Het blijft inderdaad een heerlijke verzameling hardrocknummers: vette riffjes en solo's, rauwe vocals en refreinen die in je kop blijven plakken. Indertijd lokten ze in de conservatieve VS ook controverse uit met het titelnummer, dat de typische rock 'n' roll-excessen verheerlijkt en op een blacklist met "zondige" nummers werd geplaatst. Het is té moeilijk om uit deze plaat zomaar een paar favorieten te lichten, het niveau ligt hoog over de hele lijn, met alleen een dipje naar het einde toe.

Hierna zou het geleidelijk allemaal wat gepolijster en commerciëler gaan worden. Zo lanceerden ze zichzelf ook wereldwijd, met twee opeenvolgende albums die meer van 10 miljoen keer over de toonbank gingen in de VS alleen. Het werd muzikaal echter ook onvermijdelijk minder boeiend, zeker vanaf Hysteria. Deze blijft daarentegen stevig overeind. Met voorsprong hun beste plaat.

Met terugwerkende kracht ben ik na The Coffin Train deze plaat ook maar eens gaan verkennen. Hoewel dit album nog net niet de hoge toppen scheert van zijn opvolger, kan ik hier concluderen dat Diamond Head een mooie return to form maakt, iets dat ik tien jaar geleden niet voor mogelijk had geacht na decennia weinig tot geen noemenswaardige activiteit van deze band.

De groep slaagt er hier in om terug te grijpen op een oude sound en stijl zonder daarbij oubollig te klinken. Dat is voor een goed stuk te danken aan de rijke, warme productie en de sfeervolle composities, die mijn aandacht de hele speelduur weten vast te houden.

Niet gemakkelijk om favorieten te kiezen, dus ik pik er willekeurig wat uit: het trio Wizard Sleeve / Our Time Is Now / Speed kan mij al vanaf het begin goed bekoren. De eerste mengt invloeden van Deep Purple en Them Crooked Vultures op voortreffelijke wijze, de tweede heeft een stevige groove en opvallend anti-fascistisch refrein, en de derde trapt het gaspedaal in zoals ik dat graag hoor van deze groep, met verschroeiend rauwe vocals in de climax op het einde. Het afsluitende epos Silence is ook een hoogtepunt. Maar ook de rest van het album is voor de liefhebbers zeker het luisteren waard.

Ik ga overstag en gooi er een halfje bij. Deze blijft bij mij de afgelopen weken weer rondjes draaien en ik kom er elke keer met plezier naar terug. De laatste 3 nummers hadden hun tijd nodig om te landen, maar dat is bij deze ook gebeurd. Sterk, sfeervol songmateriaal over heel de lijn, aangevuld met een dikke productie die ervoor zorgt dat het allemaal goed tot zijn recht komt. Na meer dan 40 jaar als band met je beste plaat op de proppen komen, erg knap gedaan hoor. De mooie hoes is de kers op de taart.