Ik doe ook mijn duit in het zakje door er een halfje bij te doen. Het was al jaren geleden dat ik deze nog in zijn geheel gehoord had. In mijn herinnering sputterde het album een beetje uit na de weergaloze eerste vier nummers, maar bij herbeluistering blijkt dat prima mee te vallen.

Het begin van dit album blijft sterker dan het einde, maar over heel de lengte krijg je hier eigenlijk classic hard rock van de bovenste plank, met uiteraard Eddie Van Halen die zichzelf aan amper 23 jaar oud de geschiedenisboeken in knalt met een iconische gitaarsound en bakken talent. Zijn invloed kan amper overschat worden: zowat elke shredder uit de jaren '80 is de man schatplichtig voor het bliksemsnelle, virtuoze vingerwerk en de vele ongewone technieken die hij hier populariseerde. Ook bleken Eddie's gitaarspel en David Lee Roth's krachtige stem voor elkaar gemaakt te zijn. Samen zetten ze een heerlijk rauwe, smerige, bluesy rockende sound neer, die lekker dik aangezet wordt door een dynamische productie en een berg reverb.

Naast de eerder genoemde vier klassiekers waar het album mee opent, zijn het vooral de snellere nummers die mij tevreden glimlachend doen knikken: I'm the One, Atomic Punk en On Fire. Het is niet moeilijk te zien waar veel van de speed/thrash metal die hierna kwam de mosterd heeft gehaald. Dat wordt mooi afgewisseld met o.a. het bluesy één-tweetje Little Dreamer/Ice Cream Man. Eigenlijk is enkel Feel Your Love Tonight een wat mindere broeder. Vier sterren, met kansje op verhoging, zijn dan ook zeker op hun plaats.