime, would you pick me out again? / Would I have chosen to stay and see us through until the end?”, vraagt ze zich vertwijfeld af op Together or Alone. De muzikale begeleiding is spaarzaam, waardoor haar stem nog meer naar de keel grijpt. Wat zwaarmoedig is het allemaal wel. Gelukkig is daar richting het einde It Must Be Someone Else’s Fault, waarop de zon langzaam weer doorbreekt. Zo zingt de zangeres: “Still cry more than a person should /But it’s this feeling inside that’s changed / Like I’ve gone bad, but the world is good”

Andrews maakt ons dus op vrij directe manier deelgenoot van al haar zielenroerselen en de tal van fases die horen bij het verdriet om een verbroken relatie. Geen vrolijke kost voor de zomer, maar een plaat om straks te koesteren op een donkere, druilerige herfstdag.