Dit is mijn soundtrack geweest van 2014. Wat betreft de ochtenden dan. In begin 2014 begon ik te werken op een nieuwe locatie en dat viel me regelmatig zwaar. Het was pittig werk en we hadden geregeld incidenten. Dat hakt er toch in. Als ik dan om 06.00 uur ’s ochtends de bus en trein naar mijn werk nam dan keek ik ook geregeld tegen de dag op. Deze plaat gaf mij de rust en het vertrouwen in de dag. Het was er heerlijk mee wakker worden.

Ik ken eigenlijk maar vrij weinig van Beck, enkele albums heb ik wel eens beluisterd. Maar het heeft me nooit echt kunnen raken. Tot dit album dan. Wellicht het juiste album op de juiste tijd. Beck is natuurlijk een muzikaal duizendpoot en ik vind dat hij daar dan ook krediet voor hoort te krijgen. Met uitzondering van Sea Change zal ik echter denk ik niet een album van Beck her beluisteren. Het album Morning Phase smaakt mij gelukkig erg goed. De gitaar en drum zijn de meest vooraanstaande instrumenten. Beck heeft een mooie stem, al wordt het soms wat te veel van hetzelfde dit album. Het tempo is me ook af en toe wat aan de lage kant. Maar hé ideaal voor het beluisteren in de ochtend en daar is mijn stem dan ook op gebaseerd. Ik beluister het album zelden overdag of ’s avonds, dat is voor mij niet de goede context.

Dit derde album van dit gezelschap is voor mij een van de fijnere platen uit 2018. Een album met mooie harmonieën tussen het warme geluid van Allison Russell en de wat rauwe stem van JT Nero. De smaakvolle instrumentatie met ruimte voor stilte gaat richting country soul en heartland rock. Mijn favorieten zijn de fantastische titeltrack, "Baton Rouge" en de eigenzinnige afsluiter "Derecho". Het op de streamingsdiensten meest afgespeelde nummer "Superlover" vind ik dan weer het minst goede nummer op dit album. Ondanks het mooie gitaarspel op dat nummer.

Met "Lonesome Street" , "Thought I Was a Spacemen", "My Terracotta Heart", "There are Too Many of Us" en "Pyongyang" wist Blur mij aardig te verrassen, zo'n 3,5 jaar geleden. Een project , wellicht meer aansluitend aan de paden die Damon Albarn solo was ingeslagen t.o.v. het oudere blur geluid. Meer elektronisch, dat zeker.
Dit album is lekker afwisselend, soms melancholisch dan weer energiek. Het knappe is dat er niet teveel wordt blijven hangen in het verleden, maar dat de toekomst fier tegemoet wordt gegaan. Ik kan Damon Albarn niet altijd meer volgen, maar waardeer zeker zijn muzikale zoektocht naar een eigentijds geluid en dito invloeden.

Lekkere plaat en wat heeft Bobby een goede stem! Vooral wanneer het wat rauwer word. Cry, Cry, Cry is echt fantastisch. Verder staan er op deze plaat geen missers.

Bohren & Der Club of Gore heeft voor dit album al twee albums uitgebracht. Op de eerste plaat waren ze naar mijn idee zoekende naar een eigen geluid. Dat geluid wordt al aardig benaderd op hun tweede plaat. Al moet ik eigenlijk zeggen sfeer in plaats van geluid. Die plaat is toch meer post-rock achtig en wordt er gebruik gemaakt van drones. Die plaat geeft in ieder geval al de donkere, duistere, nachtelijke sfeer waar Bohren & Der Club of Gore bij mij om bekend staat. En precies wat ik in deze band wil zoeken. Deze plaat is de perfectie van die sfeer.

Geen rockinvloeden meer op deze plaat. Pure dark jazz met dark ambient invloeden op deze plaat. Slome trage Jazz muziek waar je regelrecht uit een film noir lijkt te komen zetten. Deze muziek zit tevens vol met sombere dissonanten. Het is al vaker gezegd maar ik waan me ergens in het decor van de albumhoes. Prachtige keuze!

Wellicht een bijzondere vergelijking, maar wel één die vaak bij mij naar boven komt. Deze plaat moet de sfeer omschrijven ten tijde van de drooglegging in Amerikaanse steden als New York en Chicago. Althans zo beeld ik me dat in. De overheid die probeert het rumoer te beperken, bij voorkeur geen nachtelijke (illegale) activiteiten op straat en in het openbare leven. Voor geheelonthouding. Maar stiekem werd juist het illegale circuit levendiger en werd er volop gezopen. Voor mij staat de tenor saxofoon, bespeeld door Christoph Clöser, voor die levendigheid en illegaliteit. En uiteraard explorerende seksualiteit, het geluid van die tenor saxofoon is soms bijzonder erotisch te noemen.

Fantastisch melancholisch, urban, nachtelijk en sfeervol album! Mijn absolute favoriet in het dark jazz genre.

Wat een ongelofelijk spannende muziek. Prachtig afwisselende arrangementen met enorm hoog niveau neer gezet. Het is zo afwisselend dat ik de muziek amper kan omschrijven. Zie deze afbeelding voor de band Bokanté. Daar spat ook de diversiteit vanaf. Laten we zeggen dat je dat terug hoort.

Album wordt gedragen door de 3 percussionisten Jamey Haddad , Keita Ogawa en André Ferrari en de 4 gitaristen - waaronder bandleider Michael League - , Bob Lanzetti , Roosevelt Collier en Chris McQueen. Maar de belangrijkste rol is weggelegd voor de fantastische zangeres Malika Tirolien. Ze zingt de sterren van het album. Loepzuiver en indringend. Ga het gewoon is luisteren en laat je verassen!

Voor het gemak vergeet ik de inbreng van het supersterke metropole orkest o.l.v. Jules Buckley. Wat een bijdrage!

Ik heb geen favorieten, ze zijn allemaal fantastisch!

Omara Moctar is een technisch sterk gitarist en maakt meer dan prima blues muziek. Desert a.k.a. Tuareg Blues. Toch wil deze plaat niet helemaal landen bij mij. In 2017 hebben Tinariwen en Tamikrest twee sterkere desert blues platen afgeleverd. Ik vermoed dan ook dat ik deze plaat van Bombino niet vaak meer zal beluisteren.

Dit album bestaat uit 8 nummers die in de afgelopen vijftien jaar tijd zijn geschreven door Boris Kovač. De nummers zijn geschreven voor zijn kleinste samenwerking ooit:

Slobodanka Stevic: piano
Sinisa Mazalica : Bas
Lav Kovac (zoon van Boris) : Drum
Jasna Jovisevic: Alt saxofoon en basklarinet

Boris Kovač speelt op deze plaat voornamelijk sopraan saxofoon. Ondanks dat de nummers geschreven zijn over een vrij ruime periode is er absoluut sprake van samenhang. De nummers worden gedomineerd door intieme melancholische tonen, met af en toe statische uitbarstingen en expressieve energie. Boris Kovač wordt voor zijn muziek geïnspireerd door chamber music, Jazz en Servische, Roemeense en Hongaarse Folk music. Dit album is wat mij betreft grensoverschrijdend en laat zich niet in één van deze 'hokjes' plaatsen. Bijzonder interessante plaat!

Deze plaat bevat enkele nummers met prachtige directe en soms confronterende teksten. De zwaarmoedige teksten over vervreemding , sociaal isolement en paranoia treffen mij het meest. Ook staan er vlottere nummers op deze plaat. Wat mij betreft, zijn die niet allemaal evenzo geslaagd. De instrumentatie is fijn en interessant genoeg. Minpunt is de zang, vooral wanneer er met kopstem wordt gezongen.

De zangeres Trish Keenan is de belichaming van een gemiddelde benzodiazepine, een minor tranquillizer. Vanwege de verslavende werking van haar stem, maar bovenal omdat ze angst wegneemt en ik mee zweef op haar vederlichte stem. Prachtig gezongen debuutalbum.

Wat deze plaat nu extra interessant maakt is de combinatie tussen de rustieke zang en de avant-garde elementen in de muzikale omlijsting. Neem een nummer als Echo's Answer, prachtig!