Hier gaan we dan! Mijn lang uitgestelde ontdekkingstocht door de discografie van Queen is eindelijk begonnen, en wát een debuut is dit direct. Zoals al aangehaald door andere gebruikers ligt de nadruk hier, in tegenstelling tot de meer symfonische latere platen, veel sterker op scheurend gitaarwerk, met meer dan enkele riffs die zo uit de vingers van Tony Iommi of Jimmy Page hadden kunnen komen. Bij dat instrumentale middenstuk van Jesus is het bijvoorbeeld niet moeilijk om te horen waar zelfs groepen als Iron Maiden later de mosterd hebben gehaald.

De onmiskenbare Queen-sound is hier reeds present, mede door de prominente piano en koorachtige samenzang, maar het is allemaal nog wat ruwer, wat rauwer, en het rockt ten voeten uit. Daardoor heb ik ook het gevoel dat deze onmiddellijk gaat binnenkomen als één van mijn favorieten van dit viertal. Op naar Queen II !

Ik geef het bijna nooit uit, maar toch heb ik mijn stem voor Operation: Mindcrime zonet verhoogd naar de volle mep. Dit album is een perfect huwelijk van muzikale magie en tekstuele inhoud, met werkelijk geen enkel minder moment en bijna alleen maar hoogtepunten. Tate's vocale acrobatie is alomgeprezen, maar het versatiele gitaar- en schrijfwerk van DeGarmo en Wilton verdient minstens even veel lof. Een prog/metal-liefhebber kan zich niet veel meer wensen dan een plaat als deze. 5 schitterende sterren, met liefde gegeven.