Riverside is wat mij betreft altijd ijzersterk. Het vorig album was een melodieus hoogtepunt van de band. Zo sfeervol. Het overlijden van Piotr Grudziński enkele maanden na de release van “Love, Fear and the Time Machine” heeft zeker zijn sporen nagelaten. Ongetwijfeld een gemis vanwege zijn persoon binnen de band , maar zeker ook vanwege zijn heerlijke gitaarspel. Mariusz Duda heeft op dit album gedeeltelijk het gitaarspel op zich genomen. Daarbij zijn er op verschillende nummers fantastische bijdrages van de Poolse gitarist Maciej Meller. Hij is o.a. te horen op het tweede gedeelte van de nummers “Acid Rain” en “The Struggle for Survival” en op het prachtige nummer “Guardian Angel”. De drie absolute hoogtepunten op dit album. De bijdrage op gitaar van Mateusz Owczarek in het nummer “Vale of Tears” is minder aan mij besteed.

Dit album is afwisselend, ingetogen en af en toe uitbundig, soms bijna muzikaal dichtgesmeerd , dan weer met veel ruimte. Dat maakt het interessant. De bijdrage van Michal Jelonek met zijn viool op diverse nummers is heel smaakvol. Een parallel naar de muzikale omlijsting van de band Gazpacho durf ik – wat dat betreft – wel te maken. Mariusz Duda is echt goed bij stem, het is een waar genot.

Ik ben wederom geraakt door de melancholie , de somberheid , maar ook door het gemis van Piotr.

Eens met ThirdEyedCitizen. Bij een eerste luisterbeurt enkele weken geleden was ik verrast en gaf ik 4*. Nu ik de EP vaker gehoord heb is mijn conclusie lekkere jangle pop, met prima (bas) gitaarpartijen, maar ook niks bijzonders. De garage en psychedelische invloeden zorgen voor een rauw randje, wat ik kan waarderen. Dit is de tweede EP van de band en zeker niet onverdienstelijk. Dus ik ben toch benieuwd naar een eventueel volledig debuut album. Wellicht weten ze nog een mooie stap te zetten naar een authentiek geluid.

Dit album bevat met "Crying", "Lana" en "Running Scared" drie vijf-sterren songs. Daarnaast is het overige deelnemersveld nog steeds van hoog niveau. Bij sommige albums verbleken de andere tracks naast de classics. Hier niet wat mij betreft. Er staan up-tempo rockers op, enkele love songs en er kan soms best gedanst worden. Zoals altijd is Orbison fantastisch bij stem en vloeit zijn melancholische stemgebruik zelfs bij de dansbare up-tempo rockers soms de boventoon. Prachtig!

Dit postuum uitgebrachte album van Orbison vind ik zijn sterkste reguliere album. Het bevat acht absolute vijf sterren parels. Wat een niveau! Dit was zijn tweede jeugd, helaas van veel te korte duur.

Dit album heeft het pop-rock genre vanuit stilistisch oogpunt mooi weergegeven. Orbison's prachtige stem is melodisch en melancholisch. En de liedjes bevatten in mijn ogen juist sterke arrangementen - niet bijzonder ingewikkeld, maar doeltreffend en met prachtige klanken. Vertroostend.

Maar helaas bevat dit album tegen het einde met "Windsurfer" en "Careless Heart" ook twee missers. Daardoor geen 5*.

Roy was gezegend met een prachtige stem met een overtuigend vocaal bereik tussen bariton en tenor. Hij etaleert dat op zeer sterke wijze op dit live-album. Wat was hij hier goed bij stem! Het song materiaal zit natuurlijk ook aardig mee. Wat een understatement: het is FANTASTISCH natuurlijk!

Zonder beeldmateriaal al een feest om te beluisteren. Maar als je dan de live-registratie er bij pakt wordt het pas helemaal genieten. Kijk, zonder beeldmateriaal is het ook voor iedereen wel duidelijk dat er goed gezongen wordt, dat er een zeer verdienstelijk bandje staat - met zeker niet de minste namen....... , maar met beeldmateriaal zie je het plezier, het gemak, de totale controle. Vakmensen! En dat is me een partij genieten. Eigenlijk is het me een raadsel dat iemand live zo gemakkelijk, goed en overtuigend kan zingen.

Het allerbest vind ik Roy in de prachtige ballads die hij vertolkt heeft. Maar alleen maar ballads had niet gewerkt. Het is een geschenk dat er ook af en toe up-tempo bluesy nummertjes tussen zitten. Een zeer geschikte combinatie! En nu ik dit tik, twijfel ik eigenlijk of ik daadwerkelijk vind dat de ballads zijn mooiste vertolkingen zijn. Ach op dit album is het allemaal goud. Oké, afgezien van Claudette dan. Die is zilver.

Dit album is in korte tijd uitgegroeid tot een absoluut favoriet. En na zo'n lofzang kan ik niet anders dan verhogen naar 5*