Ouderwets vermakelijke underground '80s metalplaat, met dito charmante doffe productie. De invloeden uit de classic hard rock van de jaren '70 zijn nog duidelijk hoorbaar in de sound en compositie.

Ik begrijp de veelvuldige commentaren op de zang niet echt. In dit genre is toch veel extremer of belachelijker te vinden op vocaal vlak? Akkoord dat dit geen wereldzanger is, maar zijn rauwe timbre past prima in het muzikale plaatje dat deze groep schetst wat mij betreft. Doet mij bij vlagen denken aan Iced Earth, waar het mogelijk een invloed op is geweest - en de mannen van Cirith Ungol waren op hun beurt ongetwijfeld geïnspireerd door o.a. Judas Priest, zoals zowat elke metalgroep met fantasy-elementen in hun werk.

Voor de rest springt vooral het gitaarwerk er hier inderdaad uit. Een combinatie van Sabbath-esque riffs en baswerk met behoorlijk melodische gitaarsolo's, met Master of the Pit en Finger of Scorn als persoonlijke uitschieters na een eerste luisterbeurt. Een geinige renditie van Bach's Toccata in Dm had niet per se gehoeven, maar misstaat evenmin als opmaat naar het prima titelnummer dat de boel mag afsluiten.

Tot slot ook een compliment voor de sfeervolle, duidelijk door Lord of the Rings geïnspireerde hoes (cf. ook de titel van het album). Ik hou wel van deze klassieke tekenstijl, die zich uitstekend leent voor het afbeelden van fantastische taferelen en de verbeelding prikkelt bij het luisteren van de muziek.

Creedence Clearwater Revival is een groep die op slechts vijf jaar tijd een enorm indrukwekkend oeuvre bijeen geschreven heeft. Letterlijk alles dat hierop staat, varieert van "zeer goed te pruimen" tot "regelrechte klassieker". Mijn uitleg hieronder heeft dan ook voornamelijk betrekking op de songkeuze.

Dit is namelijk een extreem goeie verzamelaar, maar mits enkele kleine wijzigingen had het werkelijk een perfecte vijfsterrenweergave van de discografie van CCR kunnen zijn. Met name:

- Die mix is volstrekt overbodig en de 7 minuten die het inneemt, hadden gerust kunnen gebruikt worden voor andere waardige nummers die hier ontbreken (zie verder).

- Waarom in vredesnaam Suzie Q. opsplitsen in twee delen als ze er toch allebei op staan? Het breekt heel jammerlijk de flow van een briljant nummer.

- Ramble Tamble is één van de allerbeste CCR-nummers, ook al was het geen single en daarom ook geen hit. Hier staan overigens nog nummers op die volgens Wikipedia alvast geen noemenswaardige hits waren (The Midnight Special, It Came Out of the Sky, Tombstone Shadow, Good Golly Miss Molly), dus het argument dat enkel commercieel succesvolle nummers in aanmerking kwamen, gaat ook niet echt op.

- Andere prima tot uitstekende nummers die voor de volledigheid nog hadden mogen worden toegevoegd: Keep On Chooglin', Effigy, Pagan Baby en Feelin' Blue.

Zet het dan eventueel nog mooi op chronologische volgorde en je hebt op 2 CD's het ideale overzicht van de carrière van deze band in huis wat mij betreft.