prachtig donker debuut. Spaarzame instrumentatie , maar precies voldoende. Geen noot teveel zeg maar. Het album heeft een depressieve boventoon en daardoor niet altijd geschikt om op te zetten. Maar wanneer de tijd daar is een prachtig album om het leven te overdenken. Ik hou wel van een donkere, duistere noot.

lekker plaatje! Lounge jazz lijkt me een prima omschrijving. Al kan het dan de indruk wekken dat het een soort van saaiige liftmuziek is. Dat is wat mij betreft zeker niet het geval. Er zit voldoende spanning in, prima mix van jazz en soul + enkele field recordings. Zo kan je op "Tohu-Bohu #4" nijlpaarden horen. Er word geëxperimenteerd met vroege elektronische muziek. Marc Moulin speelt op keyboard, Richard Rousselet de trompet en Bruno Castelluci op drum. De verwijzing naar Funk vind ik niet kloppen.

Na het uitbrengen van het titelnummer was ik erg benieuwd, de spanning steeg. Na de eerste twee luisterbeurten was mijn conclusie; wederom een mooi album. "Strangers" het vorige album van Marissa Nadler had me erg geraakt. Mooie songwriting gecombineerd met een prachtige stem en een mooie muzikale sfeer.
Dit album heb ik inmiddels nog weer wat vaker beluisterd en ik vraag me af of dit album ook zo beklijft als haar vorige. Nog steeds Marissa haar prachtige melancholisch , dunne stemgeluid. Nog steeds haar poëtische en existentiële lyrics. Maar wellicht muzikaal iets minder aangezet , soms ingetogen, acoustisch. Meer chamber folk , minder psychedelische aanzetten. Het is een introspectieve plaat geworden. Ik vind 'm nog steeds mooi. Maar ik vraag me af of ik deze plaat volgend jaar nog draai, of dat ik dan toch teruggrijp naar haar vorige "Strangers".

Desondanks begrijp ik de lage stemmen hier niet. Op RYM doet deze plaat het ook een stukkie beter. Wat mij betreft is dit album gewoon de moeite waard! Favoriet blijft "For My Crimes".

Verantwoordelijk voor zowel het schrijven van de teksten en de vocalen zijn Adam Nergal Darski en John Porter. Beiden spelen ze o.a ook acoustisch- en elektrisch gitaar.

En er wordt lekker gecrooned op deze plaat. Vergelijkingen met Nick Cave en Mark Lanegan zijn inderdaad snel en terecht gemaakt. Het is een donkere atmosferische plaat, met invloeden uit gothic country, blues- en folk rock. Interessant toch?

Op deze plaat gebeurt nog veel meer. De opener opent fantastisch met (mond) harmonica die elektronische is versterkt.
Het nummer 'Cross My Heart and Hope to Die' eindigt in samenzang , waar ook een kinderkoor aan te pas komt. Klinkt fantastisch en een mooie tekst!
Daarna volgt 'Better the Devil I Know', wederom een topper. Voor de muzikale omlijsting wordt oa gebruik gemaakt van viool en hammondorgel. Het is een nummer waar zowel mannelijke als vrouwelijke zangpartijen in zitten. Vooral de vrouwelijke, gezongen door Luna Bystrzanowska zijn heel erg mooi. Verder gebeurd er nog voldoende op dit mooie album. Tof debuut!

Dit is het debuut van deze band. Ze beginnen de dans meteen met hun beste. Begrijp me niet verkeerd, wat hierna komen gaat is op z’n minst ook heel mooi. Dit album is mooi in balans en er wordt heel mooi gemusiceerd. Dat blijkt wat mij betreft uit het volgende:
Mark Sandman is fantastisch bij stem. Zo veel gevoel en emotie in “The Saddest Song” of zijn vuur in “You Speak My Language”. Sandman is (was) een complete zanger, een goede bassist en een geweldig artiest.
Het gebruik van de verschillende saxofoons blijft mij trekken. Dana Colley gebruikt voornamelijk de baritonsaxofoon, hij doet dit op bijzonder swingende en catchy manier. Het ene nummer draagt het jazz uit, het volgende voelt meer als een blues. Fijn!
Op de meeste nummers drumt Jerome Deupree , behalve op “You Speak My Language” en “You Look Like Rain”, daar neemt Billy Conway het alvast over. Vanaf 1993 was hij sowieso de vaste drummer van Morphine. Persoonlijk ben ik meest fan van het jazzy drumspel van Jerome Deupree.

Favorieten genoeg op deze plaat! Maar aller favorietst zijn "Claire" en "Good".

Bijzonder fraai album van Morphine. Deze band heeft al enkele fantastische platen afgeleverd. Met The Night worden er meer jazz invloeden verwerkt in de muziek. Een uitstekende toevoeging , het houdt de muziek spannend! Voor de muzikale omlijsting zijn - voor mijn gevoel - meer instrumenten gebruikt als op vorige albums. Ik hoor zo af en toe een cello voorbij komen, maar ook orgel, viool en contrabas. Fantastische aanvulling! Zowel het titelnummer 'The Night' als het derde nummer 'Souvenir' vind ik beiden absolute krakers. Het is een dreigend en donker album geworden, echt iets voor mij!

O.... En de backing vocals van de verschillende dames op de nummers 'So Many Ways' en 'Like a Mirror' geven die beide nummers ook net dat beetje extra.

Lekkere lome (Ethio-) jazz plaat. Geen heftige melodie lijnen door elkaar heen. Een plaat wat mij doet ontspannen. Ook ik vind Tezeta het prijs nummer op dit album. Dat nummer lijkt een verwijzing en belichaming te zijn van de Ethiopische muziekstroming Tizita. Een woord uit het Amharic (een taal uit de afro-asiatic taalfamilie). Tizita betekend zoveel als een nostalgische herinnering. De muziekstroming wordt gekenmerkt door een soulvolle melancholische song structuur. Wat ik duidelijk terug hoor op dat nummer en als rode draad door het hele album heen.

Dit album klinkt bij tijd en wijlen echt wel iets gedateerd. Maar het bevat tegelijk ook een aantal oorwurmen. Melancholische en ook energieke muziek. Muzikaal in de alternatieve rock kant. RYM geeft ook post-britpop aan. En dat verklaart wellicht een beetje waarom ik ook (zeker bij eerste twee nummers) snel aan de muziek van Kent moest denken tijdens "Isola" en "Hagnesta Hill". Ik wordt hier wel blij van! En ondanks de redelijk lange speelduur en een taal waar ik weinig tot niks mee kan, houdt het mijn aandacht goed vast.