Wat is dit toch een ontzettend ontspannend en tegelijkertijd boeiend album. Vooral de keuze van de samples en het gebruik ervan is ontzettend goed en precies gedaan. Deze interessante beatcollages worden dan weer voorzien van hele onverschillige en simpele raps, wat voor een fijn contrast zorgt.

Het heeft wat tijd gekost, maar net als Madvillainy blijkt ook dit Madlib-project een ontzettende groeier. Waar de samples eerst leuk en grappig (of juist niet) zijn en de rap iets te vreemd, valt na vele luisterbeurten vrijwel alles op z'n plaats

Dikke 4,5* en ik raad alle wat lagere stemmers een (of meer) herkansing(en) aan, zolang je openstaat voor wat experiment.

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #190

Tegen Songs for the Deaf zag ik beetje op: Queens of the Stone Age kende ik eigenlijk alleen van de twee voornaamste hitjes van deze plaat, zowel van tv waar ze vroeger veel langskwamen als van verschillende spelletjes op deze site waar ze nog regelmatig de revue passeren. Ik heb het in die contexten altijd een beetje kleurloze, lethargische en stereotiep-Amerikaanse plain rock gevonden. Tel daarbij op dat Dave Grohl, hoofdfiguur van twee van mijn minst favoriete groepen, meedoet, en ik kon me moeilijk voorstellen dat dit wat zou worden. Maar dat blijkt vervolgens in alle opzichten mee te vallen.

‘No One Knows’ en ‘Go With the Flow’ vond ik altijd een beetje flauwtjes rechtdoor hobbelen, maar wat schetst mijn verbazing: het zijn niet alleen twee van de mindere tracks op de plaat, maar ze landen ook nog eens veel beter in de context van dat wat ze omgeeft. De plaat voelt strak en rammelend tegelijk - een combinatie die ik niet zo vaak tegenkom. De stoïcijnse en niet aflatende drive suddert je langzaam het album in, geeft houvast en bakent de ruimte af voor wat dissonanter geluid. ‘God Is In the Radio’ is daar een treffend voorbeeld van. Van de referentie aan krautrock die ik ergens las begreep ik in eerste instantie niets, maar na enkele beluisteringen kan ik hier steeds meer van de langzaam inwerkende motorik uithalen. Gegoten in een hypertoegankelijk en benaderbaar rocksausje, met een aangename knipoog. Omdat de plaat zo consistent en gevarieerd tegelijk is, landt het radiostation-thema - dat de hele speelduur rond-echoot - precies goed. Fijn dat daarbij ook plek is voor puntigheid als ‘Six Shooter’, dat in het een-tweetje met ‘Hanging Tree’ precies voor de juiste dosis contrasten zorgt, zeker na het wat aanslepende ‘The Sky is Fallin’‘. Zelfs toegankelijke melodietjes als het toepasselijk getitelde ‘Another Love Song’ komen wonderwel uit de verf en omzeilen net de formule die die andere indie gitaar love songs doorgaans bevatten.

Zo zijn deze Queens me steeds net een klein stapje voor. Precies zodra me een “nu weet ik het wel” begint de bekruipen slaan ze zonder pauze gauw een nieuw steegje in. De plaat voelt heel stevig in het zadel, geaard en benaderbaar - en daardoor nergens echt hard of afstandelijk, waarmee ruimte wordt gecreeerd voor wat schurender stem- of gitaargeluid. Consistente plaat die in een uur aan je voorbij vliegt. Ongecompliceerd plezier dat zeker meegaat op de lange autoritten komende vakantie.

Makkelijk 4*