Hier kun je zien welke berichten dafit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
U.S. Girls - Heavy Light (2020)
0
geplaatst: 13 maart 2020, 12:13 uur
Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):
Met In A Poem Unlimited maakte Meghan Remy met haar in Toronto gevestigde band U.S. Girls een bruisend album, dat op de achtste plek van mijn jaarlijst van 2018 belandde. Vooral op M.A.H., Rosebud en Pearly Gates stak ze Madonna naar de kroon. De uitstekende eerste singles van de nieuwe plaat, 4 American Dollars en Overtime, lagen enigszins in het verlengde: pakkend, dansbaar en vrolijk. Ze blijken niet representatief voor het geluid op Heavy Light. Het tempo ligt lager en op nummers als State House (It’s a Man’s World) en Born to Lose draait het meer om ritmes en samenzang, van Remy en haar achtergrondzangeressen. De instrumentaties zijn soberder, met veel ruimte voor piano en percussie en gitaren spelen een bijrol. Het levert een boeiende, maar minder opwindende plaat op dan In A Poem Unlimited. Desondanks blijft de eigenzinnige Meghan Remy intrigeren.
Met In A Poem Unlimited maakte Meghan Remy met haar in Toronto gevestigde band U.S. Girls een bruisend album, dat op de achtste plek van mijn jaarlijst van 2018 belandde. Vooral op M.A.H., Rosebud en Pearly Gates stak ze Madonna naar de kroon. De uitstekende eerste singles van de nieuwe plaat, 4 American Dollars en Overtime, lagen enigszins in het verlengde: pakkend, dansbaar en vrolijk. Ze blijken niet representatief voor het geluid op Heavy Light. Het tempo ligt lager en op nummers als State House (It’s a Man’s World) en Born to Lose draait het meer om ritmes en samenzang, van Remy en haar achtergrondzangeressen. De instrumentaties zijn soberder, met veel ruimte voor piano en percussie en gitaren spelen een bijrol. Het levert een boeiende, maar minder opwindende plaat op dan In A Poem Unlimited. Desondanks blijft de eigenzinnige Meghan Remy intrigeren.
U.S. Girls - In a Poem Unlimited (2018)
0
geplaatst: 28 februari 2018, 10:46 uur
Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek:
2018 is pas net van start, maar de kans is groot dat In a Poem Unlimited van U.S. Girls in heel wat jaarlijstjes gaat eindigen. Het is namelijk een buitengewoon aantrekkelijk en muzikaal divers popalbum met intelligente teksten.
Voor haar achtste album werkte de Canadese Meg Remy samen met tal van muzikanten, vooral van jazz- en funkgroep Cosmic Range uit Toronto. Die jazzinvloeden hoor je bijvoorbeeld terug in Rage of Plastics, waarin de saxofoon een prominente rol heeft, en in de kakofonie van afsluiter Time, dat ‘Tis a Pity She Was a Whore van het laatste album van David Bowie in herinnering roept.
Toegankelijker zijn zeer dansbare nummers als Rosebud. “Is dit de nieuwe Madonna”, vroeg mijn vrouw bij die track. Niet zo gek, alleen heeft Madonna al twintig jaar niet meer zo'n sterke plaat gemaakt.
Doordat er muzikaal ontzettend veel gebeurt, vergat ik in eerste instantie te luisteren naar de teksten. Zonde, want die gaan ook nog eens ergens over. Zo haalt Remy in M.A.H. (Mad as hell) genadeloos uit naar Obama:
But lies shone in your eyes / As you were the first in line to use those bugs up high / The coward’s weapon of choice / But you got that winner’s smile / And you know how to leave ‘em moist
Pearly Gates, de andere catchy single van het album, komt voort uit een verhaal over een man die probeert een vrouw tot onbeschermde seks te verleiden met de tekst Don’t worry, I’m really good at pulling out. Dat heeft geleid tot een religieuze allegorie:
For one chance to be an angel in his eyes / It seemed to be the safe bet, so I closed my eyes / And I opened my gates wide / And St. Peter came inside
Never, never be safe even if you’re in the Gates / Give it up, you’re just some man’s daughter
Doordat Meg Remy in meerdere nummers machtsmisbruik aan de kaak stelt, heeft ze niet alleen een bruisend, maar ook een verrassend actueel en urgent album gemaakt.
2018 is pas net van start, maar de kans is groot dat In a Poem Unlimited van U.S. Girls in heel wat jaarlijstjes gaat eindigen. Het is namelijk een buitengewoon aantrekkelijk en muzikaal divers popalbum met intelligente teksten.
Voor haar achtste album werkte de Canadese Meg Remy samen met tal van muzikanten, vooral van jazz- en funkgroep Cosmic Range uit Toronto. Die jazzinvloeden hoor je bijvoorbeeld terug in Rage of Plastics, waarin de saxofoon een prominente rol heeft, en in de kakofonie van afsluiter Time, dat ‘Tis a Pity She Was a Whore van het laatste album van David Bowie in herinnering roept.
Toegankelijker zijn zeer dansbare nummers als Rosebud. “Is dit de nieuwe Madonna”, vroeg mijn vrouw bij die track. Niet zo gek, alleen heeft Madonna al twintig jaar niet meer zo'n sterke plaat gemaakt.
Doordat er muzikaal ontzettend veel gebeurt, vergat ik in eerste instantie te luisteren naar de teksten. Zonde, want die gaan ook nog eens ergens over. Zo haalt Remy in M.A.H. (Mad as hell) genadeloos uit naar Obama:
But lies shone in your eyes / As you were the first in line to use those bugs up high / The coward’s weapon of choice / But you got that winner’s smile / And you know how to leave ‘em moist
Pearly Gates, de andere catchy single van het album, komt voort uit een verhaal over een man die probeert een vrouw tot onbeschermde seks te verleiden met de tekst Don’t worry, I’m really good at pulling out. Dat heeft geleid tot een religieuze allegorie:
For one chance to be an angel in his eyes / It seemed to be the safe bet, so I closed my eyes / And I opened my gates wide / And St. Peter came inside
Never, never be safe even if you’re in the Gates / Give it up, you’re just some man’s daughter
Doordat Meg Remy in meerdere nummers machtsmisbruik aan de kaak stelt, heeft ze niet alleen een bruisend, maar ook een verrassend actueel en urgent album gemaakt.