Uit Popcorn #21, mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Een artiest die al een lange carrière achter de rug heeft is Marianne Faithfull. In Popcorn #18 schreef ik al over de betoverend mooie single The Gypsy Faerie Queen met Nick Cave en begin deze maand verscheen het 21e studio-album van de Britse zangeres die in december 72 jaar wordt.

Negative Capability is een fraaie en erg persoonlijke plaat over eenzaamheid, ouderdom en de dood (“Blues stay away, stay away from me. I hate to lose old friends” in Born to Live). Indrukwekkend is They Come At Night over de aanslag in de Parijse concertzaal Bataclan, waar ze in de buurt woont:

“Those who survived that night are still completely traumatised / But the other souls unlucky / Shot like dogs between the eyes.”

Naast eigen werk brengt ze ook nieuwe versies van As Tears Go By, waar ze in 1964 haar eerste hit mee scoorde (geschreven door Mick Jagger en Keith Richards), It’s All Over Now, Baby Blue (cover van Bob Dylan) en The Loneliest Person (cover van The Pretty Things).

Wat dit album zo mooi maakt is het contrast tussen de doorleefde stem van Marianne Faitfull en de vaak ontroerend mooie instrumentatie, waarbij een glansrol is weggelegd voor Warren Ellis, lid van de band van Nick Cave. Kleine kanttekening: soms gaat de inmiddels behoorlijk krakerige stem van Faithfull wat tegenstaan en zou je willen dat Cave op nog meer nummers zang voor zijn rekening had genomen.

Dat was een aangename verrassing: pas laat kwam ik erachter dat Marlon Williams een prachtig live-album heeft uitgebracht. Regelmatig voegen dit soort registraties weinig toe, maar dat geldt niet voor die van het concert van de Nieuw-Zeelandse zanger in Auckland Town Hall.

Het geluid is kraakhelder, zijn band verkeert in prima vorm en bovenal bevestigt Williams dat hij ook op het podium een van de beste zangers van zijn generatie is. Met ongekende souplesse zingt hij veel werk van Make Way For Love, dat onverwachts uitgroeide tot een van mijn favoriete albums van 2018, maar ook een aantal verrassende covers. Hoogtepunt: zijn cover van Carried Away - vooral bekend van de versie van Olivia Newton-John,

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Het venijn van popjaar 2019 zit in de staart. Na de indrukwekkende platen van Lana del Rey, Angel Olsen en Nick Cave is Michael Kiwanuka’s derde album het volgende meesterwerk dat zich aandient.

Op KIWANUKA overtreft de Britse soulzanger met gemak zijn debuutalbum Home Again (2012) en het succesvolle Love & Hate (2016). Een instant klassieker als Cold Little Heart, die zelfs de hoogste regionen van de top 2000 haalde, ontbreekt misschien, maar dit is zijn eerste plaat die van begin tot einde blijft boeien.

Dat is deels te danken aan de productie van Danger Mouse, die de nummers van rijke, warme arrangementen voorzag met violen, opzwepende drums, ronkende gitaren en ‘lalalala’-koortjes. Het geluid grijpt terug naar muziek uit de jaren zeventig, maar klinkt ook eigentijds. Neem de swingende single You Ain’t The Problem, waarmee hij gelijk een concertzaal in vuur en vlam kan zetten, en het vuige Rolling, dat niet had misstaan op de soundtrack van Shaft.

Elders klinkt Kiwanuka bevlogen. Zo kan het sublieme Piano Joint (This Kind Of Love) zich moeiteloos meten met het beste werk van Marvin Gaye, zingt hij in Final Days over klimaatverandering en is Light een waardige afsluiter. Kiwanuka bevestigt dat hij een begenadigd soulzanger is, die zich kan voegen tot de grootste artiesten der aarde.

Het enige minpunt zijn de intro’s en interludes, die het album weliswaar tot een geheel smeden, maar ook soms de vaart er wat uithalen. Na flink wat luisterbeurten ging ik me hier toch wat aan storen, waardoor ik een playlist heb gemaakt waarop deze ontbreken. Het is slechts een smet op een meesterlijk album.

Recensie uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over popmuziek, waarin ik de beste nieuwe albums en tracks bespreek:

Gekke jongens, die mannen van Moss. Vorig jaar bracht de band van Marien Dorleijn nog het album Strike uit, dat op plek 15 van de eindlijst van Oor belandde. Nu komen ze doodleuk al met een nieuwe EP: Human Heart, met vier nummers.

Het eerste wat opvalt: Moss heeft de afgelopen maanden naar Netflix-serie Stranger Things gekeken en goed geluisterd naar de ijzersterke soundtrack van Kyle Dixon & Michael Stein. De donkere elektronica klinkt gelijk al door in opener Profit en vooral de eerste 10 secondes van afsluiter Big Big lijken rechtstreeks uit de serie te komen.

Allemaal niet erg, want het maakt de toch al gelaagde muziek van Moss nog spannender. Mijn favoriete track van deze EP is Why Don’t You met lekkere jaren ‘80 drums en baslijntje. Hopelijk trekt de band dit geluid door naar een volgend album.

Uit mijn tweewekelijkse muziekmail over de beste nieuwe albums en tracks:

Bijna exact een jaar geleden verscheen het meest indrukwekkende album van 2017: A Crow Looked At Me van Mount Eerie. Op deze monumentale plaat zong de Amerikaanse zanger Phil Elverum op hartverscheurende wijze over de dood van zijn vrouw Geneviève Castrée in juli 2016. In de kamer waar zij op 35-jarige leeftijd aan kanker overleed, nam hij kort daarna op haar gitaar nummers op met zeer directe teksten over haar dood en het alleen moeten achterblijven met hun pas een paar maanden oude dochter. Het resulteerde in een ongekend persoonlijk en intiem album. Zo aangrijpend dat ik het album de afgelopen maanden eigenlijk nog maar weinig beluisterd heb, op het nummer Ravens na. Dat het album muzikaal minder rijk en divers is dan die andere ‘verliesplaat’, Carrie & Lowell van Sufjan Stevens, speelt zeker een rol. Ondertussen was ik eind vorig jaar heel erg graag bij het optreden van Mount Eerie in de Utrechtse Jacobikerk geweest. Popjournalist Gijsbert Kamer van de Volkskrant noemde dat een van de mooiste concerten ooit.

Tijdens dat concert speelde Phil Elverum ook al enkele nummers van zijn nieuwe album Now Only. Ook op dit album verhaalt hij over het leven na de dood van zijn vrouw. Zo zingt hij in opener Tintin in Tibet:

When I address you, who am I talking to? / Standing in the front yard like an open wound / Repeating “I love you”, to who? / I recorded all these songs about the echoes in our house now / And then I walked out the door to play them on a stage / But I sing to you

Al snel wordt duidelijk dat Elverum op dit album dieper het verleden in duikt: in het vervolg van dit nummer beschrijft hij hoe hij zijn vrouw leerde kennen toen ze 22 jaar oud was en in het daaropvolgende Distortion hoe hij als kind uit de bijbel moest voorlezen naast zijn opgebaarde overgrootvader.
Niet alleen in de teksten, maar ook muzikaal is Now Only net iets anders getoonzet dan het vorige album. Zo heeft het titelnummer zowaar een refrein en dat klinkt met gitaar en piano haast vrolijk. Totdat je naar de tekst luistert:

But people get cancer and die / People get hit by trucks and die / People just living their lives / Get erased for no reason / With the rest of us watching from the side / And some people have to survive / And find a way to feel lucky to still be alive / To sleep through the night

Natuurlijk, ook Now Only is zware kost met teksten die naar de keel grijpen. Toch vind ik deze plaat een minder heftige luisterervaring dan A Crow Looked At Me, doordat het album muzikaal en tekstueel diverser is; er klinkt soms een sprankje hoop in door. Na de hemelse afsluiter Crow, Pt 2. kun je als luisteraar alleen maar hopen dat deze twee indrukwekkende rouwplaten Phil Elverum helpen om langzaam omhoog te krabbelen uit een onvoorstelbaar diep dal.