Ik had nooit eerder van Pinback gehoord. Bij toeval op deze plaat gestuit en het artwork sprak me aan. Bijzonder hoe de keuze van de artiest voor het artwork mij kan aansporen om een betreffend album te beluisteren. Het luisteren van deze CD bleek een goede keus te zijn.

Naar mijn mening zeer aanstekelijke songs met mooie boeiende inventieve melodieën. Het is een erg sferisch album geworden. De muziek is zeker niet dicht geplamuurd, maar er is ruimte voor stilte en voor wegdromen over het alledaagse leven in midwest Amerika.

Het kwartje valt bij mij aan de goede kant. Ik kan me ook voorstellen dat sommigen dit ervaren als een rustig ietwat saaie plaat. Ik vind het juist intrigerend en het doet me verlangen naar de volgende luisterbeurt. Voor mijn gevoel valt er veel meer te ontdekken als wat dit album op het eerste en tweede gehoor openbaart.

Tekstueel één van mijn favoriete albums. Introspectief, cynisch, messcherp en een behoorlijke dosis (zwartgallige) humor. Jarvis Jocker zingt gepassioneerd over o.a. seksuele escapades, klassenstrijd, dronkenschap en clubcultuur. Sluit natuurlijk perfect aan bij het tijdsbeeld van Engeland destijds. Een strijdkreet van de “common people”. Zoals zo mooi bezongen in “Mis Shapes”. De muzikale omlijsting is tevens prachtig. Britpop pur sang. Energiek, beetje art en glam en verder vooral niet te versmaden. Een soundtrack voor een mooie zomerdag, maar net zo goed voor een herfstige regendag.

De singles zijn iconisch en al heel mooi, maar het zijn niet mijn favorieten. Die eer gaat uit naar “I Spy”, “Live Bed Show” en “F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E.”, waarbij vooral de eerste en laatste track zorgen voor spanning en een ietwat afwijkend geluid. Qua houdbaarheid is deze plaat nog lang niet over haar datum heen. Sterker, gewoon urgent, ook in deze tijd. Prachtig!