Drie jaar later kan ik met plezier bevestigen dat mijn eerste indrukken terecht waren. Het is een cliché, maar The Forever Story is als een goede wijn die met de jaren rijpt. Heel indrukwekkend wat JID hier voor elkaar heeft gekregen.

Tot en met Surround Sound krijgen we niks dan energieke knallers, daarna neemt het album wat gas terug maar wordt de kwaliteit er zeker niet minder om. Integendeel, Kody Blu 31 (kippenvel!) is misschien wel het beste nummer van het album, en wat erna komt doet er niet veel voor onder. Soul, R&B, jazz en hip-hop worden naadloos door elkaar geweven met kleurrijke productie en elk nummer voegt weer wat toe aan het geheel, tot de ambitieuze afsluiter 2007, helaas origineel niet op het album verschenen door een sample van Hiiipower die niet gecleard werd (vervloekte muzieklabels...).

Kortom: inderdaad een moderne klassieker, die naar mijn nederige mening een nog wat hogere waardering verdient hier.

Na een fase van enorm veel luisteren naar de muziek van John Frusciante heb ik zijn solowerk lang links laten liggen, tot ik vandaag besloot ik om het nog eens opnieuw te bezoeken en deze krijgt er prompt een halfje bij. Het meest rechttoe-rechtaan rockende album van zijn massaproductie solo-albums uit 2004 staat bol van de simpele, maar verslavende riffjes en zangmelodieën.

Hoewel Frusciante misschien nog hoger piekt op platen als Curtains en The Will to Death, ben ik nooit geneigd om van Inside of Emptiness ook maar één nummer over te slaan. Deze moet je ononderbroken beluisteren vanaf de energieke opener tot het ontroerende Scratches, met in het midden dé climax: Look On, met een kanjer van een solo die loeihard gespeeld moet worden om tot zijn recht te komen en je compleet weg te blazen.

Lekkere Priest-plaat, die bij mij tijd heeft nodig gehad om te groeien omdat het meeste kruit al in de eerste helft wordt verschoten met krakers als Freewheel Burning, Jawbreaker en The Sentinel. Daarmee vergeleken valt de tweede helft bij de eerste luisterbeurten wat mager uit.

Mettertijd is ook die echter gaan groeien. De intense quasi-thrasher Eat Me Alive en het erg sfeervolle Night Comes Down gooien hier geen hoge ogen in de statistieken, maar ik veer altijd op als ze weer langskomen. Rock Hard Ride Free, Love Bites en Some Heads Are Gonna Roll vind ik alle drie wat standaard qua teksten (zoals de titels al doen vermoeden) en songstructuur, maar komen door de lekkere galmende productie en het immer indrukwekkende vocale werk van Halford toch prima uit de verf.

Eigenlijk is de hele plaat dus minstens onderhoudend en vooral in de eerste helft zelfs geweldig. Enkel het afsluitende tweeluikje Heavy Duty / Defenders of the Faith is net te kitscherig om iets toe te voegen: een soort We Will Rock You-aftreksel met een doorsnee Def Leppard-achtig riffje aan de basis, dat tot vervelens toe wordt herhaald.

Uit nieuwsgierigheid ben ik even gaan luisteren naar dit vergeten (en door de band uitgewist) hoofdstuk uit de Priest-discografie. Het is duidelijk dat de band hier de lijn van Painkiller nog een stuk verder heeft doorgetrokken en zich tegelijkertijd flink heeft laten inspireren door wat er in het landschap van grunge en metal plaatsvond in de jaren '90. Het resultaat is een album dat een uur lang vooral inzet op dissonante melodieën en rammende riffs, waar de initiële impact van de loodzware sound al na een nummer of 2 is weggeëbd en het vervolgens vooral een vermoeiende zit wordt.

Tim Owens' vocale stijl is een mix van Layne Staley (Alice in Chains), Nick Holmes (Paradise Lost) en Matt Barlow (Iced Earth). Hij kwijt zich prima van zijn taak, alleen is het songmateriaal niet memorabel genoeg om zijn talenten tot hun recht te doen komen. Mensen die houden van heavy, heavier, heaviest zullen hier wel aan hun trekken komen. Mij laat het vooral koud en ik zie mezelf er niet naar terugkeren in de toekomst.

Dit album betekende een keerpunt in de ontwikkeling van Judas Priest. De wat meer progressieve elementen van de onmiddellijke voorgangers worden hier achterwege gelaten. In ruil krijgen we een wat toegankelijker geluid met kortere, simpelere nummers. Uiteindelijk zou deze aanpak op de volgende platen tot de grootste commerciële successen gaan leiden. Ook zette de groep ten tijde van dit album haar befaamde 'leather & chains'-imago neer, dat door collega-muzikanten en fans gretig werd overgenomen en heden ten dage nog steeds de mode is op menig metalfestival.

De stijlbreuk leidt tot overwegend positieve resultaten, met een paar stevige krakers (Delivering the Goods en Hell Bent for Leather) als duidelijke uitschieters. Na Diamonds and Rust krijgen we hier met The Green Manalishi opnieuw een originele, geslaagde cover waarvan je, als je het niet wist, nooit zou vermoeden dat het geen origineel Priest-nummer is. Before the Dawn is de 'ballade' van het album, een sfeervol akoestisch nummer met smaakvolle zang en ditto gitaarsolo dat goed binnenkomt tussen het gitaargeweld. Aan de andere kant staan er met Evening Star en Take on the World helaas ook een paar vreselijk kitscherige meezingers op. De rest zit er zo'n beetje tussenin, geen hoogvliegers maar allemaal toch best plezierige, zij het wat gedateerde, rocknummers die gemakkelijk wegluisteren.

Daar kan ik me helemaal bij aansluiten, Von Helsing. Het heeft trouwens een hele tijd geduurd voor ik deze plaat op waarde kon schatten. Ik vond deze versie van Victim of Changes vanaf de eerste luisterbeurt namelijk zo verpletterend goed dat de rest voor mij in vergelijking wat verbleekte. Pas vele jaren later ging ik appreciëren dat deze plaat begin tot einde vol met krakers staat, die stuk voor stuk de studioversies evenaren of in veel gevallen zelfs overtreffen. Op het 'reguliere' album, tot en met Tyrant (een versie die ook het origineel wegblaast door de snelheid en Halford's vocals), is enkel Running Wild inwisselbaar. De rest stoomt bijna drie kwartier lang genadeloos door, de rauwe energie spat ervan af.

De vier bonusnummers zijn een leuke, zij het niet essentiële, kers op de taart die vooral het album Killing Machine wat meer representatie in de setlist geven en naadloos in het geheel passen. Eigenlijk heb je hiermee ook een uitstekende verzamelaar te pakken van Judas Priest voor 1980. Alleen Dissident Aggressor en Beyond the Realms of Death zijn notabele afwezigen. Laatstgenoemde verscheen wel op een limited edition EP bij vroege drukkingen van het album en op een cassette-versie, maar nooit op LP of CD. Zonde, maar het verandert niets aan de terechte klassiekerstatus van Unleashed in the East.