Wederom is het Xavier gelukt om een sterk geheel te maken van een smeltkroes van muzikale stijlen. Blues als basis met flinke sauzen funk, soul en gospel er doorheen. Een muzikaal feest en tekstueel bijzonder kritisch, zoals we ook van hem gewend zijn. Dat is al vaker een gouden combinatie gebleken. Ik ben vooral heel erg gecharmeerd van zijn vocaal sterke bereik en stemgebruik. Zo funky!

Dit is niet zijn beste album - die eer gaat wat mij betreft uit naar The Last Days of Oakland - maar wel een heel consistent album. Met enkele toppers: "How Long" !!, "Searching for Captain Save a Hoe" en "Your Sex is Overrated" en de twee andere singles zijn erg sterk.

Fijn dat Xavier zo productief is de laatste jaren en ook steeds meer doorbreekt. Het is hem gegund na het verschrikkelijke auto ongeval wat hij ooit heeft meegemaakt.

In maart 2015 leerde ik Fantastic Negrito kennen van een mini optreden bij NPR Music Tiny Desk Concert. Fantastic Negrito won dat jaar de NPR Tiny Desk Contest uit 7000 ingezonden acts. NPR music is een medium wat ik inmiddels toch al een tijdje gebruik om nieuwe en vaak wat onbekendere acts te leren kennen. Ik was direct heel enthousiast, vooral van de opener ‘Lost in a Crowd’. Die ook al te vinden was op de deluxe EP uit 2015. Ook op deze plaat heeft ‘ie een plek ingenomen.

Als introductie op de site van Fantastic Negrito staat het volgende:
“Fantastic Negrito is a man’s truth told in the form of black roots music. Each song the true story of a musician from Oakland who experienced the highs of a million dollar record deal, the lows of a near fatal car accident that put him in a coma, and is now in the phase of rebirth despite his playing hand being mangled. Negrito’s music emphasizes rawness and space. Slide guitar, drums, piano. Rather than update the Delta Blues, Fantastic Negrito leaves the original sounds of Lead Belly and Skip James intact, building bridges to a modern sound with loops and samples of his own live instruments. But the primary element that drives Fantastic Negrito’s music is uncut realness and zero concern for “pop” anything.”

Wat mij betreft is dit album een geslaagd voorbeeld van sterke hedendaagse blues , met tevens respect en de verbinding zoekende naar vroeger. Zie bijvoorbeeld de sterke Lead Belly cover. Daarbij vind ik de attitude van muziek en zanger wat punkachtig. Niks gezapige, maar stomende hete blues. Een verrijking van het genre en de hedendaagse pop muziek.
Aan het einde van 2016 heb ik deze plaat een tijdje niet beluisterd en daardoor in mijn jaarlijstje ook terug gezakt naar plek 19. Wat toch dit album te kort doet. Het is niet het beste album van 2016, maar zeker wel één van de meest bijzondere en urgente. Goede songs, goede teksten, met veel politieke thema’s. Een echte aanrader!

Deze plaat geeft een bijzondere inkijk in het leven van Bantu sprekende volkeren in West Congo, centraal Afrika. Het meest opzienbarend is het ruim 9 minuten durende Bambala Litigation. Het blijkt dat een Bambala Litigation een proces ofwel in onze tijd een juridische procedure is. De beide betrokkenen (of betrokken groepen) krijgen de ruimte om hun argumenten uit te dragen. In dit muziekstuk probeert de ene partij de andere te verwarren en uit te dagen tot contradictie. Nadat er ruimte is geweest voor de argumenten start men met zingen. Andere dorpelingen zingen en drummen mee. Zo ontstaat de juiste gerechtigheid. Gelijkheid en broederschap. Muziek verbindt.

Ook de andere, veelal korte, nummers lijken van alles te vertellen over het leven in deze Bantu gemeenschappen. Een album met voor mij vooral historische en culturele waarde. Muzikaal gezien echter niet altijd even interessant.

Sinatra is één van mijn favoriete zangers. Er straalt zoveel kalmte, vrede en tegelijk ook melancholiek en weemoed uit zijn stem. Het lijkt zich aan te passen aan mijn eigen gemoedstoestand. Het past eigenlijk altijd.

Ten tijde van de release van dit album was Sinatra natuurlijk al zo'n 25 a 30 jaar op dreef. En om na al die tijd nog met zo'n album te komen vind ik van grote klasse. "Watertown" bevat fantastische zelf beschouwende tekstuele verhalen. Een echte break-up plaat. Na "Goodbye (She Quietly Says)" kan ik wel janken en dan is het pas amper begonnen. Ja, dit album is van grote schoonheid. En dan eindigt dit album met het prachtige nummer "The Train". Pffooeee, wat een tekst. Dankbaar ben ik voor het leven met mijn vrouw samen. Niet vanzelf sprekend.