Mooi tweede deel van een serie verzamelalbums, dankzij label Analog Africa. Dit label heeft heel wat mooie verzamelalbums uitgebracht met prachtige Afrikaanse muziek uit vaak een grijs verleden.

Dit Poly-Rythmo Orchestre uit het plaatsje Cotonou in Benin laat op deze plaat ritmische, psychedelische afro-beat en afro-funk horen. Zeker het ritmische aspect van de muziek zorgt voor de hypnotiserende sfeer. Een sfeer die ik graag zoek in Afrikaanse muziek. Cotonou is de grootste stad van Benin en ligt aan de kust van de golf van Guinee. In de 12e en 13e eeuw zijn er enkele Aja volksstammen gevestigd in deze kuststrook. Met hen ook de Fon muziek cultuur. De Fon muziek cultuur wordt gekenmerkt door het gebruik van verschillende soorten percussie en verschillende hoorns. Deze hoorns hoor ik ook zeker terug op dit album. Wat zorgt voor een mooie gelaagdheid in de muziek. Absoluut klasse!

Dit album kwam eind september 2019 in het topic "Afrikaans album van de week" voorbij. Koenr schreef destijds een prachtige introductie, welke hierboven ook terug is te lezen. Sindsdien moet ik dit album inmiddels wel een keer of 20 gehoord hebben. Het raakt me telkens weer, terwijl ik er tekstueel geen kaas van kan maken. Het is een muzikale smeltkroes. Een cultureel tijdsdocument. Een vrijheidsstrijd. Gevoelig. Feestelijk. simpelweg prachtig. Bovendien heb ik wel wat met eilanden. Het intrigeert me. Geïsoleerde natuur, geïsoleerd leven. En toch zoveel invloeden van buitenaf. Vaak ongewild. Soms een vrijplaats voor creatieve uitspattingen. Zo ook hier! Met "Vent d'Sueste als hoogtepunt.

Dit tweede album van "Os Tubarões" is uitgebracht in hetzelfde jaar als het debuut "Pépé Lopi". Dit album voelt voor mij ook echt als een verlengde van dat eerste album. In zoverre zelfs dat ik soms denk dat ik het debuut op repeat heb gezet. Alsof het de outtakes zijn. Daar is heel weinig mis mee, want "Pépe Lopi" is top. Vooral bij "Pensamento" heb ik het gevoel dat ik een kopie daarvan een half uur eerder ook al gehoord heb. Mooi weemoedig klinkt het. Het is overigens wel echt een van de hoogtepunten op dit album. Evenals "Cinco Di Julho" en het meer uptempo "Fort Trabadja P'alguém" met een mooie rol voor orgel. Wat mij ook in dit album toch steeds weer aanspreekt is de mooie zang van "Ildo Lobo". Uit het leven gegrepen.

Vanaf de eerste tonen van dit album ben ik oplettend. Prachtige zang, strijkers. Tweede track: ik ben om. Catchy, donkere sferen. Wederom strijkers. Op dit nummer - en op meerdere songs van dit album - is de vrouw, Kim, van frontman Jesse Tabish te horen. Een goede zet!

Het album is gevarieerd, waardoor het de aandacht vast houd. Muzikaal - mede dankzij de strijkers - aantrekkelijk, het heeft een cinematografische visie en is soms zelfs pastoraal en barok. Maar de lyrics zijn vaak wat simpel en spreken mij niet heel erg aan. Toch wel een minpunt, wat mij betreft. Alles bij elkaar heb ik niet perse een absoluut hoogtepunt in dit album. Het album is degelijk, klinkt lekker en heeft enkele onderdelen goed uitgewerkt. Qua sterren krijgt het momenteel het voordeel van de twijfel: 4*.