Ik leerde Sam Lee kennen door zijn muzikale bijdrage aan het nummer "Diamonds & Demons" van Nessi Gomes uit 2016. Ook zijn bijdrage aan het nummer "Roland and Vera" van The Unthanks vond ik geslaagd. Maar toch deze vocale bijdragen zijn niet te vergelijken met de kwaliteit die hij laat horen op dit album.

Sam heeft een prachtige donkere, rijke en heldere stem, waar hij ontzettend mooi de prachtige verhalen van deze traditionals mee voordraagt. Een echte verhalen verteller! Dit album draait daarom. Ondersteund door o.a. prachtige strijkers en zeer sterk pianospel. De muzikale begeleiding zit simpelweg super en doeltreffend in elkaar.

"The Moon Shines Bright" is misschien wel het mooiste nummer van dit jaar voor mij! Welke Sam zelf beschreef als: “A gentle yet potent wake up call to recognise the beauty of life in its purest form”. Heel mooi hoe de stemmen van Lee en Fraser samenkomen in dit nummer. Wat een combi!

Wat mij betreft is dit album niet alleen heel mooi, maar ook een van historische waarde. Door nagenoeg perfecte versies van traditionals ten gehoor te leggen. Lees hier bijv. meer over het nummer 'The Moon Shines Bright'

Halve ster erbij. Dit is een heel sterke afwisselende post-rock plaat. Opener "Foam" zet direct de toon: energiek en gespannen. Naast hoofdzakelijk post-rock invloeden, maken de heren ook wat uitstapjes naar jazz-rock (o.a. mastershot) en psychedelic rock (Space Trip en Electric Eye). Ook het noise gehalte en drone werk mag niet onvermeld blijven. Met "song for Alexandra" en in zekere zin ook "Electric Eye" zijn er ook mooie en welkome rustpunten. De opwacht van "Egzistanstional Limerick" in het geheel vind ik een kleine spelbreker. Favorieten: "Foam", "Mastershot", "Cardiac" en "Phantom" als prijsnummer. Al met al een eclectisch geheel wat een klein uur lang blijft boeien. En stiekem wil je dan gewoon nog een ronde.

Naast inderdaad keiharde (post-) hardcore punk, krijg ik er ook al een redelijk post-rock gevoel bij. In een later album "Cigarette Smoke Phantom" werden de post-rock invloeden nog wat nadrukkelijker uitgewerkt. Heerlijke bak energie! "Scared Man" is mijn favoriete track!

Op deze verzamelaar de muziek gemaakt door de Zuid-Afrikaanse percussionist Julian Bahula. Hij was van grote invloed binnen de band Malombo. De sound van de band wordt gekenmerkt door Afrikaanse drum ritmes gecombineerd met fluit en jazz gitaar.

De eerste 12 nummers stammen uit de tijd dat Julian Bahula woonachtig was in Zuid-Afrika. In 1973 migreerde hij naar het Verenigd Koninkrijk om aldaar de band Jabula op te richten. Een Afrikaans Jazz collectief.

Zijn werk is sterk verbonden aan politieke thema's. Zo heeft hij veel muziek gemaakt ten tijde van de anti apartheids beweging. In 1983 heeft Bahula een groot concert georganiseerd ten ere van de 65e verjaardag van Nelson Mandela. Zo zocht hij o.a. aandacht voor politiek gevangenen.

Deze verzamelaar van label Strut geeft een aardig overzicht van het werk door Bahula gemaakt. Sterke Afrikaanse ritmes , later ook gekoppeld aan meer westerse invloeden. Interessante muziek. Maar ook veel van hetzelfde. 3.5*

Deze plaat van Spoon is vooralsnog de plaat die ik in 2017 het meest heb gedraaid. Indie Rock en Dance-Punk. Een heerlijke combinatie. Atmosferisch en energiek, zijn twee woorden die steeds weer bij mij naar boven komen. Ik vind het een knappe combinatie, die goed gelukt is. Het album is in balans. Het album is aanstekelijk, maakt me vrolijk en doet me - op dagen als deze - verlangen naar de zomer.

Ik luister graag naar de soms wat nasale stem van Britt Daniel. Zijn stem en uiteenlopende stemgebruik bezorgen dit album net het beetje méér, resulterend in een 4,5*.

Het vierde studioalbum van Stone Foundation. Het album is geproduceerd door Paul Weller. Ook heeft hij gastbijdrages op piano, gitaar en vocale. Zo zingt hij de lead partij op 'Your Balloon is Rising'.

Neil Jones, zanger en gitarist, zegt hier het volgende over:

Neil Sheasby, bassist, voegt er aan toe:

Ook soulzanger William Bell en soulzangeres Bettye Lavette hebben zo hun gastbijdrages op dit album. Alleraardigst ook! Door de subtiele hoorn en string arrangementen krijgt dit album absoluut kleur. Een heerlijk soulvol album, met af en toe een funky of R&B inslag. Prettig om aandachtig naar te luisteren, maar ook heel prima als achtergrondmuziek. Al doe je het album er eigenlijk mee tekort!

Op hun website een interessante toelichting bij het album.

Toen Evangelist - Evangelist (2015) uit kwam, ben ik me wat meer gaan verdiepen in de muziek van Gavin Clark. Zo ben ik ook bij dit album uitgekomen.

Dit is een steengoed album, waar hier maar weinig aandacht naar uit gaat. Wat dat betreft verdient dit album zeker meer luisteraars.

Het album is grotendeels akoestisch, met af en toe een solo op elektrisch gitaar. Verdere muzikale omlijsting bestaat uit oa harmonica en strings. Zeer melancholische muziek en prachtig gezongen.

Syl Johnson zijn stem is lekker rauw en energiek. Maar dan weer niet zo warm als bij veel andere soul zangers uit die tijd. Hij heeft een unieke stem en ik luister er graag naar. Wellicht lijkt zijn stem nog wel het meest op die van Otis Redding?!

Grootste hit op deze plaat is natuurlijk: "Dresses Too Short". Een dampende groovy track. Daar wil ik er wel meer van! En die gaan er op deze plaat ook zeker komen. Al staat Syl zijn allerbeste track op zijn volgende plaat en is het daar de titeltrack van: "Is It Because I'm Black"! Maar nu snel weer terug naar dit album.

"I Can Take Care of Business", "Fox Hunting on the Weekend" en "Same Kind of Thing" zijn de sterke rustmomenten op deze verder eveneens sterke swingende plaat. Vooral ook het soms bluesy gitaarspel eist z'n plek op. Daarmee is deze plaat goed gebalanceerd en wil ik eigenlijk meteen nog een ronde! Het helpt dan ook dat het maar 30 minuten rauwe energieke soul is. Dan is er nog ruimte voor meer