Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (inschrijven kan hier):

Het nadeel van lange albums is dat nummers aan het slot wat weg kunnen vallen. Zo viel Jerusalem, New York, Berlin, de ingetogen afsluiter van het bijna een uur durende vierde album van Vampire Weekend, mij in eerste instantie amper op. Pas door deze gloedvolle uitvoering bij Jimmy Fallon ontdekte ik deze wat weggestopte parel. Wat een mooie samenzang van voorman Ezra Koenig en Danielle Haim!

Deze zangeres van popgroep Haim geeft Father of the Bride op meer plekken kleur. Neem Hold You Now, het markante duet van Haim en Koenig waarmee de plaat opent. Dit nummer wordt opgesierd door seconden lange stiltes én een sample van nota bene de soundtrack van oorlogsfilm The Thin Red Line (1999). Vrij briljant, origineel en bloedmooi. Ook het ogenschijnlijk vrolijkere duet Married in a Gold Rush (totdat je goed naar de tekst luistert) met synthpop én country-invloeden behoort naast de ijzersterke singles Harmony Hall, This Life en Sunflower tot mijn favorieten.

Net als op hun vorige platen wisselt Vampire Weekend weer als geen ander behendig tussen verschillende stijlen. Ondanks de forse lengte verveelt het gevarieerde Father of the Bride met tal van gastmuzikanten daardoor geen moment.

Recensie uit mijn Popcorn-nieuwsbrief, waarin ik schrijf over de beste nieuwe albums en tracks:

De afgelopen weken werd ik gegrepen door het debuutalbum van VanWyck, een Amsterdamse singer-songwriter die een tijd in Nieuw-Zeeland woonde. Bij toeval stuitte ik op dit donkere, zeer aangrijpende album. De meeste veelal rustige nummers zijn amper duizend keer gedraaid en dat moet snel veranderen. Dit is namelijk een plaat die een internationaal publiek verdient.

Dat ligt in de eerste plaats aan de fraaie, zeer doorleefde stem van zangeres Christine Oele, die regelmatig sterk doet denken aan die van de Amerikaanse zangeres Natalie Merchant. Die wordt naar een hoger plan getild door de prachtige, subtiele muzikale begeleiding van gitaar, piano en viool.

Neem het bijna 6 minuten durende titelnummer dat opent met de tekst Some girls build towers / Others stay deep / Some pray to angels / Some wait and see en pas halverwege open bloeit als strijkers worden toegevoegd aan de aanvankelijk spaarzaam ingezette drum en gitaar.

Na een paar ingetogen nummers zet het afwijkende Europa Escapes het album compleet op z'n kop. Opeens zijn daar dreigende gitaren die materiaal van 16 Horsepower bij mij in herinnering roepen. Daarna gaat het tempo weer omlaag tot de intieme, fluisterzachte afsluiter Whole Again, die de gemiddelde vrouw én man tot tranen roert. An Average Woman is een hartverscheurend mooi debuutalbum.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier(:

Bestaat er een Nederlandse artiest die luisteraars meer kan raken dan VanWyck? Ik vroeg het me af toen ik na een drukke werkweek en een net iets te korte nacht naar God is in the Detour luisterde. Dit derde album van de Amsterdamse singer-songwriter Christien Oele, alias VanWyck, kwam op die avond nog net iets harder aan dan verwacht.

Na haar in binnen- en buitenland positief ontvangen debuutalbum An Average Woman (2018) en Molten Rock (2019) ging Oele aan de slag met een ambitieus derde album, met veel lagen en strijkers. Het liep allemaal anders: door corona kwam ze alleen met gitaar thuis te zitten en een goede vriendin overleed aan een hersentumor. Voor haar schreef ze het bloedmooie Your Favorite Tune en ze besloot dit nummer, samen met andere sobere songs uit te brengen.

Het resultaat is God is in the Detour met vier nieuwe en vier oudere nummers, die niet eerder op cd/vinyl verschenen. Met een speeltijd van dertig minuten kan dit album makkelijk als tussendoortje bestempeld worden, maar daarmee doe je het tekort. De grotendeels verstilde nummers voelen als een eenheid van grote pracht. Met een spaarzame instrumentatie staat Oele’s fantastische diep doorleefde stem in het middelpunt. VanWyck bewijst drie keer op rij haar grote klasse.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier)

Een van mijn grootste muzikale ontdekkingen van vorig jaar was het debuut van VanWyck. An Average Woman was een hartverscheurend mooi album dat mij diep wist te raken door de doorleefde stem van de Amsterdamse singer-songwriter Christine Oele en de prachtige, subtiele muzikale begeleiding.

Op het nieuwe album Molten Rock slaat VanWyck nieuwe wegen in. De violen die bijdroegen aan het wat zwaarmoedige karakter van de debuutplaat hebben plaats gemaakt voor een lichtvoetig, sprankelend geluid.

Dat was al te horen op Supermarket Line, maar nog meer op single Carolina’s Anatomy. Hier bezingt Oele liefdevol en teder hoe een vriendin in de late uurtjes vrolijk door blijft dansen in een nachtclub in Berlijn, met de prachtige zin ‘Carolina’s hips they do a certain little twist where you almost get your head around’.

Ook op andere nummers klinkt VanWyck als een band waar meer vreugde van afstraalt, zoals het fraaie Rock Carver met Americana-invloeden en Lead Me On, dat je al snel gaat meezingen.
Op de tweede helft zoekt VanWyck meer de duisternis op. De instrumentatie op Be It To The End, Breakfast Room Revelation en Like An Ambush is sober, zodat de donkere stem van Christine Oele in het middelpunt staat. Deze nummers vergen iets meer tijd dan de acuut overrompelende debuutplaat. Gelukkig gaat de zon weer schijnen op The Rock Steady Creeper.

Met Molten Rock maakt VanWyck opnieuw indruk en een internationale doorbraak lijkt een kwestie van tijd.