menu

Hier kun je zien welke berichten Manfield als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Abecedarians - Eureka (1986)

4,0
Wauw, al ruim 10 jaar geen reactie op deze pagina. Ik begrijp dat de meesten zullen schrijven op de pagina van Abecedarians - AB-CD (1988), aangezien deze hele mini-lp daar ook op te vinden is. Alhoewel het nummer "Beneath the City of the Hedonistic Bohemians" daar is vervangen door "The Other Side of the Fence". Een keuze die ik niet begrijp. "Beneath the City of the Hedonistic Bohemians" is een prachtig nummer en het hoogtepunt van deze mini-lp. Dat is dan ook de reden dat ik hier reageer, daarbij zijn hier geen zwakkere broeders te vinden.

Wat mij betreft vindt je hier post-punk van de bovenste plank. Het prachtig donkere en soms zware, lethargische stemgeluid van Chris Manecke blijft boeien. Wat dat betreft is een vergelijking naar de zanger van Sad Lovers & Giants, Garçe Allard, zo gemaakt. Op deze plaat vind ik naast post-punk ook invloeden uit de dream pop en zelfs ethereal wave. Dat zorgt voor een interessant en fris geluid. Eigenlijk heeft deze plaat alles wat de Britse post-punk generatie zo interessant maakt. Alleen dan van een band afkomstig uit de Verenigde Staten. Eén van mijn favorieten van die kant van de grote plas.

Adrian Borland - 5:00 AM (1997)

5,0
20 jaar oud is deze plaat. Al 18 jaar is Adrian Borland niet meer.. Maar wat een ouvre heeft deze man achter gelaten. Van zijn solowerk staat deze plaat mijns inziens op de bovenste trede. Ontluisterend mooi! Geen glans, geen praal bij Adrian, maar gewoon de keiharde kanten van het leven bezongen.

Adrian Borland - Cinematic (1995)

4,5
Het vierde album van Adrian Borland, voorheen zanger van The Sound. Van zijn derde soloalbum “Beautiful Ammunition” uit 1994 tot zijn vijfde “5:00 AM” uit 1997 maakte hij werkelijk drie fantastisch mooie albums. Deze hoort daar dus bij.

“Cinematic” gaat van start met het nummer “Dreamfuel”, zo sfeervol en filmisch kan een album dus starten. Ik wordt direct meegezogen in de wereld van Adrian Borland. Dat het wederom geen makkie gaat worden is al duidelijk. Maar dat is precies de reden dat je deze plaat op legt. Het bevat stuk voor stuk alleen maar mooie songs.

De toevoeging van de tweede stem van de zangeres I.V. Webbe in het nummer “When Can I Be Me”, vind ik een bijzonder moment. Een volgend absoluut hoogtepunt is het titelnummer “Cinematic”. Wat een song, prachtige tekst, sfeervol, onderliggende donkerte , exemplarisch voor dit album. Dat is ook gewoon de kracht van Adrian Borland, hij schrijft prachtige lyrics, heeft een fantastische stem en creëert in zijn muziek enorm veel sfeer – in verschillende lagen. Hij heeft het leven niet gemakkelijk gevonden en is gebukt gegaan onder zijn eigen persoonlijkheid. Juist dat is het geen wat zijn muziek altijd zo urgent heeft gemaakt. Niet het feit dat hij er niet meer is , vanwege zijn zelfmoord. Maar dat het leven niet gemakkelijk was, wat bij hem zeker resulteerde in een enorm hoeveelheid creativiteit en reflectie.

African Scream Contest (2008)

Alternatieve titel: Raw & Psychedelic Afro Sound from Benin and Togo 70s

4,5
Heerlijke verzameling rauwe psychedelische afro-funk uit Benin en Togo. Ik vind deze verzamelaar wel vergelijkbaar met Nigeria 70: The Definitive Story of 1970s Funky Lagos (2001). Nigeria is het buurland van Benin en Togo ligt daar weer naast. Ik hoor vergelijkbare ritmes en ideeën. Al vind ik deze plaat toch iets ingetogener. Die andere swingt helemaal de pan uit. Desalniettemin twee top verzamelaars.

Afro-Beat Airways: West African Shock Waves (2010)

4,5
Weer een erg sterke verzamelaar van Analog Africa. Het betreft voornamelijk werk uit Ghana en Togo, West Africa. De regio staat bekend om de fantastische afrobeat en afro-funk die er gemaakt is. Zeker ook in Nigeria. Deze verzamelaar is daarom voor mij extra leuk omdat het voornamelijk minder bekende muziek uit Togo en in mindere mate ook Ghana een mooi podium geeft. Dit hele album swingt en funkt op een heerlijke energieke manier. Wat een speelse en psychedelische ritmes komen er toch voorbij op dit album! 4.5* voor wederom een sterke verzamelaar van Analog Africa, goed samengesteld en een hele mooie inhoud! Shout out voor : African Brothers Band - Ngyegye No So

Ali Farka Touré - Niafunké (1999)

4,0
Bij muziek van Ali Farka Touré moet ik altijd een beetje denken aan John Lee Hooker. Vanwege de repeterende blues. Zie bijvoorbeeld Hooker zijn album Endless Boogie . Beiden hebben echter wel een heel verschillend geluid en achtergrond.

Op dit album laat ik me wegzuigen in het repeterende geluid van de Touareg blues en West-Afrikaanse Songhoi muziek. Ali Farka Touré is een begenadigd gitarist waar ik graag naar luister. Ook op dit album voel ik weer de loomte en hitte van de woestijn en het leven wat daarbij hoort.

Ali Farka Touré with Ry Cooder - Talking Timbuktu (1994)

4,0
Deze twee muzikanten vullen elkaar goed aan en geven elkaar ruimte om te kunnen excelleren. Dat maakt het een uiterst sympathieke samenwerking. Een album die ik nog geen jaar ken, maar al geregeld heb beluisterd. Ik luister graag naar blues muziek en dit album heeft dan nét dat beetje extra waar ik soms naar op zoek ben. De combinatie van westerse en Afrikaanse muziekstructuren. De muziek op dit album is veelal repeterend wat zorgt voor een hypnotiserende werking, tenminste als ik er echt even goed voor ga zitten. Op de achtergrond gaat het me echter al vrij snel storen. Gewoon een klasse plaat!

Angola Soundtrack - The Unique Sound of Luanda 1965-1976 (2010)

4,0
Angola staat niet zo goed op de muzikale kaart als bijvoorbeeld Benin of Nigeria. Dit is echter gewoon een strakke ritmische verzamelaar met heerlijke Afrikaanse muziek. Afrikaanse muziek uit Angola wordt Semba genoemd. Vrij vertaald betekend Semba ' a touch of the bellies' . Een kenmerkende move voor de daarbij horende dans. Een soort van Tango, maar dan veel dichter op elkaar en dus het constant raken van elkaars buik. Ik kan me voorstellen dat er op deze muziek op die manier gedanst wordt. Op deze verzamelaar hoor ik dan ook weinig afro-beat of afro-funk invloeden. 2 genres die ik erg graag mag horen. Maar dat geeft niks, heerlijke plaat. Af en toe rustig en uitgesponnen af en toe wat puntiger en pakkend.

Angola Soundtrack 2: Hypnosis, Distortion & Other Sonic Innovations 1969-1978 (2013)

3,5
Hier te beluisteren. Ook staat er een mooie toelichting bij van Samy Ben Redjeb, de persoon die deze verzamelaar heeft samengesteld voor Analog Africa. Het lezen waard!

Kort gezegd deze verzamelaar bestaat uit lekkere dansbare muziek. Muziek met zeer verschillende en uiteenlopende referentiekaders. Door muzikale straatfeesten in Angola bij elkaar gebracht tot één grote smeltkroes. Waar de verschillende bands en artiesten zich gemakkelijk lieten inspireren door hun muzikale collega's.

Ik weet nog niet zo goed wat ik precies met deze plaat aanmoet. Het klinkt allemaal wel lekker in het oor. Maar als verzamelaar weinig stabiel en wat stuurloos. Dat zorgt ervoor dat ik er als geheel wat moeilijk naar kan luisteren. Aan de andere kant door de beschrijving van Samy Ben Redjeb, kan ik me wel indenken waardoor er zoveel verschillende stromingen en gedachtes te horen zijn op deze verzamelaar. Vooralsnog een 3.5*, met zeker kans op groei!

Antônio Carlos Jobim - Stone Flower (1970)

4,0
Een album vol Bossa Nova, maar wel één waar de grenzen gezocht worden binnen het genre. Exemplarisch daarvoor is het nummer "God and the Devil in the Land of the Sun" , waar vooral de sopraan saxofoon op de voorgrond staat. Prachig! Tweede favoriet is "Amparo" , welke behoorlijk aangezet start , maar eindigt in pure verstilling. Dankzij Hubert Laws zijn fluitsolo is dit een prachtig mooi nummer geworden.

Antony and the Johnsons - I Am a Bird Now (2005)

5,0
Nou zie ik dat hier al een jaar geen bericht is gepost. Bijzonder! Ik had mezelf voorgenomen om eens wat vaker een bericht te posten bij albums. Ik vind van mezelf dat ik niet zo’n knap schrijver ben als sommige hier voor mij. En vaak weet ik niet goed wat er neer te zetten. Bij deze plaat weet ik het wel. Dus het lijkt me de juiste tijd om er maar weer eens voor te zorgen dat hier een bericht geplaatst wordt.

Het moet een aantal jaar geleden zijn dat ik de berichten bij dit album las. Ik kende het album niet, sterker nog ‘Anthony and the Johnsons’ daar had ik nog niet eerder van gehoord. Tijdens het lezen van de berichten groeide mijn interesse naar wat voor muziek het precies zou zijn. Ik had er in gedachten al een aardig geluid aan gegeven. Echter, zonder enkele reden, heb ik het album toen nooit beluisterd. Ongeveer een jaar later heb ik het album toch maar eens beluisterd. Ik vond het in één woord een drama. Het sloot niet aan bij mijn verwachting en de muziek had een duidelijke dramatische inslag. Toch was ik er wel een beetje van slag door geraakt. De muziek bleef toch op de achtergrond spoken. Een tijdje later dus toch maar weer eens dit album beluisterd en langzaam aan kreeg de muziek mij te pakken.

Het is het intrieste verhaal van een persoon die niet zichzelf kan zijn. De muziek is doordrenkt met verdriet en wanhoop. De vibrato in de stem van Anthony is de drager van het verdriet. Het komt pijnlijk binnen. Dit alles wordt ondersteund door piano, gitaar en af en toe wat strijkers. Het past er perfect bij. Dit album is zo wonderschoon mooi dat het mij er tot nu toe van weerhouden heeft om andere albums van Anthony and the Johnsons te beluisteren. Gek, want meestal heb ik een soort van onderhuidse spanning om meer te ontdekken. Toch kan ik hier nog een tijd mee vooruit!

Arctic Monkeys - AM (2013)

5,0
AM is een zeldzaam Catchy album. Ik was al fan van de eerste twee albums van de Arctic Monkeys. Het hoge tempo en lekkere (pittige) rocknummers van deze twee albums spreken me zeer aan. De twee albums daarna die deden me wat minder, waar ’t m daar precies aan schort weet ik niet. In ieder geval met dit vijfde album waren ze – wat mij betreft – weer helemaal terug! De ene klasse song volgt de volgende op en allemaal blijven ze zo lekker hangen. Dat vind ik het sterke van dit album. Er gaat geen week voorbij, zomer of winter, of ik betrap me er op dat ik een nummer van dit album aan het neuriën ben.

Het is niet altijd het meest spannende album. Alex Turner heeft wat minder uitspattingen als in eerdere albums en zijn zang is dan ook op de meeste nummers aardig te vergelijken met elkaar. Waar me dat op den duur zou kunnen gaan irriteren, gebeurt dat juist niet. De kracht van dit album zit ‘m zoals eerder gezegd in het meezinggevoel en de toegankelijkheid van de gewoon goede rocksongs. Knap om dat een heel album, 12 nummers lang, vol te houden. Wel is er sprake van een donkere sfeer die gecreëerd wordt en dat is wel aan mij besteed. En daarom gewoon vijf sterren als waardering waard.

Asylum Party - Picture One (1988)

4,0
Dit was het debuut van de Franse coldwave band Asylum Party. Hier op de site staat het album als EP vermeld, waarschijnlijk vanwege de geringe hoeveelheid tracks en albumduur, maar officeel gaat het om een mini-album. Ook Discogs classificeert het niet als EP, maar als regulier album.

Album is uitgebracht in een tijd waarin meerdere Franse bands coldwave muziek maakte, duidelijk geënt op de post-punk van bijvoorbeeld Sad Lovers & Giants. Denk dan aan; Mary Goes Round of Little Nemo. Waarvan Mary Goes Round nog het meest in het verlengde van Asylum Party ligt.

Persoonlijk vind ik voor dit album de relatie met coldwave wat arbitrair, vanwege het geringe gebruik van de synth, voelt dit veel meer als post-punk. Maar ja, wat maakt het uit hè....
Het dragende instrument op dit album is de basgitaar, die bespeeld wordt door "Thierry Sobezyk", die ook de vocalen voor zijn rekening neemt. Het album staat vol met heel fijne basloopjes, zoals bijvoorbeeld op "Before the Smile". Gewoon een mooi album!