stem geplaatst

stem geplaatst

Na het prachtige 'The Angel and the Dark River' de eerste MDB plaat die me echt wist te overtuigen, te imponeren en er schaamteloos voor zorgt dat ik hem eigenlijk constant blijf afspelen. Ja, ik blijf terug grijpen naar de plaat maar waarom exact is me nog niet zo duidelijk. Ze doen immers het kunstje rustig opnieuw, en eigenlijk precies de muziek die je mag verwachten van deze prachtige band. Wellicht komt het door de hoeveelheid sterke nummers die deze plaat ons te bieden heeft, met voor mij toch wel de uitstekende uitschieter 'My Hope, the Destroyer'. Prachtig.

'The Return to the Beautiful' is voor mij het enige minpuntje van de plaat. Niet dat de track lelijk is of wat dan ook maar, hij duurt gewoon iets te lang. Waardoor deze plaat overigens ook behoorlijk lang duurt. Meer dan een uur is voor mij toch altijd eventjes doorbijten, al weet MDB er wel een mooi iets van te maken. Van eentonigheid zeker geen sprake!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Eerste klapper van 2024, dat is zeker. Maar of hij mee kan liften in mijn eindejaarslijstje moet nog blijken. Ik merk dat het een ongelooflijke lading aan geluid is wat op je afstormt, en dat heeft wel de nodige verwerking nodig. The Great Old Ones is ongelooflijk vet, en met deze nieuwe plaat laten ze wel degelijk blijken dat ze het nog steeds in hun goede muziek te maken. Me, the Dreamer springt er naar mijn mening direct uit, en is een echte smaakmaker. Leng duurt vooral erg lang, en dat zorgt er toch voor dat ik niet echt voluit nog kan genieten van die track, en dat vind ik enigszins wel jammer, je leert er overigens wel aan wennen en ik denk ook dat die track naar verloop van tijd mijn hart heeft veroverend.

HFTS is op mijn radar gekomen nadat ik het prachtige 'The Traces We Leave ' leerde kennen, al wel helemaal terug in 2017. De jaren daar naar creëerde de band toch een soort relatie met mij, waar de krijsen van Karg door merg en been gaan, je diep in je ziel konden raken en je eigenlijk de pijn die deze band uitte ook echt goed voelde. Toen deze nieuwe plaat werd aangekondigd was ik direct enthousiast. Mede ook omdat een cover van Radiohead er op ging komen, ook omdat ik de band inmiddels al een paar keer live heb mogen zien en volgens mij waren er ook plannen voor de aankomende Hedon show.

Toch weet Scorched niet helemaal mijn verwachtingspatroon te halen, sterker nog, misschien ben ik zelfs lichtelijk teleurgesteld wat ik heb gehoord. Heal Me is een prachtige track, en zet een behoorlijk hoge lat op voor de rest van de plaat alleen, vind ik persoonlijk dat geen nummer die lat nog verder kan bereiken. Ik mis toch de diepgang die ik vroeger voelde bij de band, misschien zelfs een beetje te vlakjes. Maar goed, ik kan ook niet ontkennen dat ik wel gewoon genoten heb van de plaat, en me er wat dat betreft ongeacht de negatieve noten toch nog best mee heb vermaakt. De Radiohead cover is wel gewoon vet geworden, en Heal Me is zeker een blijvertje. De rest van de plaat moet zichzelf misschien nog wel wat meer bewijzen, al denk ik wel dat meer luisterbeurten daar de mogelijkheid toe gaat geven.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het is de mensen vast niet ontgaan dat het de afgelopen week nogal mistig is geweest in Nederland (wrs ook in België?), waardoor er toch een hele andere atmosfeer ontstaat voor muziek. Meestal met dit soort weer momenten luister ik toch graag naar dit soort atmosferische black metal projecten, en ik vond het dus ook heel toepasselijk om naar 'Mist of Misery' te gaan luisteren (net zoals dat ik het toepasselijk vond om de film 'The Mist' te gaan kijken, lol). Een paar maanden geleden kwam ik deze band toevallig tegen omdat ik een album had afgeluisterd en je dan door Spotify in van die radiokanalen gegooid wordt, waar ik dus (net zoals hier) regelmatig op nieuwe muziek stuit.

Mist of Misery brengt eigenlijk een bak enorme ellende met zich mee, wat vol harde geluiden over ons neer dwaalt. Het is weliswaar het soort atmosferische black metal dat ik zoek, daar kan ik echt niet omheen maar, er zaten veel haken en ogen aan waardoor ik toch een beetje af zie van een hoog cijfer. Zoals het feit dat deze plaat gewoon echt té lang duurt. Op Spotify duurt het album anderhalf uur, hier zelfs nog bijna twintig minuten langer, dat is echt onnodig. Dat resulteerde dan wel dat ik dacht dat ik naar een bepaalde compilatie aan het luisteren was al vond ik dat niet echt terug. Je luistert dan gewoon eigenlijk twee uur lang naar het zelfde want, veel afwisseling vond ik nou ook niet bepaald aanwezig.

Toch vermaakte het redelijk vaak behoorlijk, Halls of Emptiness klapt er gelijk goed op en is in mijn ogen één van de uitschieters. Maar goed, zoals ik al aangaf; het verandert ook niet bepaald veel. Het was heel makkelijk om dit onder het gamen aan te zetten maar, ik zal er niet gauw weer anderhalfuur voor gaan zitten persoonlijk.

Stuk leuker dan ik had verwacht. De band heeft heel even stil gelegen bij me maar, ik wil mijn "marathon" om zo maar te noemen (of ontdekkingsreis) graag voortzetten, voor deze toch wel erg vermakelijke bluesrock band. Ten Years After ken ik qua naam al jaren, en eigenlijk kende ik altijd maar één track van hun (die denk ik iedereen wel kent) maar, hun werk heb ik verder nooit echt onder de loep gehouden. Ik ben best een fan van dit soort bluesrock muziek, ik kan er echt wel van genieten maar, deze mistige donkere dagen gooien daar toch vaak wat roet bij.

Over het algemeen een erg vermakelijk album, I'm Coming On, My Baby Left Me en She Lies in the Morning duidelijk mijn drie favorietjes. Sprongen er ook direct uit. De rest van het album was geinig maar niet zo memorabel te noemen. Die live track had van mij dan weer niet gehoeven, onnodige opvulling in mijn ogen. Daardoor zijn het alsnog wel 34 hele leuke minuten, en vliegt de tijd gewoon voorbij, dus verveeld heb ik me zeker niet.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

N.Y. State of Mind Pt. II was zo onnodig, echt een lelijk aftreksel geworden van zijn beste songs ooit. Over het algemeen brengt deze plaat sowieso niet heel veel bijzonder leuk werk af, vond de beats nogal matig en de plaat zit vol met gedrochten, zoals Niek er al een paar noemt. Favor for a Favor vond ik dan wel weer heel vet, en Nas Is Like is ook heel tof. Maar, bij die twee tracks blijft het op zich ook wel.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik vind het nogal inspiratieloos en misschien ook wel gewoon saai. Maar goed, het is Moneybagg Yo en eigenlijk krijg je wel precies wat je mag verwachten van hem. Er zitten wel wat oké nummers tussen maar, gewoon wederom niks wat ik veel vaker wil en ga opzetten, en dat is best zonde. Ik had dus eerst ook een soort deluxe editie op staan, met een paarse cover? Nou dat was nog slechter, dus ik doe het graag wel met wat we hier krijgen, al is er wel beter werk van hem (zoals de paat hiervoor).

Prachtig plaatje hoor. Was lekker lopen vanmorgen, ondanks dat ik doorweekt was. Lightning Bolt is uiteraard heel bekend, nooit echt geweten dat hij van Jake was, een herontdekking lijkt het bijna wel. Voor de rest inderdaad een geïnspireerd folk/rock plaatje die zo rechtstreeks uit de jaren zeventig had kunnen zijn. Voor de rest viel mij Note to Self ook erg op. Een prachtige tranentrekker die mij zeker wist te raken tijdens het wandelen, een nummer die me precies wist te raken op de goede plekken.

Vergeleken met de vorige platen toch wel een stuk beter. In mijn oren minder oudbollig, wat ik nog wel een beetje had bij Ssshh, en de productie is natuurlijk een heel stuk beter dan Stonedhenge. Cricklewood Green brengt voor mij een eerste lading aan leuke en herkenbare tracks die ik vrijwillig nog wel eens vaker op heb gezet los van het album. Nemende een '50,000 Miles Beneath My Brain', 'Love Like a Man' en vooral 'Sugar The Road' waren voor mij toch wel de echte uitschieters hier, Sugar The Road kende ik overigens ook al.

Sfeervol, swingend en een hele leuke mix waarbij de nummers zichzelf afscheiden tussen rock, blues en ook nog eens een paar combo's daarvan. Heerlijke plaat van TYA die ik ongetwijfeld nog veel vaker op ga zetten, want zo leuk vond ik het wel!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

De eerste plaat die ik in dit kalenderjaar heb geluisterd. Een soort autistisch trekje dat ik het jaar graag wil beginnen met een goed aangeschreven plaat, en vaak belandt ik dan toch gewoon weer bij dit soort "oudere" werkjes. Nu moet ik eigenlijk ook wel toegeven dat dit een nastoot is van de prachtige TOP2000 die gisteren is afgesloten, en dan zit ik altijd nog in een bepaalde roes dat ik een maand lang dit soort muziek blijf luisteren, een bekend probleem hier, die elk jaar ook weer rustig terug kruipt.

Prachtige plaat overigens, ik wil Supertramp nog eens in het geheel luisteren (dus alle reguliere albums afgaan), al heb ik hun bekendere werkjes al wel gehoord. Ook deze plaat is echt prachtig. Toch mocht het van mij misschien soms iets sneller, iets meer pit. Het album is vrij rustig. Op zich ook niet erg na zo'n oudejaarsavond maar toch. Dan vind ik dit ook wel de mindere van wat ik tot dusverre heb gehoord van ze.

Desalniettemin zorgt Fool's Overture er voor dat ik overstag ga en toch mijn cijfer met een half puntje omhoog gooi. Dat nummer an sich is gewoon echt een meesterwerk. Later dit jaar de draad met deze band maar eens echt oppakken, en dan komt deze plaat vast nog wel een keer voorbij!