Een verzamelaar maken van Led Zeppelin is uiteraard onbegonnen werk. Op zijn minst hun eerste zes albums verdienen het gewoon om integraal geluisterd te worden.

Als je dan toch het absolute neusje van de zalm moet selecteren uit de eerste helft van hun oeuvre, dan is dit album een prima selectie. Vooral wat I, III en IV betreft, heb je toch wel de allerbeste bekende nummers te pakken (al zou ik The Battle of Evermore niet op hetzelfde torenhoge niveau scharen als de andere nummers van IV die hierop staan). Bij II zijn er echter enkele vreemde keuzes gemaakt, alwaar ik What Is and What Should Never Be zou vervangen door de krakers Heartbreaker en Ramble On.

Zoals op deel I krijg je hier opnieuw een grotendeels accurate greep uit het beste van het oeuvre van de allerbeste rockband aller tijden voorgeschoteld. Opnieuw ontbreken er echter enkele absolute toppers, met name The Rain Song, In My Time of Dying en The Rover (dat één van mijn favoriete gitaarsolo's van deze groep mag huisvesten).

De conclusie hier dient echter ook te zijn: ga gewoon op zoek naar alle studio-albums (Coda telt niet) van deze mannen, je zal er geen spijt van hebben. Ook al hebben de latere platen een aantal skipnummers, dan nog is het telkens weer een vreugde om dit belachelijk getalenteerde kwartet aan het werk te horen.

Bij de eerste luisterbeurt was het wat wennen, maar stiekem is dit toch een leuk nu-metal plaatje geworden. Emily Armstrong is een geweldige aanwinst als zangeres, wat kan zij een heerlijk potje schreeuwen op o.a. Heavy Is the Crown, Casualty, Two Faced en IGYEIH. Op andere nummers is de popkant van LP, die vooral sinds Minutes to Midnight de kop opsteekt, dan weer meer vertegenwoordigd, wat mij minder ligt, maar na een paar keer luisteren stoort ook dat eigenlijk niet.

Op een half uurtje zit het er alweer op en heb ik mij eigenlijk niet verveeld. Linkin Park is natuurlijk nooit hetzelfde zonder het stemgeluid van Chester en vernieuwing moet je allang niet meer verwachten na een kwarteeuw, maar op From Zero maakt de groep wat mij betreft een prima doorstart na het teleurstellende One More Light.

Hybrid Theory 2.0. Grotendeels dezelfde sound en songstructuren; zelfs het album-format (12 nummers, met een instrumental als voorlaatste nummer) kun je bijna één op één over de voorganger heen leggen en de gelijkenissen eruit halen. De hoogtepunten van dit album (Somewhere I Belong, Faint, Breaking the Habit, en uiteraard Numb) kunnen zich absoluut meten met het beste van Hybrid Theory, maar als je de middenmoters en minste nummers van beide albums vergelijkt, dan moet deze toch de duimen leggen t.o.v. haar voorganger. Hierna was de nu metal-pap wel op en zou de groep, for better or worse, een andere koers gaan varen.

Indertijd vond ik dit album een flinke stap achteruit t.o.v. de eerste platen. Meer dan een decennium later, een beetje ouder en wijzer, moet ik terugkomen op die mening. Dit is een meer veelzijdige, volwassen plaat dan het formulewerk van de eerste 2 albums (dat overigens ook zeker niet mis was, maar wel voorspelbaar eer je het einde van die respectievelijke albums naderde). Lang niet alles pakt even sterk uit, maar zeker op de eerste helft staan genoeg nummers die zich kunnen scharen onder het beste wat deze groep te bieden heeft.

Daarnaast heb ik recent mijn nieuw favoriet Linkin Park-nummer leren kennen: The Little Things Give You Away. Omdat deze aan het einde van de plaat staat, had ik het nog nooit op waarde leren schatten. Blijkt dat dit een hartverscheurende song is over orkaan Katrina en de slachtoffers die in de steek werden gelaten door hun president terwijl hun huizen en geliefden verzwolgen werden door het water. De ijzingwekkende tekst, prachtig ingezongen door Chester, doet telkens opnieuw de rillingen langs mijn rug lopen:

Water grey
Through the windows, up the stairs
Chilling rain
Like an ocean, everywhere

[...]

Hope decays
Generations disappear
Washed away
As a nation simply stares

Don't want to reach for me, do you?
I mean nothing to you
The little things give you away
And now there will be no mistaking
The levees are breaking

All you've ever wanted
Was someone to truly look up to you
And six feet underwater, I do

All you've ever wanted
Was someone to truly look up to you
And six feet underground
Now I, now I do

Ook muzikaal is dit wat mij betreft veruit het meest interessante wat ze ooit gemaakt hebben: de tweede helft van het nummer wordt ingezet door een strak gespeelde drumbeat, waarover een simpele maar effectieve huilende gitaar ten tonele verschijnt, vooraleer Chester een intense klaagzang uit zijn tenen perst en een majestueus contrapunt van een half dozijn vocale melodieën als slotstuk mag dienen. Hulde!

Deze draait de laatste tijd aardig zijn rondjes bij mij. Gek dat ik een paar jaar geleden nog dacht dat dit album behalve de grote hits niet zo heel bijzonder was. Nu zijn het net een hele rits andere nummers die me naar dit werkstuk doen teruggrijpen: Searching, Travellin' Man, The Needle and the Spoon, en zinderende covers van Call Me the Breeze, T for Texas (!!!) en Crossroads komen allemaal heerlijk binnen. Leg daar nog prima tot uitstekende uitvoeringen van de nummers van het eerste album (inclusief ellenlange versie van Freebird) en Sweet Home Alabama naast en je krijgt een plaat die de klassieke line-up van Lynyrd Skynyrd in al haar live-glorie laat zien. Eigenlijk onmisbaar voor de liefhebber van Southern rock.