Het gitaarspel op "Talk to Your Leaves" doet denken aan het gitaarspel op "Searching for Pleasure" van "Agents of Decay". Grootste troef van deze band is wat mij betreft de zang van Linde Masdorp. De toevoeging van de saxofoon op bijvoorbeeld I'll Be Seeing You is erg tof. Bij tijd en wijlen betoverend plaatje. Wellicht het best onder darkwave te scharen..

Nau is een Braziliaanse post-punk band, opgericht in 1985 door de Brazilaanse schrijfster Maria Evangelina Leonel Gandolfo, kortweg Vange Leonel. Zij was de drijvende kracht achter deze band, schreef de teksten en was tevens zanger.

Dit album heeft een gave hoes. "Nau" is het Portugese woord voor "Carrack". Een Carrack is zeilschip met 3 of 4 masten. Deze zeilschepen werden in de 14e en 15e eeuw voornamelijk door Portugal gebruikt. Dat verklaard meteen de albumhoes. Het is een album wat dan ook over een reis lijkt te gaan. Van een mooie, goede droom aan de start (Bom Sonho) tot aan nieuwe nachtmerries (Novos Pesadelos).

Qua sfeer vind ik het agressie uitstralen en er zit een bepaalde ongedurigheid in. Muzikale rusteloosheid, expansiedrift? Soms meer punk dan post-punk. Grappig dat de single van dit album "Corpo Vadio", mij zo het minste doet. "Cálculos Astronômicos" vind ik wel heel lekker.. Mooie gitaarsolo en zang.

Helaas is er na dit album nooit een vervolg gekomen. Er waren al wel een aantal nummers geschreven en opgenomen, maar vanwege matige belangstelling voor Braziliaanse rock destijds is het nooit meer tot een album gekomen. Ik was benieuwd geweest of ze antwoord hadden kunnen vinden op de muzikale rusteloosheid.

Het label Strut is samen met Analog Africa en Soundway Records een favoriet label van mij als het gaat om de uitgaves van fantastische Afrikaanse muziek middels o.a. heerlijke verzamelalbums. Strut heeft in 4 uitgaves getracht de muziek uit Soweto, Johannesburg en Zuid-Afrika naar het grotere publiek te brengen. Dit tweede deel bestaat uit allerlei funky en soulvolle nummers uit Soweto – één van de grotere townships uit Johannesburg. Op deze plaat wordt meermaals gebruik gemaakt van orgels. Let bijvoorbeeld op de tracks Skophom van The S.A. Move en Can You Feel It van Electric Six. Dat maakt voor mij dit album wat extra speciaal! Het album ademt 70's afro-funk en soul.

Ik vind het een heel compleet album, perfecte samenstelling tussen hard en zacht, dreigend en rustig, straight forward rock, folk en zijn vermogen om fantastische ballads te maken.

In dat opzicht kan ik me voorstellen dat dit als wisselvallig getypeerd kan worden, want het is in muzikaal opzicht een heel wisselend album. Maar wat mij betreft van hoog niveau.

Voor mij één van de platen uit begin jaren 80 die post-punk en psychedelia weet te verweven tot een heerlijk geheel. "British warm" is een heel mooi voorbeeld daarvan. Deze hele plaat is heerlijk spannend, hypnotiserend en soms chaotisch. Instrumentaal helemaal super! Toch kleven er twee nadelen aan deze plaat , de lengte en de zanger. Zijn bijdrage op bijvoorbeeld "An Old Standard" kan ik moeilijk verteren. Het is het net niet. Ik beluister deze plaat in tweeën. Eerst nummers 1-6 , wat nogal noisy eindigt. En daarna 7-12. Niet zoals het bedoeld is, maar zo blijft deze plaat wel interessant. Anders trek ik het richting het einde niet zo goed, terwijl die laatste twee tracks heel goed zijn. Om die twee redenen geen 4,5* , maar 4*.

Goede plaat. Dream-pop vibe. Post-punk gitaren. Piano gedreven. Eerie background en minimalistische vocals. Soms zelfs wat (ECM) jazzy, o.a. Waterdrops en Walk Tired. Wel iets aan de lange kant.