Een aantal jaar terug was ik in Praag, daar raakte ik in gesprek met een Braziliaan over muziek en kunst. In de Central Gallery werd een expositie getoond met werk van Dahli, Mucha en van Andy Warhol. We raakten daar over aan de praat. Onder het genot van een paar pilsjes gaf hij mij drie muzikale tips: Os Mutantes, Nau en Chico Buarque. Naar die eerste twee heb ik de afgelopen jaren regelmatig geluisterd. Chico Buarque was er nog niet van gekomen. Tot nu. En het bevalt me prima!

Muzikaal gezien is het album in balans. Van vrolijke melodielijnen met tomeloze energie naar een gigantische uitspatting inclusief strijkers. Daar blijft het niet bij, soms wordt het sober en somber. De teksten versta ik niet, maar Chico staat bekent om zijn kritische politieke teksten in een tijd waar Brazilië wel een beetje tegengas kon gebruiken. Chico heeft een prachtige stem en draagt zijn teksten mooi voor.

Favorieten zijn Desalento en Construção. Die twee lijken ook wel tegenpolen op dit album te zijn. Deze plaat gaat zeker vaker voorbij komen!

“Head over Heels” was mijn kennismaking met Cocteau Twins. De eerste keren dat ik die luisterde kon ik er nog niet veel mee. Te veel dream pop georiënteerd. Ik begreep dat “Garlands” het debuut nog iets meer gothic rock bevatte. Vandaar dat ik bij dit album terecht kwam. In tegenstelling tot het tweede album van CT sloeg deze in als een bom. Prachtige zanglijnen, uitmuntend gitaarspel, stuwende basspartijen. Ik werd helemaal gegrepen. Dit is een mysterieus, donker en melancholisch somber album geworden.
Na het doorleven van dit album begreep ik “Head over Heels” ook beter. Het kan nuttig zijn om kennis te hebben van de muzikale tocht die een band heeft doorlopen. Het plaatst in perspectief. Uiteindelijk is “Garlands” nog boven The Cure’s “Pornography” mijn favoriete plaat van 1982. Vooral de opener “Blood Bitch” en “Shallow Then Halo” zijn mijn favorieten op dit album.

"Parachutes", het debuutalbum van Coldplay. Er is al zoveel over deze band geschreven. Ik zal dan ook maar een stukkie droppen. Ik ben altijd enthousiast geweest over dit debuut. Er staan werkelijk waar prachtige liedjes op. Al moet ik zeggen dat ik het als geheel niet zie als een album, maar meer als een verzameling interessante en mooie op zich zelf staande liedjes. Dat blijft ook bij de twee hierop volgende albums. Beiden bevatten zeer mooie liedjes, maar ik vindt ze eigenlijk geen reguliere studio albums. Het vierde album heeft kwalitatief mindere songs, maar is het eerste studioalbum wat ik ook als zodanig beschouw. Daarna hadden ze de stekker er uit mogen trekken van mij.

Even terug naar dit debuut. Wat mij betreft één met prachtige pop rock liedjes, ook invloeden uit de hoogtijdagen van de britpop-periode en duidelijke piano rock hoor ik op deze plaat. Knap als een startende band zo veel mooie liedjes kan afleveren, die door media en consumenten bijna stuk voor stuk (radio)klassiekers worden. Dat is toch absoluut klasse. Mijn 2 toppers zijn: Yellow en Parachutes.

In de loop der tijd heb ik deze plaat (en de drie hierna) echter zo vaak gehoord dat ik het zelden tot nooit meer uit mezelf op zet. Maar door het jaar heen hoor ik het voldoende voorbij komen bij vrienden, op de radio etc. en het gaat me eigenlijk nooit vervelen.

Nu ben ik verre van een hip-hop kenner en liefhebber. Ik heb het altijd een ingewikkeld genre gevonden. Onder andere omdat ik niet goed weet waar ik moet zoeken voor de ‘gems’ die ik wellicht wel erg goed vind. De afgelopen jaren ben ik voornamelijk tegen hip-hop albums aangelopen die ik ervaar als cliché, enorm fout, oppervlakkig of juist te ontoegankelijk voor een leek binnen het genre. Daarom is het altijd ff spannend als ik een hip-hop album binnen krijg als tip.
Maar, wanneer het me dan bevalt is de verassing des te groter. Hoe leuk is het dan ook dat ik dit album enorm weet te waarderen. De vibe weet me te raken; het is relaxed. Maar eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee hoe ik mijn ervaring met/van dit album verder moet beschrijven.

Toch ga ik een matige poging ondernemen. Dat is immers het idee van dit forum. Allereerst vind ik de productie van dit album strak, dienend aan het concept. Soms zit er wat bedoelde ruis in de achtergrond van de nummers. Het heeft wel wat, al moest ik er wel aan wennen. De beats op dit album zijn aardig frivool. Dat geeft een enorme bijdrage aan de sfeer van het album, tezamen met het gebruik van de interludes een mooie plus. Helaas worden interludes te vaak, naar mijn mening, slecht gebruikt; hier zeker niet. De duidelijke songstructuur vind ik prettig, ik ben immers een leek op hip-hop gebied. Het geeft me voldoende handvatten om op te gaan in de muziek. Favorieten zijn; “Hourglass”, “Brain Cell”, “Never Know Why” en vooral ook het fantastische “The Gates”.

Uiteindelijk plaats ik dit album samen met “When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold” van Atmospehere op eenzame hoogte in mijn “zoektocht” binnen de Amerikaanse hip-hop scene. Door af en toe tegen zo'n klepper aan te lopen heb ik nog wel zin te blijven zoeken in dit genre. Het is de moeite waard.