Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Acht jaar geleden is het alweer dat Lana Del Rey in een klap een ster werd door wereldhit Video Games, met haar markante stem en warme, filmische arrangementen. Na dit monumentale nummer kon alles wat ze daarna maakte lange tijd alleen maar in de schaduw daarvan staan. Door overspannen verwachtingen en eigenzinnige keuzes kende haar carrière tot dusver een ronduit grillig verloop, met wisselvallige platen en dalende verkoopcijfers.

Daar komt met haar vijfde album sinds haar doorbraak verandering in. Muzikaal is er niet eens gek veel veranderd: Del Rey’s stem is nog altijd uit duizenden herkenbaar, de filmische instrumentaties zijn gebleven en de grandeur van Hollywood is nooit ver weg in haar teksten en video’s. Maar de liedjes zijn van een hogere kwaliteit. Norman Fucking Rockwell! is een knap geproduceerde plaat, waarop Del Rey beter zingt dan ooit. Dat laat ze onder meer horen op de uitstekende singles Mariners Apartment Complex, Hope is a dangerous thing.., Fuck It I Love You en The Greatest.

Gelukkig vallen de overige nummers niet tegen, waarbij er genoeg te gniffelen valt om de teksten. Neem het eerste couplet van de prachtige titeltrack Norman fucking Rockwell:

Goddamn, man-child / You fucked me so good that I almost said “I love you” / You’re fun and you’re wild / But you don’t know the half of the shit that you put me through / Your poetry’s bad and you blame the news / But I can’t change that, and I can’t change your mood, ah

Ja, Lana Del Rey neemt in haar scherpe teksten geen blad voor de mond. En het kan haar niks schelen als een krant als The New York Times de volledige titel van haar album niet afdrukt. Lana Del Rey blijft eigenzinnig, ook met een bescheiden meesterwerk op zak. Na Video Games maakt ze eindelijk haar grote belofte echt waar.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

De afgelopen weken luisterde ik tijdens avondwandelingen langs het Amsterdam Rijnkanaal steevast naar het nieuwe album van Laura Marling. En dan bij voorkeur de laatste zes van de tien nummers. De zevende plaat van de 30-jarige folkzangeres begint met enkele niet onaardige uptempo-nummers, waaronder single Held Down, maar daarna wordt het pas echt heel erg mooi.

Vanaf Only The Strong ligt het tempo een stuk lager en is het onmogelijk om niet geraakt te worden door Marlings prachtige stem, die subtiel begeleid wordt door piano, akoestische gitaar en violen. “Sometimes the hardest thing to learn / Is what you get from what you lose”, zingt ze op het ontroerend mooie Blow By Blow met zeer verfijnde instrumentatie. Deze woorden komen nu nog harder aan op een album dat Marling schreef voor haar denkbeeldige dochter. De triestige schoonheid grijpt je naar de keel.

Na dit hoogtepunt blijft de muziek op hoog niveau met het tevens beeldschone Song For Our Daughter. De laatste drie nummers zijn vrij sober getoonzet met For You als fraai slotakkoord. Juist in deze tijd is het goed om de emoties af en toe de vrije loop te laten en deze nieuwe plaat van Laura Marling is hierbij je perfecte metgezel.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Vlak voor zijn dood in 2016 deed Leonard Cohen het verzoek aan zijn zoon Adam om een aantal onvoltooide nummers af te ronden. Hij trommelde een leger aan muzikanten op - van Bryce Dessner van The National, Damien Rice, Daniel Lanois, tot Patrick Watson - en drie jaar later is daar een indrukwekkend album.

Thanks For The Dance brengt in een halfuur negen nummers, die in het verlengde liggen van You Want It Darker - het album dat kort voor Cohens overlijden verscheen. Uiteraard horen we zijn donkere bariton en poëtische teksten, maar wat vooral opvalt is de in de puntjes verzorgde instrumentatie. Zo klinkt op meerdere nummers, waaronder Moving On, het prachtige gitaarspel van Javier Mas en Beck speelt harp op The Night of Santiago.

Hemels mooi is de titeltrack met samenzang van Cohen, zangeres Jennifer Warnes (eerder te horen op Take This Waltz) en Leslie Feist; alsof ze samen op het podium staan. “Thanks for the dance / It’s been hell, it’s been swell, it’s been fun / Thanks for all the dances / One two three, one two three one”, zingt Cohen op dit ontroerende slotakkoord.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek:
Het Amerikaanse gitaartrio Low is net als Spiritualized al sinds begin jaren negentig actief en gooit op het twaalfde album Double Negative drastisch het roer om. De gitaren heeft de band verruild voor elektronica en dat heeft een zeer experimentele plaat opgeleverd, die veel van de luisteraar vergt.

Zo begint openingstrack Quorum met een flinke portie ruis en vervormde stemmen. Dancing and Blood dendert voort als een trein op doffe, pulserende dreunen; alsof je boxen opeens een kloppend hart blijken te hebben. En op Tempest zijn stemmen dusdanig bewerkt, dat je je heel even afvraagt of je boxen kapot zijn.

Kijk vooral even de zwart-wit-clip bij de eerste drie tracks van het album om een idee te krijgen van waar ik het over heb. Iemand plaatste als treffende reactie op de muziek en de beelden al ‘Twin Peaks S3, E8’, de meest besproken bizarre aflevering van het laatste seizoen van de serie.

Gelukkig is deze plaat niet alleen maar huiswerk. Zo ademt het duistere, maar best toegankelijke Fly een zelfde sfeer als de muziek van Massive Attacks Mezzanine (1998); lage bassen en de hoge stem van Mimi Parker vormen een mooi contrast.

Al met al blijkt Double Negative de Kid A van Low: een moedige, experimentele plaat die een radicale breuk vormt met eerder werk. Het is een album dat je vooral niet moet opzetten als je schoonouders op bezoek komen (tenzij je ze weg wilt jagen), maar waar je langzaam in moet opgaan aan het begin van de nacht.