Heerlijk, zo'n sterk debuut! De eigen sound van Echo & The Bunnymen moet nog verder ontwikkeld worden , maar ze startten hier prachtig. Meteen zijn ze urgent. Met deze plaat grijpen ze terug op de punk muziek van generatiegenoten en voegen daar een vleugje psychedelica aan toe, die niet had misstaan in de late 60's. Ian McCulloch is hier enorm op dreef. Zijn passie in zijn zang , soms tot bijna het maniakale aan toe, trekt me steeds weer! Daarbij zijn de basloopjes van Les Pattinson doeltreffend en hij stuwt zo de muziek steeds weer verder. Favorieten aanwijzen is lastig. De eerste 3 nummers zijn onwijs goed ; kun je een debuut beter starten? Hoogtepunten zijn voor mij op 't moment toch "Rescue" en "Villiers Terrace". Ach wat maakt t ook. Kan ik ze alle 10 aanvinken?

Experimentele electronic muziek en ook het label avant-garde kan ik wel begrijpen. Toch denk ik dat de genrebepaling hier gewoon electronic moet zijn. Ik kwam op dit debuutalbum door het volgende album: Stranded Horse - Luxe (2016). Beiden projecten van Yann Tambour. Twee heel verschillende platen. De laatste is veel meer folk/wereld georiënteerd.

Deze plaat doet me niet veel, waar het aan ligt? Geen idee, eigenlijk. Ik vindt het wel sfeervol en het is bij tijd en wijlen aardig minimalistisch. Het doet mij so(m)ber aan. Dat ligt me toch vaak wel. Wellicht is het te afstandelijk? Ik ga het de tijd geven.

2015 was een sterk muzikaal jaar. Veel top releases. En deze plaat hoort daar zeker bij en eindigde op de valreep hoog in mijn jaarlijstje. We mogen dankbaar zijn dat Toydrum ( Pablo Clements en James Griffiths) dit album na de dood van Gavin Clark nog heeft afgerond. Gavin Clark heeft een intrigerende stem en voordracht; het schuurt, is dwingend, fel en opzwepend(God Song!), maar ook somber. Hierdoor wordt ik in het (spirituele) verhaal van dit album gezogen en pas na ruim 40 minuten laat het me weer los.

De instrumentatie door Toydrum is spannend en maakt diverse uitstapjes naar verschillende subgenres; glamrock (Know One Will Ever Know), indiepop en wat nog meer. Er wordt veel gebruik gemaakt van een synthesizer. Welke het muzikaal gezien een extra laag meegeeft.

Favoriete songs zijn "Same Hands", "Never Feel this Young" (inclusief hoofdrol voor de cello) en "God Song". De laatste vormt de rode draad van dit album en is het daarmee het centrale punt.

Het laatste album van de Poolse band Ewa Braun. Band is na dit album ook gestopt. Een deel van de leden van deze band zijn in 2018 weer bij elkaar gekomen onder de bandnaam "Titanic Sea Moon". Dit album bevalt me redelijk, maar weet me niet over de streep te trekken. Het staat vol met repetitieve post-rock composities. Soms werkt dit "hypnotisch" en dein ik heerlijk mee. Maar toch te vaak doet het me niet al te veel. Het is niet slecht hoor.. Maar in vergelijking met het album "Cigarette Smoke Phantom" van eveneens Poolse band "Something Like Elvis" uit hetzelfde jaar mis ik toch wat afwisseling. "Sauté Cz. III" is mijn favoriete track. Misschien wel omdat die een wat mysterieuze feel heeft. Een mooi delicaat hoogtepunt.

Prachtig album! Donkerder nog dan de muziek van Daughter. Ze zingt over haar stukgelopen relatie en door het maken van deze plaat heeft ze getracht dat te verwerken. Het album lijkt een nachtmerrie, bezongen met woede en verslagenheid. Ze schuwt de gedane zaken in haar relatie niet. Muzikaal voldoende variërend en met een mooie gelaagdheid. Het album bestaat voornamelijk uit dream pop georiënteerde nummers, maar varieert ook met trip-hop, slowcore en indie-folk.

Wat een prachtig album! Hoge verwachting is ingelost. Het is geen gemakkelijk album. Donker van sfeer en soms behoorlijk tegendraads. Geen kop en staart songs, maar veel experiment. Pop/rock classificatie dekt de lading wat mij betreft niet. Ik ga meer voor een soort uniek genre vergelijkend aan wat Talk Talk/Mark Hollis met zijn laatste platen heeft bewerkstelligd. Unieke verstilling en reflectie. Prachtig!