Nog steeds heel goed te pruimen, had zo dit jaar uit kunnen komen. Er is wat mij betreft niks gedateerd aan. Volledig instrumentaal album. De nummers zijn niet allemaal door Gabor Szabo geschreven. Zo is het tweede nummer "Half the Day Is Night" geschreven door Gary McFarland, die tevens deze plaat geproduceerd heeft en de piano voor zijn rekening neemt.
Andere schrijvers zijn: Manuel de Falla - een Spanjaard, die met het nummer "Song of the Injured Love" zelfs wat folk rock invloeden toevoegt aan dit album - en Donovan Phillips Leitch - die het laatste nummer geschreven heeft. De stukken die Gabor Szabo zelf geschreven heeft vind ik dichtbij gipsy jazz komen. Luister bijvoorbeeld naar "The Fortune Teller".
Dit maakt het album uiteindelijk interessant , vanwege de verschillende schrijvers en de invloeden die zij meegenomen hebben. Uiteindelijk is dat dan weer heel mooi muzikaal neergezet door Gabor Szabo op gitaar en de rest van zijn band.

Het debuut van Galaxie 500 is zo'n beetje het eerste muzikale slowcore portret. Ook het hele dream pop genre was pas een paar jaar onderweg. Op dit album wordt ook al wat geflirt met shoegaze achtige ideëen. En daarmee bevind dit album zich in een muzikale hoek, waar ik me graag begeef. De dromerige en het soms wat repetatieve geluid, aangevuld met speelse gitaarlijnen en dikwijls sombere teksten spreken me aan. Vooral later op de avond kan ik echt behoefte hebben aan een dergelijke muzikale omgeving. Zo komt dit invloedrijke album eens in de zoveel tijd voorbij. Met "Flowers" raak ik direct enthousiast. Wat een ontzettend mooi nummer. Enig nadeel is: het mooiste is daarna ook meteen weer voorbij. Maar niet getreurd, er is nog voldoende te ontdekken en te genieten. Prachtige warme atmosfeer waardoor ik blijf verlangen. Psychedelisch en dreinend gitaargeluid, een stuwende bas en lieflijke drums. Het ontroerd en troost. Een album met terecht een klassieke of mythische status.

Ik heb me voorgenomen om eens wat vaker berichten te typen bij albums. Dan kan ik niet anders dan beginnen bij mijn persoonlijke top 10 albums. Waar dit album van Gazpacho op 1 staat. Mijn favoriete album aller tijden!

Toen ik dit album voor het eerst hoorde begin 2008 was ik direct verkocht. Aangenaam geluid, mooie composities en prachtige zang van Jan Henrik Ohme.

Met terug werkende kracht toen ook het eerdere werk van deze band beluisterd. Wat ik ook goed vond, maar absoluut niet aan dit werk kon tippen.

Na dit album heeft Gazpacho ook enkele mooie andere albums uitgebracht. Waarvan, wat mij betreft, het niveau van het album Tick Tock het dichtste bij dit album in de buurt komt.

Ik heb de band inmiddels een aantal keer live in Nederland mogen zien, een waar feest!

Dit album zou voor mij een ruime 4 sterren krijgen. Ware het niet dat de titeltrack en debuutsong van dit album echt een epos van jewelste is. Dat is wel dé reden om hier een 4,5* aan te geven. Ondanks dat ik eigenlijk vind dat het album net iets te wisselvallig is om dat te rechtvaardigen. Afgezien van "'Til You Faint" geen zwakke(re) broeders. Geen slechte tracks dus, maar gewoon net iets te wisselvallig. Net geen geheel? Ach, zo komt het bij mij over. Wel een album vol met spannende muziek. Alternatieve rock met uitstapjes richting noise, art-rock, wat shoegaze en post-punk achtige invloeden. Zang is bij tijd en wijlen best wat onderkoeld. Gaaf! In "Sweet Love" daarentegen weer helemaal niet. Sowieso is dat een fijn rustpunt met een mooie voordracht. Naast "Blow" zijn mijn favorieten "Do You Read Me" en "The Dragster-Wave".

Lekker chaotisch nerveus plaatje; post-hardcore. Toch ook wel weer voor het genre vrij toegankelijk wat mij betreft. Het is een lekkere aanjager. Moet je iets gedaan hebben, luister deze..