Wat een fenomenaal jaar was 1986 toch in metal-land. De reuzen Metallica, Slayer, Iron Maiden, Megadeth en Queensrÿche kwamen allemaal met topplaten voor de dag, maar ook (nog) wat minder bekende groepen als Dark Angel, Candlemass, Crimson Glory, Kreator, Metal Church etc. dropten in dit jaar van de beste muziek uit hun carrière. In die laatste categorie ook deze jongens met hun verschroeiende debuutplaat, waar ik ondertussen bijna 20 jaar van geniet en die met de jaren steeds beter rijpt.

De razendsnelle opener Hammerhead staat al jaren te boek als een persoonlijke favoriet, maar eigenlijk heeft dit album geen missers. De teksten zijn af en toe misschien wat knullig, maar AK is een dermate overtuigende zanger dat hij er allemaal mee weg komt. De energie en agressie spatten er vanaf, mede met dank aan een uitstekende ritmesectie en een glansrol voor Jason Newsted vlak voor zijn overstap naar Metallica. Geen wonder dat ze hem in huis wilden gegeven dit werkstuk.

Het titelnummer en Metalshock bewijzen dat deze groep zich ook prima uit de slag kan trekken met meer uitgesponnen composities van 8-9 minuten. Zorgvuldig neergezette akoestische en melodische passages zorgen op een paar songs voor de nodige ademruimte tussen het furieuze ge-thrash.

Inclusief het instrumentale Flotzilla gaat dit album 54 minuten door, toch wordt het nergens saai of repetitief ondanks de relatieve eenvormigheid. Knappe prestatie van deze jonge honden. Dit album mag wat mij betreft probleemloos schouder aan schouder staan met de output van de rest van bovengenoemde groepen in hetzelfde jaar.

Ik doe de laatste weken weer eens een rondje van de klassieke live rockplaten, en daarbij mag deze van Foghat niet ontbreken. Deze luistert nog steeds even lekker weg als ik me herinner en slaat een goede middenweg tussen soulvolle blues en scheurende hardrock. Persoonlijke favorieten zijn de twee laatste nummers, en zeker het uptempo Honey Hush, maar slechte nummers staan er niet op en met minder dan 40 minuten ben je er zo weer doorheen.