Movement I en III zijn echt heerlijk
Veel aandacht voor detail! Fraai gebruik gemaakt van het koor. In Movement I hoor ik soms composities van Snarky Puppy terug. Al heeft Ibrahim Maalouf altijd een prachtige Arabische aanzet in zijn composities.

Ik overweeg de 4,5*

Dit album heeft de tijd genomen om door mij gewaardeerd te worden. Het gaf zijn hoogtepunten langzaam prijs. Maar goh.. wat is het toch een mooie reis geweest. Wat nou maakt, dat het even geduurd heeft ben ik eigenlijk niet zo goed achter. Dit is toch punk rock zoals je het zou willen? Het heeft mijn aandacht opgeëist.
Wat een rauwe stoot aan energie, verassende teksten (over liefde en gelijkheid), enorme drive en lekkere noise. De opvolger wil nog altijd niet zo. En "Crawler" vind ik dan weer een heerlijk! Ik ben zo ambivalent als wat.

Acid jazz en jazz-funk van het meer ingetogen soort. Niet enorm swingend , maar ook nooit onderkoeld. Wel heel ritmisch, vanwege het basgitaar spel van Randy Hope-Taylor. Een veelgevraagd (funk)gitarist in de 80’s en 90’s. Favorieten zijn “Still a Friend of Mine” en “Deep Waters”. Ook het titelnummer mag er wezen. Meestal is dit geen muziek wat ik aanzet om aandachtig naar te luisteren, daarvoor is 40 minuten me toch net te lang. Meer op de achtergrond doet dit album het echter fantastisch. Het blijft trekken, maar vraagt geen volledige aandacht.

Inspiral Carpets is een band uit Oldham, Verenigd Koninkrijk. Ten tijde van de release van dit album bestond de band al bijna 10 jaar. In de aanloop naar dit album had de band al in verscheidene bezettingen gespeeld. Zo verliet de jeugdvriend van frontman Graham Lambert en tevens medeoprichter van de band, Stephen Holt al vlak voor het debuut "Life" de band. Zanger Tom Hingley werd toen uitgenodigd om de band te versterken. Op het meest recente album van Inspiral Carpets heeft Holt de rol van zanger weer overgenomen van Hingley. Zijn stem bevalt me toch wat minder dan die van Hingley. Wellicht is de stem van Hingley wat beperkt, gewichtig en voor sommigen zingt hij vast met teveel vibrato. Voor mij voelt het juist precies goed. Van een beetje vibrato ben ik dan ook niet vies.

"Revenge of the Goldfish" is één van de klassiekers in het madchester subgenre. Muzikaal bezien bevat het dus ook duidelijke - doch lichte - tinten neo-psychedelia. Het is energiek, duidelijk up-tempo en soms zelfs wat noisy. Ook elementen uit de acid-house scene komen naar voren, al is het minder duidelijk dan sommige andere bands die elementen gebruikten binnen de madchester subgenre.

Heel fijn zijn de ook de eigenzinnige bijdragen van Clint Boon op orgel. Welke absoluut het geluid van Inspiral Carpets en dit album tot een unieke sensatie maakt. Zeker wanneer er een clash ontstaat tussen orgel en drum. Ik begrijp de kritiek hierboven dat het ergens niet helemaal soepel loopt met de productie. In mijn ogen wordt juist de gitaar en bas soms iets te ver naar voren geplaatst. De nummers "Generations", "Bitches Brew", "Dragging Me Down" and "Two Worlds Collide" steken er wat mij betreft boven uit.

Craig Gill, de drummer van dienst, heeft uiteindelijk in 2016 zelfmoord gepleegd na jaren last te hebben gehad van tinnitus. Hij was regelmatig DJ in de fameuze nightclub The Hacienda. Deze club was een onderdeel van Factory Records en werd geleid en gefinancierd door de heren van New Order. Binnen de madchester subgenre en in de ontwikkeling van acid-house was dit podium van groot belang.