Naar aanleiding van het nieuwe album van Beth Gibbons heb ik deze nog eens vanonder het stof gehaald na vele jaren. Hoewel ik ondertussen beter snap hoe baanbrekend dit album was in de trip-hop beweging en waarom (m.n. de creativiteit in het opnemen en vervormen van eigen geluidsfragmenten), ben ik nog steeds niet verliefd op dit album. Daarvoor is de sound van dit trio op het merendeel van dit album voor mij wat te kil en afstandelijk, ondanks de doorleefde en emotionele vocale prestaties van mevrouw Gibbons. Ik snap de klassiekerstatus wel, maar hou het erop dat het niet helemaal mijn smaak is (en waarschijnlijk ook nooit zal worden). Daarom blijf ik steken op een respectabele 3,5 sterren.

Favoriete nummers zijn Glory Box, Roads en het wat meer traditionele en relatief opgewekte It's a Fire, waarop het orgeltje mij heel erg in Talk Talk-sferen brengt (altijd positief).

Is dit 2017 of 1987? Wat een heerlijk ouderwets thrashende plaat, met bijpassende lichtelijk doffe productie, die mij veeleer aan de vroege werkjes van Exodus of Testament doet denken dan de generieke steriele moderne metalproductie ontdaan van alle karakter. Dit album klinkt tegelijkertijd vertrouwd en, gegeven het ontbreken van echt memorabele moderne thrash metal dezer dagen, opnieuw verfrissend. Alleen jammer van de wat lelijke, weinig opzienbarende hoes (ook iets wat het gemeen heeft met veel van die oudere albums) waar je zo overheen zou kijken in een platenzaak en zodoende een goede aankoop mislopen.

Na amper een half uur zit het er alweer op en heb je acht knallers van nummers achter de kiezen. Meer van dit aub!