stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vorig jaar voordat deze uitkwam was ik best enthousiast te noemen over dit project. Ik vond Don Toliver's Heaven or Hell uit 2020 echt heel leuk, en heb eigenlijk altijd wel een hoge pet van hem op. Zijn stemgeluid is wel identiek te noemen, ondanks het feit dat er natuurlijk een lading aan autotune overheen is gegooid. Deze nieuwe plaat heb ik vorig jaar geluisterd maar, blijkbaar nooit op gestemd. En dat was wel iets wat ik wou doen want, ondanks dat ik best enthousiast over de plaat was vond ik hem toch wat teleurstellend, en nu eigenlijk nog steeds.

Duidelijk dat Toliver het moet hebben van de features hier. De songs van hemzelf zijn eigenlijk niet echt boeiend te noemen. Brother Stone met Kodack vond ik opzich best lekker, zo ook Bandit van Toliver zelf maar, dan houdt het ook wel weer snel op. Weinig memorable en een album die ik niet zo heel snel nog vaak in zijn geheel ga luisteren, wellicht over een paar jaar. Ik weet het niet.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Kan in mijn ogen aardig mee komen met het debuut, alleen wel in mindere maten. Doet eigenlijk het zelfde kunstje volledig opnieuw, men gebruikt een paar passages maar, werkt dit wel uitstekend af. Het is wederom loodzwaar, gitzwart en er komt een enorme bak geluid je kant op maar, toch wel een beetje het gevoel dat het niet zo heftig is dan het debuut. Althans, het komt niet zo heftig binnen. Opzich wel een toffe plaat maar, Part I van bijna een kwartier duurde me net iets té lang, waar we eigenlijk 15 minuten meer naar een stukje klassieke muziek zaten te luisteren dan het gene wat ik had gehoopt en verwacht.

Overigens zijn de twee opvolgende delen wel tof, Part II vond ik zelf erg tof maar ook Part III weet te overtuigen. Dankzij deze twee tracks toch nog een aardig vermakelijke plaat, alleen mis ik wel de nodige stemmen. Apollo heb je deze ook al gehoord? Anders zeker wel even een keer checken!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vier jaar geleden in 2021 ooit met deze band in aanmerking gekomen. Dankzij hun nieuwste EP 'Terminal Aggressor II' was mijn interesse voor Dragged into Sunlight direct gewekt, balend dat de band vrij weinig had uitgebracht. Ik zag in mijn last.fm statistieken voor me en zag dat deze plaat zelfs in 2023 nog een opwekking heeft gehad in mijn muzikale landschap maar, het bleken maar sporadische pogingen te zijn die wellicht weinig indruk achterlieten.

Dankzij de tip van Apollo wederom terecht gekomen bij deze plaat. Mede omdat ik wederom niet heb gestemd op deze plaat terwijl ik hem dus al wel een enige tijd ken. Helaas mis ik behoorlijk wat stemmen op albums, omdat ik pas sinds vorig jaar echt actief ben geworden op deze website. Enfin, dankzij die tip weer terug hier gekomen en vanmiddag tijdens mijn dagelijkse wandeling besloten op te zetten. Eigenlijk wel concluderend dat ik iets heb gemist destijds wat ik nu wel hoor of, misschien is mijn smaak in die korte jaren toch drastisch veranderd, wie zal het weten?

Wat een fantastische trip is dit zeg. Deze plaat is gruwelijk hard, een enorme bak geweld wat je kant wordt gesmeten en zoek maar uit wat je er mee doet. Fantastische doom, ontzettend sloom maar tevens ook onwijs hard. Ik ga héél goed op de manier hoe de band hun nummers in elkaar heeft gezet, waar we veel audiolines horen die volgens mij uit films of series zijn gehaald (weet jij dat misschien precies, Apollo?).

Nogmaals, prachtige plaat. Ga ik dit jaar sowieso nog veeel vaker checken en hopelijk brengen deze gasten nog even meer van dit soort bangers uit!

Zondagochtend, moeder natuur geeft ons nog wat stoten aan vrieskou (die vannacht nog lager raken) maar, in de mooie prachtige ochtend toch een heerlijk zonnetje, de vorst nog te zien op het grasveld, de bomen en struiken en goed dicht bepakt klaar voor mijn eerste wandeling van de dag. Elke zondagochtend herhaalt zich de zelfde vraag, welk album ga ik vandaag tijdens de wandelingen luisteren? Vanwege de kou maar ook het zonnetje kwam bij mij al gauw deze plaat van de Oekraïners naar boven, die ik om één of andere reden wederom niet bestempeld heb met een cijfer (terwijl ik al wel de gehele discografie van deze band ken, althans, ik heb er wel eens naar geluisterd).

Maar deze plaat is toch wel weer even een statement dat ik de hele band langs moet gaan. Waanzinnig lekkere atmosferische black metal die je vanaf nummer twee direct mee sleurt en waar je eigenlijk zonder dat je het echt door hebt zo doorheen bent. Swingt als een tiet, is keihard maar ook niet té extreem en weet eigenlijk alles bijna perfect te doen. Summoning the Rain en Wind of the Night Forests duidelijk mijn favos!

stem geplaatst

Na het prachtige 'The Angel and the Dark River' de eerste MDB plaat die me echt wist te overtuigen, te imponeren en er schaamteloos voor zorgt dat ik hem eigenlijk constant blijf afspelen. Ja, ik blijf terug grijpen naar de plaat maar waarom exact is me nog niet zo duidelijk. Ze doen immers het kunstje rustig opnieuw, en eigenlijk precies de muziek die je mag verwachten van deze prachtige band. Wellicht komt het door de hoeveelheid sterke nummers die deze plaat ons te bieden heeft, met voor mij toch wel de uitstekende uitschieter 'My Hope, the Destroyer'. Prachtig.

'The Return to the Beautiful' is voor mij het enige minpuntje van de plaat. Niet dat de track lelijk is of wat dan ook maar, hij duurt gewoon iets te lang. Waardoor deze plaat overigens ook behoorlijk lang duurt. Meer dan een uur is voor mij toch altijd eventjes doorbijten, al weet MDB er wel een mooi iets van te maken. Van eentonigheid zeker geen sprake!