Uit mijn nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek:

Father John Misty bracht drie jaar geleden de meesterlijke popplaat I Love You, Honeybear uit. Het album had een groots, orkestraal geluid dat muziek uit de jaren zeventig in herinnering riep - met gevatte, ironische teksten van zanger Josh Tillman. Opvolger Pure Comedy kreeg vrijwel even positieve recensies, maar was een wel erg lange (74 minuten) en op den duur wat saaie zit.

De nieuwe plaat God’s Favorite Customer is bijna de helft zo lang, maar misschien wel twee keer zo goed. De eerder verschenen single Mr. Tillman was al een fijne voorbode, met mooi xylofoon- en pianospel. Het nummer is geschreven vanuit het perspectief van een medewerker van het hotel, waarin Tillman twee maanden leefde toen hij kampte met een depressie. Is there someone we can call? / Perhaps you shouldn’t drink alone, zingt de zanger waarna hij een fluitdeuntje inzet.

Die drank zien we terug in de knappe, wat lugubere stop-motion video bij misschien wel het mooiste nummer Please Don’t Die. Daarin zit de zanger in zijn hotelkamer, omringd door lege flessen en sigaretten. De grond splijt open en Magere Hein leidt hem met een kano via dansende skeletten naar een begraafplaats, waarop een graf voor hem is gegraven.

Dit keer zingt hij vanuit het perspectief van zijn vrouw die zich zorgen om hem maakt. You’re all that I have so please don’t die / Wherever you are tonight. Uiteindelijk is zij degene die hem in de videoclip met hulp van boven weet te redden van de dood.

Het is knap dat Tillman zelfs in donkere tijden lichtvoetige teksten met subtiele humor en ironie schrijft en dat zijn muziek nergens al te zwaarmoedig wordt.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

De 10 van Pitchfork voor Fiona Apple’s nieuwe album maakt nogal wat los. Het is namelijk voor het eerst in bijna tien jaar tijd dat de bekende muzieksite zo’n hoog cijfer geeft. “No music has ever sounded quite like it”, schrijft Jenn Pelly in haar recensie. Ook onder meer The New York Times, The Guardian en Consequence of Sound geven de maximale score. Zijn de superlatieven voor dit eerste album van de Amerikaanse zangeres in acht jaar tijd terecht?

Wat bij een eerste luisterbeurt van de vijfde plaat van Fiona Apple opvalt, is dat het geen makkelijke kost is. Albumopener I Want You To Love Me begint nog vrij conventioneel met fraaie zang en indrukwekkend pianospel, maar ontspoort aan het slot met gekke gilletjes. Het is een voorteken van wat de luisteraar te wachten staat, want Fetch The Bolt Cutters is een onconventioneel album.

In de meeste nummers blijven traditionele songstructuren achterwege en springt vooral de markante percussie in het gehoor. Apple lijkt voor nummers als Relay, Heavy Balloon en For Her werkelijk alle potten en pannen uit haar keukenla getrokken te hebben. Het levert opvallende en zeer ongebruikelijke ritmes op; een aanpak die doet denken aan het rauwere werk van Tom Waits.

De intensiteit wordt verhoogd doordat Apple ook met haar zang alles uit de kast haalt. Zo schreeuwt ze aan het slot van Cosmonauts eerst haar longen uit het lijf, waarna ze in fluisterzang eindigt. Op het soulvolle Ladies - een van de meest toegankelijke liedjes - zoekt ze met haar stem op speelse wijze de hoogte op. Als je al niet verrast wordt door haar zang of percussie, dan is het wel door de geluiden van blaffende honden die vanuit haar tuin lijken op te duiken.

Zo val je op dit enerverende album van de ene verbazing in de andere. Het is een bumpy ride waar je je niet gelijk comfortabel bij voelt en pas na meerdere luisterbeurten enigszins grip op krijgt. Het is een huis-tuin-en-keuken-meesterwerk dat veel van de luisteraar vergt, maar waar veel op te ontdekken valt.

Recensie uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief, waarin ik schrijf over de beste nieuwe tracks en albums:

Dit jaar is het tien jaar geleden dat de Zweedse zussen Klara en Johanna Söderberg een YouTube-hit scoorden met hun cover van Tiger Mountain Peasant Song van Fleet Foxes. Bij het verschijnen van de vierde plaat van het duo keek ik deze video nog eens terug. Wat zijn ze daar nog jong! En wat dragen ze een foute houthakkersblouse daar in het bos. Bovenal valt nog altijd de prachtige samenzang op, die hun handelsmerk zou worden.

Hoewel ik destijds onder de indruk was van hun cover heb ik de laatste paar succesvolle albums van First Aid Kit eigenlijk vrij slecht beluisterd. Van The Lion’s Roar draaide ik slechts de eerste helft en zeker prijsnummer Emmylou heel vaak (veertig keer) en van Stay Gold de hit My Silver Lining, bekend van de Renault-reclame. Komt dit doordat deze nummers zo duidelijk boven de rest uitsteken? Of heb ik door het jachtige karakter van Spotify - er is altijd weer andere nieuwe muziek te ontdekken - gewoon niet genoeg tijd genomen en veel moois gemist? Waarschijnlijk allebei.

Het nieuwe album Ruins heb ik inmiddels al meerdere keren aandachtig beluisterd. Het is een erg mooi, gevarieerd album dat vooral muzikaal een stuk rijker klinkt dan eerder werk. Er zijn ook minder uitschieters, al vind ik Fireworks vooralsnog het hoogtepunt. In dit interview vertelt het duo open over de crisis - onderlinge spanningen, liefdesverdriet en vermoeidheid - waar dit album uit voortkomt.

Hun concert in Paradiso op 7 maart is helaas al uitverkocht, maar Ticketswap biedt mij hopelijk nog uitkomst. Anders hoop ik First Aid Kit te zien tijdens Down the Rabbit Hole, waar ik na een paar edities van Best Kept Secret overweeg heen te gaan.

Recensie uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief, waarin ik schrijf over de beste nieuwe albums en tracks:

Wat was het een opwindend debuutalbum van Franz Ferdinand in 2004. Destijds brandde ik het samen met Chutes Too Narrow van The Shins op één cd en die heb ik in de zomervakantie van dat jaar heel wat keren beluisterd. Opvolger You Could Have It So Much Better draaide ik ook nog behoorlijk vaak, vooral het beatlesque Eleonor Put Your Boots On. Gek genoeg heb ik de daaropvolgende albums van de Schotse band amper een kans gegeven.

Daar komt met het redelijk positief ontvangen Always Ascending, dat vorige week verscheen, verandering in. Vooral de titeltrack, Feel the Love Go, Lazy Boy en Glimpse of Love zijn erg aanstekelijke, pakkende tracks die ik al vaak heb opgezet. De hernieuwde groep (twee nieuwe bandleden) kijkt ernaar uit om met dit nieuwe werk op te treden, zei zanger Alex Kapranos (45) in dit interview: “Om dit live uit te voeren voelt weer as such a buzz. We kunnen echt niet wachten op de shows.” Dat wordt vast een mooi feestje op Down the Rabbit Hole.