Je vat het goed samen, Eric. Het is een eclectischer album dan zijn opvolger, waar duidelijk de kaart van de stevige rock getrokken wordt. Hier wordt er geëxperimenteerd met funk, pop, rock, disco, en zelfs wat hip-hop en dance. Dat pakt de ene keer wat beter uit dan de andere.

Nummers als New Song, Fear for Nobody en Lasciami Stare zijn heerlijk aanstekelijk funky en passen zo in de sfeer van een zomers buitenfeest. Het hardst rockend op deze plaat zijn het eveneens geslaagde Close to the Top en Morirò da Re, waarvan vooral die laatste een echte uitschieter is; heerlijk als de groep los gaat in het refrein.

Daar tegenover staan nummers als Shit Blvd en Are You Ready?, waarop Damiano besluit dat hij een tenenkrommende imitatie van een Jamaicaans accent moet bovenhalen. Gelukkig hebben ze dit op het volgende album volledig achterwege gelaten. Idem met de EDM-invloeden en generieke autotune op Immortale. Daar kan ik helemaal niks mee en valt wat mij betreft uit de toon in vergelijking met de rest van het album. Het klinkt drie jaar later al vreselijk gedateerd.

De echte hoogtepunten van dit album zijn echter de wat meer klassiek gecomponeerde en gearrangeerde Italiaanse nummers: Torna a Casa, L'Altra Dimensione en Le Parole Lontane. De eerste is een majestueuze symfonische ballade met een prachtige tekst en scherpe randjes die voor de nodige weerhaken zorgen waardoor je blijft luisteren. De tweede is dan weer sterk geworteld in traditionele Mediterraanse folkmuziek en klinkt als iets wat de dansvloer op een authentiek Italiaans trouwfeest in vervoering zou brengen. De laatste is waarschijnlijk mijn favoriet van het album, een geslaagde brok melancholie met een ijzersterk refrein, zeker als Damiano alles eruit gooit tijdens de climax.

Let ook op het terugkeren van de naam Marlena doorheen het album, waarvan wordt gespeculeerd dat de naam symbool zou staan voor de muze van de groep, de inspiratie. Een leuk element dat het uiteenlopende geheel toch wat conceptuele binding geeft.

Samengevat dus een grotendeels geslaagde worp met meer geslaagde dan mislukte experimenten, die reeds het talent en de veelzijdigheid etaleert van deze piepjonge groep. Op het volgende album zijn ze helemaal de richting uitgegaan die mij ligt, dus die sla ik toch nog water hoger aan. Niettemin zal ik een hele resem nummers van dit album ook in de toekomst zeker herbezoeken.

Måneskin kwam in 2021 als een bommetje binnen bij mij. De meest eigenzinnige Songfestival-winnaar sinds Lordi trok me middels Zitti e Buoni naar hun album Teatro d'Ira - Vol. I, waar ik aangenaam verrast was door het tentoongestelde muzikale talent. Nog steeds luister ik die 8 knap geschreven en uitgevoerde nummers met plezier van begin tot einde af. Ook de voorganger, Il Ballo della Vita, kan me ondanks wat meer wisselvalligheid nog steeds bekoren en huisvest eveneens een aantal schitterende hoogtepunten.

I Wanna Be Your Slave werd na het Songfestival de grootste hit van de voorganger, met op datum van schrijven 750+ miljoen plays op Spotify. De cover Beggin' van een eerdere EP doet er nog een flinke schep bovenop, met maar liefst 1,25 miljard(!) plays op Spotify. Band en label hebben dit duidelijk opgemerkt, want een flink stuk van dit album komt op mij over als een poging om dat succes te herhalen.

Daarvoor zijn een rits schrijvers en producers aangetrokken die hun naam gemaakt hebben in de popwereld. Waar op de voorganger de groep nog volledig zelf al haar nummers schreef, hebben ze nu versterking van figuren als bijv. Max Martin, die o.a. Britney Spears, Backstreet Boys en NSYNC hielp lanceren.

Het moge duidelijk zijn: Måneskin wil op dit album flink scoren bij het grote publiek. Daartoe is het zo kenmerkende Italiaans van deze groep op 14 van de 17 nummers ingeruild voor Engels. Het probleem daarmee is dat Damiano het Engels, blijkens interviews, niet geweldig beheerst en een stuk creatiever en beeldender schrijft in zijn eigen moedertaal. Nu krijgen we vooral veel voor de hand liggende, oppervlakkige teksten over seks, parties & rock ‘n’ roll.

De nummers zijn ook muzikaal vaak bewust in elkaar gestoken om in je hoofd te blijven plakken. De strontvervelende zanglijnen uit Bla Bla Bla en Feel zijn hier een paar van de ergste voorbeelden van. Het refrein van Gasoline doet mij denken aan de Belgische Rode Duivels-feestjes in het Sportpaleis, waar ladderzatte voetbalfanaten met de handen omhoog ‘dance with the devil!’ staan te blèren en onderweg een goede scheut bier morsen op de onschuldige omstaanders. Ik pareerde de karakterisering van deze groep als Lenny Kravitz-podiumrock nog bij het vorige album, maar nu zijn ze hier helaas ook voor mij te ver in doorgeslagen.

Is er dan niks positiefs te melden? Gelukkig wel. Na het slappe Idles-aftreksel Kool Kids wordt het album een stuk interessanter. If Not for You is een smaakvolle ballade die ingetogen begint en geleidelijk opzwelt tot een uit volle borst gezongen ode aan de muse (waarvan de identiteit ambigu wordt gelaten) die Damiano de drijfveer geeft om elke dag uit bed te komen en zich volledig voor zijn muziek te geven.

De echte hoogtepunten zijn voor mij echter, niet geheel toevallig, de Italiaanse nummers. Het opzwepende, punk-geïnspireerde Mark Chapman gaat, zoals de titel al doet vermoeden, over een stalker die geobsedeerd is door een beroemdheid en uiteindelijk tot drastische maatregelen overgaat. La Fine gaat naadloos op die agressieve energie verder, waarbij de eerder cryptische tekst volgens de band zelf een aanklacht is tegen de verergerende situatie in Italië en de (her)opkomst van extreemrechts. Het gitaarwerk op het einde brengt me terug naar Royal Blood anno 2014, een plezierige flashback. Tot slot veranderen we van versnelling op Il Dono della Vita, een brok rauwe, reflectieve emotie die op de vorige plaat perfect had gepast (en daar ook origineel voor was bestemd).

De 3 laatste nummers van het album waren de eerste singles en de grootste hits: Mamma Mia, Supermodel en The Loneliest. Dit zijn ook van de betere songs van de plaat (zeker Supermodel met haar funky RHCP-riffje en ditto tekst over de oppervlakkigheid van het L.A.-leven), maar het beste hebben we intussen wel al achter de rug.

De Italiaanse songs bevestigen voor mij dat deze groep vooral schittert als ze nummers schrijft in haar moedertaal. Erg jammer dat we daar niet meer van gekregen hebben dus. De tweede helft van dit album trekt het gemiddelde nog een beetje op, maar ik hoop dat de groep op een volgend project toch meer teruggrijpt naar haar roots, de teugels over het creatieve proces terug steviger zelf in handen neemt en zich niet al te veel meer aantrekt van het al of niet scoren van de volgende grote commerciële hit. Haar vlag is intussen al stevig geplant op het wereldpodium, dus zolang ze trouw blijft aan zichzelf, goede muziek blijft schrijven en memorabele live-optredens geeft, kan het niet meer stuk voor deze jonge honden.

Eurosong is helemaal niet aan mij besteed. Het merendeel van de songs die er de revue passeren, schippert tussen zeemzoet of verschrikkelijk melodramatisch. Niettemin werd er besloten in het huishouden om naar de wedstrijd te kijken, dus luisterde ik maar noodgedwongen met één oor mee terwijl ik een boek las.

Wat keek ik verrast op toen daar plots een behoorlijk hard rocknummer te berde werd gebracht door een groepje Italianen dat bovendien charisma in bakken uitstraalde, zanger en frontman Damiano op kop die het podium als een maestro beheerste. De punten van de vakjury leverden hen slechts een vierde plaats op, maar met overweldigende steun van het publiek behaalden ze de overwinning met een straatlengte voorsprong.

Blijkbaar is er ook in het moderne Europese muzieklandschap vol overgeproduceerde, aalgladde pop nog steeds plaats voor een ouderwetse rockband die met vuur en energie voor de dag komt. In het overwinningsrondje trokken ze dan nog eens hun stoute schoenen aan door de ongecensureerde versie te laten horen tegen Eurosong-beleid in ("Non sa di che cazzo parla"), als een subtiele middelvinger naar de wedstrijd die ze zonet ingepalmd hadden.

Zitti e Buoni maakte niet alleen een goede indruk tijdens de wedstrijd zelf, ik betrapte me erop dat ik het na de wedstrijd ook nog steeds maar bleef afspelen in mijn hoofd. Het smaakte naar meer, en dit korte album bewijst dat het prijsnummer geen toevalstreffer was. Elk nummer hier weet te boeien, met name de hardere tracks zoals Lividi Sui Gomiti en In Nome del Padre. Ook al begrijp ik er maar de helft van, dat Italiaans over die scheurende gitaar, bas en drums gaat er in als zoete koek.

Met I Wanna Be Your Slave staat hier daarnaast nog een oorwurm op die voor mij gerust op de feestjes (als die er weer eens komen) de rondjes mag draaien. For Your Love bouwt ook heerlijk op naar een stevige climax, en heeft een tekst die Zitti e Buoni als koormuziek doet lijken. En zo kan ik over elke song hier wel iets positiefs melden. Rest mij enkel nog te citeren uit deze mannen - en vrouw uiteraard - hun overwinningsspeech: Rock 'n' roll never dies!

Ik luisterde daarnet naar de laatste nieuwe van Megadeth, die zeker niet mis is, maar waar ik toch ook tegelijkertijd niet laaiend enthousiast van word. Ik kon er echter mijn vinger niet goed op leggen waarom dat nu precies het geval is. Voor het contrast greep ik even terug naar deze, 37 jaar terug in de tijd.

Hoewel dit ook zeker geen volmaakte plaat is, komt het toch een stuk lekkerder binnen. Daarbij valt me vooreerst de snelheid op waarmee het geheel voorbij raast: na een melodische intro op de opener word je bij de lurven gegrepen en raast het eigenlijk constant door, met enkel het grimmige en nog steeds intense Looking Down the Cross (ondergewaardeerd nummer) als enige relatieve rustpunt.

Dit album 'swingt' af en toe ook behoorlijk: het is niet louter hak- en shredwerk, je krijgt echt wel songs waar een zekere groove in zit (bijv. het titelnummer en Mechanix). De analoge productie is ook een stuk organischer dan het nogal klinische digitale geluid van de laatste platen, ook al is het niet geweldig opgenomen en gemixt. De uitgesproken basgitaar springt er in positieve zin uit, met baslijntjes die bij vlagen zelfs funky kunnen worden genoemd. Tot slot denk ik dat de lengte hier ook in het voordeel speelt: Megadeth hoor ik het liefst in doses van max. 40-45 minuten, en met amper een half uurtje speeltijd is deze om vooraleer de klad er in kan komen.

Al met al een solide debuut dat mettertijd onterecht een beetje ondergesneeuwd is geraakt door de mindere geluidskwaliteit en de superieure opvolgers. Favorieten: het titelnummer, Rattlehead, Looking Down the Cross en ja, uiteraard ook het verschroeiende Mechanix (al vind ik die versie van die andere groep waarvan ik niet op de naam kom wel nog net wat beter...).

Het is al meermaals gezegd in de berichten hier, maar de laatste vermelding dateert alweer van vierenhalf jaar geleden, dus voor alle hierboven geciteerde mensen en anderen die zich storen aan de productie van dit album een boodschap van algemeen nut: probeer zeker eens de Guitar Hero-versie van dit album op de kop te tikken. Ze hebben de opnames te pakken gekregen voor ze kapot zijn gemixt door Lars en het verschil met het origineel is dag en nacht. Er is veel meer dynamiek tussen de rustige en harde stukken, de bas komt een stuk beter tot zijn recht en weg is de clipping (het zogenoemde "geruis" gecreëerd doordat het volume kunstmatig overal de hoogte in is gejaagd tijdens het mixen), waardoor het tenminste mogelijk is om dit album in zijn geheel af te luisteren zonder naar de aspirine te moeten grijpen.

Zelfs dit YouTube-filmpje van deze versie van het album klinkt al beter dan de FLAC-versies van de CD als je het mij vraagt. Ik luister ook nooit meer naar het origineel wegens onverdraagbaar voor mijn oren.

Naar aanleiding van het verschijnen van 72 Seasons heb ik deze na jaren nog eens in zijn totaliteit beluisterd.

De grootste pluspunten op dit album zijn de robuuste, knallende productie (een verademing na St. Anger en Death Magnetic) en James die als zanger nog steeds even goed weet te overtuigen als in zijn beginjaren. Lars' drumwerk klinkt bij vlagen dan weer zodanig strak (zeker in vergelijking met zijn live-werk) dat ik moeilijk kan geloven dat hier niet digitaal aan gesleuteld is. Kirk's solo's zijn hit & miss en niet overal goed uitgewerkt; met die constante hersenloze pentatonische runs en onder wah bedolven double stops voelt het al te vaak alsof hij er maar even wat overheen geïmproviseerd heeft en zijn eerste take direct de plaat heeft gehaald. Dat geldt eveneens voor de opvolger van dit album trouwens. Rob is op 90% van deze plaat onzichtbaar, maar vervult zijn rol functioneel. Enigszins zonde van een fenomenale bassist.

Het songmateriaal op de eerste helft is nog opvallend solide, ook al is het grotendeels niets nieuws onder de zon. Het energetische titelnummer grijpt met verve terug naar de rechttoe-rechtaan thrash van Kill 'Em All. Atlas, Rise! leunt net iets te hard op Hallowed Be Thy Name van Iron Maiden om een eigen smoel te hebben, maar verveelt ook absoluut niet. Moth into Flame is waarschijnlijk het beste nummer van de eerste helft, met de voet flink op het gaspedaal en voldoende wendingen om 6 minuten probleemloos vol te maken. Halo on Fire is een waardige afsluiter, die dynamisch schakelt tussen melodische, ingetogen strofes en krachtige refreinen om in de tweede helft de traditionele songstructuur los te laten en op te bouwen naar een heerlijke climax op het einde. De andere twee nummers op de eerste helft zijn wat minder dan de eerder genoemde vier, maar kunnen er nog mee door.

So far, so good dus. Maar dan komt die tweede helft, met vijf min of meer inwisselbare mid-tempo nummers na elkaar. Confusion heeft een slappe parodie op Am I Evil? als opener en gebruikt die niet om op te bouwen naar iets indrukwekkends. ManUNkind (tenenkrommende titel ook) begint met een oorstrelende akoestische passage, maar daarna komen allemaal hoekige riffs en zanglijnen die al na de eerste keer vervelen en eindeloos worden herhaald. Here Comes Revenge heeft net iets meer pit en James geeft alles wat hij vocaal in huis heeft, maar deze track had ook zeker geen 7 minuten hoeven te duren. Am I Savage? kan ik me al geen noot meer van voor de geest halen en Murder One is het saaiste eerbetoon aan Lemmy dat deze heren uit hun pen hadden kunnen toveren. Die tekst ook: "Aces wild / Aces high / All the aces / Aces till you die". Hier had iemand James terug naar de tekentafel moeten sturen om met iets beters op de proppen te komen.

Gelukkig is daar dan eindelijk Spit Out the Bone om me nog één keer goed wakker te schudden voor de boel afgelopen is. Verschroeiend intens nummer waar ik in 2016 aan verslaafd aan werd en ontelbaar veel beluisterd heb. Met dit nummer bewijzen de heren dat, als ze het willen, ze het heilige vuur zeker nog fel kunnen doen branden. Alleen komt dit nummer aan het einde van een veel te lang uitgesponnen tweede helft waarbij ik vooral moet denken aan die tekst van The Rembrandts: "It's like you're always stuck in second gear".

Al met al dus een redelijk, maar onevenwichtig eindproduct, waarbij een prima eerste helft naar beneden wordt getrokken door een erg matige tweede helft (minus de afsluiter).

Naar aanleiding van het verschijnen van de laatste Metallica-plaat toch maar eens teruggegrepen naar deze om te kijken hoe die zich verhouden in mijn beleving. Wat blijkt: ik loop anno 2023 veel warmer voor de blues/country/hardrock-sound van Load met al haar creatieve uitspattingen en uitstapjes dan voor de monotone aanpak tot harde metal die de heren vooral op de laatste 2 platen hebben gehanteerd.

Om maar één voorbeeld te noemen: Mama Said is een heel vreemde eend in de bijt in de catalogus van deze groep, maar wat een bloedmooie breekbare akoestische ballade is het toch met die weemoedige slidegitaren en de kwetsbare teksten van James naar zijn overleden moeder.

Ja, deze plaat gaat langer door dan goed voor haar is. Maar de eerste helft kent als je het mij vraagt eigenlijk geen enkel écht zwaktebod, en zelfs een schitterend ondergewaardeerd hoogtepunt in Bleeding Me. Zelfs het wat minder geïnspireerde songmateriaal op de tweede helft vind ik nog gemakkelijker af te luisteren dan de latere platen omdat het productiegewijs erg goed is ingevuld door Bob Rock, die goed wist hoe je deze band groots en dynamisch moest doen klinken. Getuige het tweede grote ondergewaarde hoogtepunt, de mastodont The Outlaw Torn die het geheel mag afsluiten.

In vergelijking met de eerste vijf platen van werd dit album destijds volledig verguisd. Ik geef de schuld aan foute verwachtingen vanuit het grote publiek (Metallica die geen metal speelt, kan toch niet?!) en de bizarre keuze van de groep om plots met korte kapsels, make-up en nagellak voor de dag te komen. Spijtig, want daardoor kon de gemiddelde fan anno 1996 waarschijnlijk kop noch staart aan dit album krijgen bij de eerste luisterbeurt. Voor de luisteraar met een open geest en een affiniteit voor andere muziekstijlen valt hier namelijk meer dan genoeg te genieten. En als je het vergelijkt met de laatste vier platen (anno 2023) dan bleek deze achteraf nog helemaal zo slecht niet te zijn.

Zoals gebruiker wizard ook al zei: dit album begint erg sterk, met vier geweldige nummers die de boel mogen aftrappen. Met name Burner is een ongelooflijk energiek nummer, mogelijk het hardste dat Motorhead ooit op plaat heeft gezet, en Death or Glory is een erg smakelijk gebracht stukje oorlogsgeschiedenis.

Vanaf Born to Raise Hell wordt het tempo echter wat naar beneden gehaald en krijgen we een resem nummers die niet slecht zijn, maar na zo'n vlammende start minder overtuigen. De enige songs die er dan voor mij nog uitspringen, zijn (jawel!) het verrassend geslaagde Don't Let Daddy Kiss Me en het meeslepende Lost in the Ozone, dat een heerlijke bassolo mag huisvesten.

Al met al dus een goede, maar nogal onevenwichtige plaat, die helaas het momentum van een paar ijzersterke nummers in de eerste helft niet kan aanhouden.