Dit album heeft een mooie muzikale omlijsting vol Americana en Folk invloeden. Het is een donkere plaat vol met absurdistische humor. Over het verlichten van onze nationale en psychische problemen. Ook het bespelen van de gitaar op een finger-picking manier bevalt me wel. Daarentegen kan ik vooralsnog maar moeilijk wennen aan de stem van Fussell. Wellicht valt dat kwartje binnenkort ook dan wordt het zeker een 4* album. Het Artwork is overigens van Roger Brown en bijzonder smaakvol.

Op dit album van Jan Johansson werkt hij samen met bassist Georg Riedel en de Noorse drummer Egil Johanson. Ook wordt er gebruik gemaakt van enkele blaasinstrumenten; klarinet, trompet en tenor saxofoon. Op het meest bekende album van Jan Johansson “Jazz På Svenska” werd jazz vermengt met lokale folklore uit Zweden. Op de opvolger “Jazz på Ungerska” (die staat niet op deze site) werd er geëxperimenteerd met de folklore uit Hongarije. Op dit album staan jazz interpretaties van oude Russische folk melodieën centraal. Een mooi experiment, wat mij betreft! Post bop muziek vermengt met oude folklore. Het klinkt als een klok. Het is hartstikke fris en tijdloos tegelijk. Er wordt met zachte stem geïmproviseerd, volledig in harmonie. Wat ik fijn vind in de muziek van Jan Johansson is dat hij tussen de noten door voldoende ruimte over laat. Soms leidt het tot verstilling , soms tot een enorme nieuwsgierigheid naar het leven , de geschiedenis, van het hoge noorden. Dit album is afwisselender, meer experimenteel en wederom met een lengte van 30 minuten gewoon perfect!

De opener, "Stepp, Min Stepp", is trouwens gebaseerd op het nummer "polyushka polye" (uit 1933) van Lev Knipper, de tekst is van Viktor Gusev. In het Engels is dit nummer ook wel bekend als "Meadowlands, Song of The Plains", of als "Oh Fields, My Fields". De tekst is geschreven vanuit het perspectief van een Red Army soldaat, die net de opleiding heeft doorlopen en vol trots zijn huis verlaat om te strijden tegen de vijanden van zijn natie.

John Lee Hooker is één van mijn favoriete blues muzikanten. Vooral enkele platen die tussen '65 en '75 zijn uitgebracht vind ik er goed. Deze plaat is een regulier album, één van zijn eerste. Het voelt bij mij echter wel een beetje als verzamelalbum. Veel van de tracks op dit album zijn al van eind jaren 40 begin jaren 50. Zo was I'm In the Mood een single in 1951, Hobo Blues en Crawlin' King Snake uit 1949 en Boogie Chillen zelfs zijn eerste single in 1948. Enkele andere tracks komen uit 1956/1957 en de overige songs uit 1958/1959. Toch een periode van 10 jaar tijd.

De songs op dit album vormen wel weer één geheel. Het zijn allemaal boogie songs, repeterend van aard. Als basis nemend de elektrisch gitaar, in de albums hiervoor vormde de akoestische gitaar de basis. Zodra ik deze plaat opzet wordt ik door de repeterende grooves van de blues zijn wereld in gezogen. Fijn! Daarbij vind ik dat John Lee Hooker een heel fijn stemgeluid heeft, ik luister er graag naar.

De eerste drie albums van John Mayer heb ik altijd erg gewaardeerd. Daarna werd het voor mij allemaal wat minder. Meer Hollywood achtige muziek en bracht me weinig tot niet in beweging. In eerste instantie was ik dan ook niet heel nieuwsgierig naar de ep's die dit jaar zouden uitkomen. De eerste ep vond ik tegenvallen. Inwisselbare songs. Inmiddels heb ik ze wat vaker gehoord en zijn ze lichtjes gegroeid. De kwaliteit van de songs op de tweede ep verraste me. Heerlijk gitaarspel en een andere vibe/geluid als de afgelopen albums. En nu dan deze plaat, waarvan 8 nummers dus al op de twee ep's stonden. Ik ben onder de indruk. John Mayer is een begenadigd gitarist en hij heeft een lekkere stem. En met dit album sluit hij weer aan bij mijn muzikale smaak. Fijn!

De opener Still Feel Like Your Man is een soulvol uptempo nummer. Zet wat mij betreft meteen de sfeer, het is me meteen duidelijk dat ik meer van deze plaat mag verwachten als van de vorigen. Met Emoji of a Wave heeft John Mayer een lekker nummer te pakken. Mooie arrangementen op basis van gitaar en piano. Zo staan er nog meer op, denk aan : Love on the Weekend (een radio nummert) , In the Blood en You're Gonna Live Forever in Me. Deze laatste opent lekker zomers, met een fluitende man. Wat mij betreft is Helpless het lekkerste nummer op deze plaat. Rock en Soul geluid, lekker gecombineerd.

Al met al blijven de 4 nummers die op de tweede ep stond voor mij wel de besten van dit album. Maar ook de rest bevalt me zeker. Ik ben benieuwd of de beste man met nog meer muziek komt dit jaar.

Ik ga mee met het eerder genoemde commentaar. Het is swingend, jazzy en vrolijk, de ingrediënten voor een gigantisch feest. Maar over het hele album genomen te weinig afwisselend en op een één of andere manier gaat het bij track 6 al een beetje tegenstaan. Met track 8 en 9 wordt het weer even herpakt om vervolgens definitief in te zakken. Er wordt zeker wel goed gemusiceerd en er is voldoende potentie voor een mooi vervolg?

Vanwege de eerste 5 nummers wel 3,5*. De volgende keer stop ik daar. 15 minuten muziek als een soort pit-stop om daarna weer met volle energie door te gaan!