Geweldige plaat die de tand des tijds probleemloos doorstaan heeft. Het is niet gemakkelijk om een album meer dan een uur lang te doen boeien, maar Em en Dr. Dre lukt het hier met verve. Pas als je voorbij de grote hits op de eerste helft van het album kijkt, valt echt op hoeveel aanstekelijke, goed geschreven nummers hierop staan. De wat gladde, strakke productiestijl van Dre heeft mij altijd kunnen bekoren en hier geeft hij over de hele lengte een stevige ruggengraat aan de rhymes van Eminem, die nooit beter hun doelwit geraakt hebben.

De balans tussen serieuze thema's en tongue-in-cheek humor wordt hier perfect aangehouden op een manier die deze man helaas nooit meer heeft kunnen evenaren. Zo stonden mijn nekharen bij de laatste luisterbeurt weer recht bij het intense Kim, waarna ik met een grijns op mijn gezicht zat bij de mini-skit in het midden van afsluiter Criminal. Met recht een klassieker die vele miljoenen keren over de toonbank is gegaan.

Goede genade, wat klinkt Exodus hier retestrak en vurig agressief. Ik kan me volmondig aansluiten bij de gevoelens die Edwynn hierboven mooi verwoord heeft. Daarnaast vind ik de productie van deze plaat ook geweldig, dynamisch en loodzwaar. Het grootste euvel van het album Bonded by Blood is voor mij namelijk de vlakke sound, wat hier gelukkig niet het geval is. Dank daarvoor aan Andy Sneap, die hierna een vaste waarde achter het mengpaneel werd bij de band. Het geouwehoer tussendoor hadden ze er inderdaad wel uit mogen knippen, maar dan druk je gewoon lekker op 'volgende' en ram je plezierig verder. Wat een geluk dat dit fenomenale wapenfeit nog is vastgelegd voor de dood van oorspronkelijke zanger Paul Baloff.

Hiermee is het belangrijkste zo'n beetje gezegd. Achttien jaar geleden leerde ik deze plaat kennen en kwam ik er maar moeilijk doorheen gegeven de zang en productie. Vandaag luister ik hem opnieuw, deze keer op een goede geluidsinstallatie, en vallen alle puzzelstukjes op hun plaats.

De ontelbare vette riffs en het waanzinnige drumwerk van Tom Hunting springen eruit. (Ik hoor in de solo's trouwens de echo's van Kirk Hammett nog terug.) Ik kan me dit werkstuk nu bovendien niet meer voorstellen zonder het hysterische geschreeuw van Baloff dat de microfoon doet kraken.

Ik ontwaar verder amper een basgitaar in deze geluidsbrij, maar storen doet dat niet. Daarvoor is het songmateriaal te sterk van begin tot einde. Van 3 naar 4 welverdiende sterren, en daar zit zelfs nog groeipotentieel in.