menu

Hier kun je zien welke berichten Gyzzz als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Alice Coltrane - Turiya Sings (1982)

5,0
Ik denk dat de 'Kirtan' heruitgave vooral gezien kan worden als een aanvulling op het origineel - dat enkel op cassette verschenen is. De twee uitgaven (voor zover je de 1982-versie een 'uitgave' kunt noemen) zijn interessant om afwisselend te beluisteren. De eerder uitgegeven en m.i. duidelijk definitieve versie kan overweldigend aanvoelen in zijn grootsheid en is meeslepend. De gestripte (maar dus eigenlijk originele) opnames van de re-issue zijn daarentegen meer gedachtenstimulerend in hun minimalisme. Ik zie het daarmee als twee verschillende albums, met dezelfde basis.

Geluidskwaliteit is van ondergeschikt belang bij muziek als deze voor mij. Het is nadrukkelijk niet bedoeld als audiofiele exercitie, dat moge duidelijk zijn - getuige ook het medium en de oplage van de oorspronkelijke uitgave. Integendeel, zou ik denken. Deze muziek doet iets met mij dat geen enkel ander album teweegbrengt; het brengt rust en schept mentaal overzicht. Dat maakt dat geluidskwaliteit en fysieke verschijningsvorm ondergeschikt worden aan de ervaring. Ik zou dus niet zozeer zeggen 'buyers beware' (al kun je natuurlijk altijd eerst een digitale versie uitproberen), wellicht wel 'audiofielen beware'.

Ik vind het lastig dit album onder woorden te brengen omdat het zo'n onvergelijkbare en zuivere sensatie is, terwijl ik allerminst spiritueel ben aangelegd. Gevoelsmatig komen Talk Talks Laughing Stock en sommige opnames van eega John nog het dichtst in de buurt. Met de aanwezigheid van deze klanken heb je nog maar weinig andere muziek nodig. Ik zou iedereen aanbevelen de originele versie eens uit te proberen - al is het maar via YouTube. Dat kan een prachtige ervaring opleveren zodra het je raakt.

Animal Collective - Merriweather Post Pavilion (2009)

4,5
Dit is een geweldig en vooral verslavend feest! De bijna vanzelfsprekende liefde die zich vanuit de muziek in tientallen laagjes opstapelt en zonder pauze de volle speelduur doordendert vind ik ongeëvenaard. Door het enorme gevoel voor harmonie van de beide meneren blijft dit onuitputtelijk beelden en associaties oproepen van dansende meisjes tot uitgestrekte grasvelden en veel verder.

Geluidjes worden zodanig verweven met zichzelf en elkaar dat ze al het klinische uit hun oorspronkelijke klankkleur verliezen en warmte uitstralen. Veel koele geluiden die zodanig in een stroomversnelling zijn gegoten en vervolgens over elkaar heen gedrapeerd zijn dat hun oorspronkelijke geluid wordt weggedrukt en er een blijvende stromende warmte overblijft. Pulserende geluidjes spannen samen tot een vloedgolf van behaaglijkheid. En wat daar uit komt is de leukste rommel ooit om door te worden meegevoerd.

Inmiddels staat hij al vier dagen lang telkens na de drukke werkzaamheden op repeat en dat is dan wel een heel erg fijn thuiskomen. Eigenlijk zo'n zomers ceedeetje, maar hij past zich wonderwel aan aan al het ijs. Het prettige voor alle momenten is dat er een relatief toegankelijk popalbum afgeleverd wordt met uiteenlopende middelen, weinig voor de hand liggende patronen en bovendien zonder dat ook maar een moment de rem erop gaat. De plaat kleurt binnen een zelfgecreëerd wonderlijk patroon van lijntjes. Alleen Guys Eyes is wat aan de vermoeiende kant. Vooral My Girls en Bluish behoren alvast tot de mooiste liedjes ooit.

Autechre - Tri Repetae (1995)

Alternatieve titel: Tri Repetae ++

5,0
Het valt me nu pas op hoeveel overeenkomsten Leterel heeft met verscheidene albums die Boards of Canada later zouden maken.

Dat blijft ook het mooie aan Autechre, en in het bijzonder aan dit album: Iedere luisterbeurt springen er andere nummers uit als favorieten, afhankelijk van gemoedstoestand en gewenning door vaker luisteren (in korte tijd, maar ook op lange termijn). In het algemeen ervaar ik dat typisch als iets dat topplaten karakteriseert.

Waar eerst grofweg Eutow en Rsdio er bovenuit sprongen, later Clipper en Rotar kwamen bovendrijven, neig ik nu ik hem weer vaker opzet naar C/Pach, Gnit en Stud. Één en al namedropping eigenlijk, waarmee ik weer terugben bij het gegeven dat dit album van vele kanten te benaderen is en telkens weer een nieuwe ervaring oplevert.