Ricardo, ik herken mezelf in je irrationele passie voor deze plaat. De groep is gewoon absurd goed op dreef, wat een sfeer oplevert die moeiteloos blijft hangen over drie cd's. Ik kan deze drie uur zonder problemen beluisteren van begin tot einde zonder verveeld te geraken, wat veel wil zeggen. Ik kan zelfs geen hoogtepunten opnoemen, omdat dat te veel afbreuk zou doen aan de uitstekende uitvoeringen van eender welk ander nummer. In elk geval raad ik eender wie af om de concertbeelden te bekijken omdat zoiets enkel afbreuk zou doen aan de grootsheid van de epische muziek, die naar mijn mening het midden houdt tussen Metallica en Iron Maiden. Van de kippenvel opwekkende sfeer op Burning Times tot de tomeloze agressie op het afsluitende Violate, de groep toont hier met elk opeenvolgend nummer dat ze zonder twijfel onder het neusje van de zalm der metalbands mag worden gerekend. Zonder meer een schandalig ondergewaardeerd collectief dat op dit album met name een zanger en ritmegitarist van wereldklasse bezit.

Ik ben de laatste tijd bezig aan een (her)ontdekkingsreis door de catalogus van deze band en waar vroeger Dark Saga en SWTWC bovenaan stonden in mijn rangschikking van hun studio-albums, moet ik het nu eens zijn met lennert en RuudC dat dit zonder meer hun beste werk is.

Rauw, intens en beklemmend is de sfeer die hier wordt neergezet. De band klinkt meer bevlogen dan ooit. Schaffer's riffwerk, dat al uitstekend was op voorganger Night of the Stormrider, bereikt hier een hoogtepunt. Het ontbrekende stukje in de Iced Earth-puzzel tot dusver was een zanger van wereldklasse, die ze gevonden hebben in de kersverse Matt Barlow, die zijn vuurdoop met vlag en wimpel doorstaat. Van een grommende wolf tot een krijsende demon, hij kan het allemaal schijnbaar probleemloos en met een ontzagwekkend stembereik.

Deze helse trip van een album kent geen missers, rijgt naadloos talloze memorabele melodieën en loodzware riffs aaneen, en sluit af met hét meesterwerk uit het hele oeuvre van deze groep: Dante's Inferno, waar het eerste deel uit Dante Alighieri's Divina Commedia op weergaloze wijze tot leven komt. Samen met het hoofdpersonage dalen we verder en verder af in de negen ringen van de onderwereld, waarbij we steeds vreselijker taferelen voorgeschoteld krijgen, tot we oog in oog komen te staan met Lucifer zelve, die Judas Iscariot tot in de eeuwigheid doet boeten voor zijn verraad. Verplichte kost voor eenieder die zich metal-liefhebber noemt.

Ik heb altijd een beetje een dubbele relatie gehad met dit album. Aan een kant vind ik het een heel sfeervol album met klasseproductie en een beeldschone hoes, één van de allermooiste uit de volledige Maiden-catalogus zelfs. De kwaliteit van het songmateriaal is ook consistent hoog, met vooral in de eerste helft een aantal duidelijke uitschieters -- het titelnummer is met afstand ook het prijsbeest wat mij betreft: ijzersterk gezongen refrein, heerlijke solo's en een extatische melodische climax er achteraan, die op de Rio-versie nog eens naar het volgende echelon wordt getild door een waanzinnig publiek.

Toch vind ik het best een karwei om dit album volledig uit te zitten. Dat heeft in eerste instantie te maken met het repetitieve karakter van de meeste refreinen op dit album. Bruce hoeft me geen 20 keer te vertellen dat "We're blood brothers" of dat "The dream is true", ik geloof hem heus wel na de eerste keer of vier. Volgens mij spant Out of the Silent Planet de kroon, daar wordt de titel niet minder dan 36 keer genoemd.

Dit, in combinatie met de behoorlijke lengte van veel nummers (Dream of Mirrors bijvoorbeeld had gerust 3 minuten korter gemogen wat mij betreft), doet mijn aandacht net te veel verslappen naar het einde toe. Dat kost het album punten in de eindbeoordeling, ook al snap ik dat veel mensen hier helemaal mee weglopen omwille van het consistente niveau. Favorieten: het titelnummer en The Nomad.

Een tijd geleden nam ik een vlucht waarbij er een gratis muziekselectie beschikbaar was. Met lage verwachting over de kwaliteit van gratis te beluisteren muziek op een vliegtuig ging ik aan het scrollen door de bibliotheek, tot ik landde op deze Maiden England, waar ik nog nooit van gehoord had. Tot mijn aangename verrassing betrof het een live-CD opgenomen in de jaren '80, waarin vooral hun 2 laatste platen uit dat decennium aan bod komen.

De tracklist is ten eerste slim samengesteld: hier komen bijna enkel nummers aan bod die niet op Live After Death staan (alleen de 2 afsluiters overlappen). Zo zijn deze 2 live-documenten perfect compatibel met elkaar. Daarnaast is de band zoals gewoonlijk, zeker in dat tijdperk, uitstekend op dreef hier. Voor echte liefhebbers van Somewhere in Time en Seventh Son die op andere liveplaten te weinig aan hun trekken komen, is dit dan ook een godsgeschenk. Aanrader!

Ik lees her en der dat sommige mensen er wat langer over deden om Seventh Son op waarde te schatten. Daar kan ik me bij aansluiten. Vond ik het vroeger nog wat te gladjes door de melodische stukken en de ondersteunende synths, ondertussen ben ik daar helemaal van teruggekomen. Dit is een klasse-album dat geweldig balanceert tussen stevige riffs en prachtige melodieën, aangevuld met intrigerende mysterieuze teksten.

Het enige nummer dat ik wat minder vind is Can I Play with Madness door de suffe en repetitieve hook in het refrein. Al de rest kan mij ondertussen bekoren, inclusief The Prophecy en Only the Good Die Young die m.i. wat onterecht onderaan de ranglijst bungelen. Prijsbeest is het tien minuten durende epische titelnummer, dat vanaf minuut vier meesterlijk opbouwt naar een intense climax.